Luepp - A Digital Storyteller's Notepad

Luepp has left the building!

2007-02-13T12:24:00.000+01:00

Ik was het gedoe met de passwords, de downtimes, de verloren comments en posts uiteindelijk toch zat. Dit blog wordt daarom op non-actief gesteld en blijft alleen beschikbaar als archief. We zijn verhuisd naar:

http://blog.luepp.nl/weblog/

Daar is ook een kopie van het hele archief naar toe gegaan - interne verwijzingen refereren echter nog steeds naar het blogspot/blogger weblog.

Het nieuwe weblog is een Wordpress blog dat op mijn eigen website huist. Het werkt op dezelfde manier. Alleen moet je bij een commentaar een email adres ingeven dat alleen door mij te zien is. Ik hoef dan maar een enkele keer de commentator goed te keuren en dan gaat het voortaan vanzelf goed.

The Digital Storyteller's Notepad has been moved to: http://blog.luepp.nl/weblog/

Rudolf Diesel (1858 - 1913)

2007-01-17T14:17:00.000+01:00

Er bestaat een kans dat we uiteindelijk weer door de Americanen zullen worden gered. Want een beter millieu lijkt misschien toch daar te beginnen. Bij de burgers, wel te verstaan, op de niveaus van de afzonderlijke staten en de lagere overheden. Freedom Fuels probeert de burgers van de VS te bewegen tot de overschakeling op biodiesel. Het is schoner en goedkoper. Dramatisch goedkoper. Voor de camera zegt de een of andere boer maar liefst 95 procent op zijn brandstofkosten te hebben bezuinigd omdat ie kennelijk een deel van zijn eigen oogst in de tank stopt. Je helpt er dus ook de lokale economie mee. En je wordt minder afhankelijk van het buitenland. De omschakeling zal de VS uiteindelijk helpen te ontsnappen aan de houtgreep van de oliebaronnen in eigen land en in het Midden-Oosten. Daarom deze brandstof in de titel verbonden met het begrip "vrijheid". Deze brandstof maakt vrij; en vrijheid zelf is de beste brandstof. Vrijheid van de oliebaronnen. Dit is, zoals we zullen zien, allemaal geheel in de geest van de uitvinder van de dieselmotor.

De meeste mensen hebben weinig begrip voor de hele notie van een auto op frituurvet - zoals de gebruikelijke ridiculisering gaat. Maar dan komt de geschiedenis opeens zelf met een leuke grap. Dan Hyde, de Transport Manager van de City of Las Vegas: "Here is an interesting little titbit of history. Rudolph Diesel is the person [who] invented the Diesel engine when it came to market in 1898. Now that's a hundred-and-eigth years ago. Do you have any idea where he ran that on? At the time when he first invented that thing? I can assure you it wasn't diesel fuel." Daryl Hannah pakt het verhaal op: "He said - Ladies and gentlemen! I have two words for you", and he lifted the tarp and he said: "peanut oil!" - and unveiled the diesel engine, which was invented to run on diesel oil so that farmers could grow their own fuel." (citaten uit de film Freedom Fuels' "tarp" betekent "een waterdicht canvas zeiltje").

Briljant. Waarom is dat niet al tijdens de oliecrisis van de 1970er jaren opgepikt. Toen zat er toch juist een pindaboer in het Witte Huis?

Biodiesel heeft een de potentie van een emancipatoire kracht. Dat had het een eeuw geleden al en dat heeft het ook in de toekomst. Daarover gaat de film. "Freedom Fuels, takes an in-depth look at renewable fuel sources, such as bio-diesel, ethanol and vegetable oil. It explores the interaction of the petroleum industry and alternative fuels over the last 150 years, and examines the global impact that bio-fuels can have on our future." De film is gemaakt door Martin O'Brien en Robbie Proctor van MoFilms. Je kunt 'em op hun website gratis downloaden. Deze optie wordt ons geboden in de geest van de ware wereldverbeteraar ("In connecting with as many people as possible that have an interest or involvement in the issues we tackle, we communicate using all mediums necessary. To ensure access and rapid dissemination, we offer a free download of our films at www.mofilms.org"). Prijzenswaardig. Ik kwam erop via een gebruikersforum (RedUser): ze hebben alle eigen opnames voor deze productie gemaakt met twee DVX100's.

Carbon Free Keurmerk in de aftiteling van Freedom Fuels

Interessant is ook de verwijzing naar de constructie van de CO2 compensatie. Die werkt met een keurmerk. Je compenseert de uitstoot van CO2 die je hebt veroorzaakt met je vervoer, je bevoorrading en je uitrusting door na een berekening geld aan het fonds over te maken. Het Carbon Fund zorgt ervoor dat een corresponderende hoeveelheid koolstof ter compensatie zal worden gefixeerd. "This film has achieved a Carbon Free designation. We have offset all of the harmful carbon emmissions created in the making of this film, such as those created by Air & Vehicle travel. For more information please visit the Carbon Fund." Geniaal! Je kunt je voorstellen dat particulieren, bedrijven of bestuursorganen een dergelijk keurmerk zelfs kunnen gebruiken als een voorwaarde tot kwalificatie voor aankoop. Ik hoop niet dat dat jullie schrikbeeld is, of zo, maar ik denk dat de Amerikanen hier een mooie set bij elkaar hebben: (a) een verhaal dat met argumenten van zuiver eigenbelang demonstreert hoe men de wereld kan verbeteren; (b) en een praktisch mechanisme dat ervoor zorgt dat je boter bij de vis kunt doen en dat dan tegelijkertijd kunt afficheren.

Rudolf Diesel was een toevallige vader van de biodiesel maar juist de natuurlijke vader van de verbrandingsmotor die op plantaardige olieën loopt

Rudolf Diesel is aan zijn einde gekomen door verdrinking in de Schelde op 29 September 1913. Hij was overboord geraakt van de SS Dresden op weg naar Harwich in Engeland. "The next morning, the steward discovered that Diesel's cabin was empty. Diesel's body was found in the Scheldt river on October 18" (wikipedia s.v. Diesel). Misschien is hij vermoord door Duitse militairen omdat hij zich tegen het gebruik van zijn dieseltechnologie door de Duitse marinehad gekeerd (cf. Hempcar.org met verwijzing naar Richard A. Wright, West of Laramie, dat ook is verschenen alsonline book, 1994-2007). Misschien heeft hij zelfmoord gepleegd. "A third theory in the death of Diesel is based around the hope that his engine would provide power using alternative / cheaper / greener fuels. This revolutionary thinking may have scared some oil investors. Rudolf Diesel said, "The use of vegetable oils for engine fuels may seem insignificant today. But such oils may become in course of time as important as petroleum and the coal tar products of the present time." After his death, the Diesel engine was marketed that it only ran on petroleum based products and his great ideas of a clean burning engine died with him [...]" (wikipedia s.v. Diesel). De eerste verklaring ontleent waarschijnlijkheid aan de voorgeschiedenis en de laatste ontleent die vooral aan het vervolg. De zelfmoord theorie lijkt mij een onschuldig konijn dat over de rand van de hoed komt kijken.

PS. De demonstratie van de motor op pinda olie vond plaats op de Wereldtentoonstelling van 1900 (Southern Grease en Hempcar.org ). Dat Rudolph Diesel eigenlijk aan biobrandstof dacht in plaats van fossiele brandstof blijkt ook uit andere websites - ook zijn "humanitaire" motivatie is voldoende geattesteerd en zeker niet het product van speculatief denken (Oekotec, BiodieselAmerica.org, Southern Grease, Hempcar.org).

Mijn render is klaar. Weer snel aan het werk.

The Best of Anderman (Deel 1)

2007-01-16T11:52:00.000+01:00

Voor het geval iemand zich afvroeg wat volgens mij het beste staaltje van Motion Graphics Design is: nou, dat is al jaren de videoclip die hoort bij Alex Gopher's The Child. De film is uitgebracht in Juli 1999. Meneer en mevrouw Gopher spoeden zich naar een ziekenhuis in New York City voor de bevalling. Alle objecten van en in de omgeving, van auto's tot personen en lichtbronnen, worden weergegeven door middel van text in een 3D wereld. Let op de lampen in de tunnel, op de pijlers van de Brooklyn bridge en, sowieso, op de verwijzingen naar de eigenschappen van mensen. En op de grapjes zoals de superlange Cadillac en de auto van Starsky. Die motoragenten zijn geweldig. Onvoorstelbaar goed bedacht en uitgevoerd. Heel goed geanimeerd. Het muziekje vind ik ook goed. Het bevat een sample van Billy Holliday (God Bless The Child).

Schermopnames van het wonderkind van Antoine Bardou-Jacquet, Ludovic Houplain en Hervé de Crécy.

Volgens dit weblog is de videoclip het werk van Antoine Bardou-Jacquet maar in de Music Video Database worden ook Ludovic Houplain en Hervé de Crécy samen met hem als regisseurs gelijst. In neem graag mijn hoed af voor deze Franse collega's! (Mocht ik ooit met zoiets goeds komen ....) Overigens hebben ze volgens het kaartje in de voornoemde MVDBase kaartenbak kennelijk maar een enkele nominatie voor een prijs ontvangen. Dat kan toch niet waar zijn?!

Zuider House Rules

2007-01-15T20:19:00.000+01:00

De Zuiderdam

En intussen vaart de Holland America Lijn nog rond. Wat dachten jullie van een Smooth Jazz Cruise met het Nederlandse schip de Zuiderdam, "pronounced Zider-dam -- like cider-dam)" langs Caribische havens. Al Jarreau en George Duke treden op. Kaarten met hutten kosten tussen de 1500 en 7000 dollar. De organisatoren zeggen voor de Holland America lijn te hebben gekozen onder meer omdat het eten er zo goed zou zijn. Broodje kroket mevrouw van Gorp?

Van een geheel andere orde: Michael Brecker

2007-01-15T14:42:00.000+01:00

Ik hoorde vanmorgen van John dat Michael Brecker was overleden. Wat een triest bericht (zie ook Mizar5). Michael Brecker is verreweg mijn favoriete saxofonist en sinds mijn jeugdjaren hoe dan ook een van mijn muzikale helden. Het is zoals een mij verder onbekende blogger het stelt: "Brecker was more like a force of nature than a saxophone player" (Musical Thoughts). Ik luisterde veel naar zijn spel met Steely Dan, met zijn broer Randy en voor mij iets later, ook met James Taylor (Never Die Young). Ik was in begin november toevallig al op de hoogte van zijn ziekte en heb toen al mijn schrik geuit. En ja, nu heeft hij het helaas dus toch niet gered. Heel droevig.

Ik heb nu toch vast bij iTunes het album gekocht dat ik wilde reserveren voor mijn verjaardagsverlanglijst. En als je 'em daar dan toch ook weer hoort soleren, bijvoorbeeld op Strap-Hangin', nou mensen mensen dan wordt zijn bijzondere klasse me weer onmiddelijk duidelijk. Dat ensemble ook! Ja, onder leiding van Vince Mendoza (Herbie Hancock in Paradiso, Joni Mitchell's Travelogue en recentelijk Trijntje Oosterhuis) lijkt een groot jazz orkest ook meteen muziek te maken "van een geheel andere orde". Groots, werkelijk groots.

Tja, we kennen de arme man natuurlijk verder niet en zijn familie ook niet. Maar we hebben toch allemaal zo onze helden. En dit was er een van mij.

Bruce LeeOnidas

2007-01-05T17:56:00.000+01:00

Ik ben al eens zo flauw geweest om te zeuren over de film 300 die nog lang niet "soon" in een theater bij u of ons in de buurt zal spelen. Ik ben vandaag weer zo flauw.

Historische kennis heeft de makers van 300 niet in de weg gezeten (zie ook ...). Vandaag heb ik weer een andere "featurette" over de productie bekeken. Het ging deze keer over de wijze waarop de Spartanen (en de hunnen) in deze stripverfilming vechten tegen de Perzen (en de hunnen). Nou. Ze hebben zich heel wat verbeeld.

"Historically, there is really nothing that classifies," verklaart Damon Caro, de Stunt Coordinator & Fight Choreographer van de film, " or, there is no record of the actual tactics that they used or the techniques." Daarom hebben ze zich maar gebaseerd op de verschillende vecht technieken waarin ze zich in voorgaande jaren toch al hadden bekwaamd, te weten een boel Filipijnse, Thaise, Indonesische, Chinese en Japanse en, "uhm, European." Een van zijn assistenten, gekleed in een hemd met oosterse tekens, gaat verder met de opmerking dat ze op grond van hun ervaring met kick-boxen en oosterse vechtsporten allerlei leuke dingetjes ('scraps") hebben gecombineerd en zo iets nieuws hebben uitgevonden. Deze Leonidas heeft het grote gevaar uit het Oosten niet langs de Griekse kust proberen tegen te houden maar bij de bron of liever daarvoorbij: in het verre oosten.

"there is no record of the actual tactics that they used or the techniques"?!!!

Wees een vent en zeg dat historische accuratesse je geen bal kan schelen en dat je liever de zoveelste Aziatische vechtsportfilm wilt maken. Maar nu met blote mannetjes in rooie capes. In een soort Warcraft achtige setting. Compleet met Org-achtige monsters en militaire neushoorns.

"Historically, there is really nothing that classifies" Bah. Begin met Paul Cartledge. Of lees Xenophon. Plutachus. Herodotus. Thucydides. Of Peter Connolly. En hoe heetten al die gasten ook al weer. Er is zat bekend!

"there is no record of the actual tactics that they used or the techniques". Nee, als je niets wilt vinden hoef je ook niet te zoeken.

Gelukkig Nieuwjaar

2007-01-01T20:45:00.000+01:00

Gelukkig Oudjaar

2006-12-31T20:47:00.001+01:00

De onzalige combiketel die ons al een jaar of acht wakker houdt heeft het (weer) begeven. Op oudejaarsavond valt de kachel uit. Tuurlijk. Dat is ons al eens overkomen, een paar jaar geleden, met dezelfde ketel. Inderdaad, met kerst of ook met oud & nieuw. Ik moet bekennen dat mijn humeur vlak na de thermostaat ook vertrok.

Maar de avond werd gered door een oude traditie die toch nog onverwachts kwam: Dinner For One. Op de Belgische zender "EEN". Wie kemt 'em nog? Mijn broer zeker, haha! Butler James bedient de negentigjarige Miss Sophie zoals ieder jaar door te dekken, te schenken, te proosten en te drinken en, vergeeft u mij, te dekken. Al haar vrienden zijn allang overleden, maar ze zijn aan tafel aanwezig. James speelt hun rollen. "Skol" moet ie roepen, laarzen klakkend, voor de Duitse admiraal Von Schneider. Meneer Winterbottom is een soort bourgondische oude vriend van "the old gal". Er zit ook een mietje bij (Mister Pommeroy). En een persoon die de butler steeds bij moet schenken omdat het glas niet vol genoeg zou zijn (Sir Toby). En steeds struikelt hij weer over de tijgerkop die van het tapijtenvelletje uitsteekt. James moet iedere gang van Miss Sophie een nieuw drankje inschenken en drinken. "The same procedure as last year, Miss Sophie?" Ja. Dezelfde routine. Zijn tong wordt steeds dikker, zijn gang steeds gammeler. En uiteindelijk bedankt ze James voor het diner en kondigt ze aan zich terug te trekken. "The same procedure as last year, Miss Sophie?" Ja. Dezelfde. "I will do my best."

Dit intieme toneelstukje dateert uit het begin van de 1960er jaren en ik voel dat ik het zowat ieder jaar van mijn leven op oudejaarsavond heb gezien. Dat kan kloppen. Het is een cult-televisieprogramma geworden in Duitsland, Noorwegen, Zweden, Denemarken, Oostenrijk en, voor zover ik dat zie, ook de Benelux. Vaste prik in dit seizoen. "Dinner For One" was tot 2005 al tenminste 230 keer uitgezonden - in 2003 alleen al 19 keer op verschillende zenders (Wikipedia s.v. Dinner For One).

"In 1963, Frinton's Dinner for One had been recorded by the Norddeutscher Rundfunk (NDR) German television station, and bizarrely, watching the non-subtitled English language sketch on television subsequently became a German New Year's Eve tradition, with the short seeing multiple repeats every year from 1972 onwards. The television cult also caught on in Scandinavia and Dinner for One has been a hugely popular permanent, mandatory institution on Danish and Swedish Television on New Year's Eve for many years. It is also shown every 23. December on Norwegian Television. Interestingly the programme and its main actor Frinton are virtually unknown in Britain" (Wikipedia s.v. Freddie Frinton).

Het publiek blijft deze traditie waarderen: de kijkcijfers van de NDR zijn op dat moment kennelijk steeds hoog.
"It usually has the highest rating of any programme shown during the year," said Joergen Meier-Beer, NDR's head of light entertainment. "We have an average market share in our area of 8%. Dinner for One gets us up to 20% to 30% every time. We reckon that one in every two viewers in our area will watch it at some point on New Year's Eve." (AnalogueSat heeft het leukste stuk erover).

"In these politically-correct times, the sketch - in which Miss Sophie and her butler proceed to get thoroughly sloshed - has come under some criticism. But so popular is the perennial "Dinner for One" that the German airline LTU shows the 15-minute sketch on all its flights between Dec. 28 and Jan. 2, just so passengers won't miss out on the annual tradition. Before its demise at the end of 2005, the GERMAN TV satellite service also broadcast "Dinner for One" in North America." (About: German language. Dinner For One).

Met zijn sublieme sketch heeft Frinton echt iest blijvends bereikt. "During the Second World War he made a moderate breakthrough as a comedian. In 1945, Frinton first performed the sketch Dinner for One in Blackpool. As he had to pay a royalty every time he performed the sketch, he bought the rights to Dinner for One in the 1950s, which turned out to be a very prescient decision" (Wikipedia s.v. Freddie Frinton). Helaas is de goede man reeds in 1968 overleden.

Opmerkelijk, nietwaar. De man heeft in 1945 een sketch bedacht en daar zijn hele leven aan verdiend. En dan geniet hij er nu nog grote roem mee. Bijna 40 jaar na zijn dood. Een hele prestatie. Nog in dit oude jaar drink ik op Freddie Frinton: "Skol!"

PS. De Belgen zonden de ingekleurde versie van 1972 uit.

Schoolkeuze voor een volgend leven

2006-12-27T16:43:00.000+01:00

Van tijd tot tijd kijk ik rond op de website van de befaamde Berklee School of Music in Boston. Veel van mijn oude muzikale helden hebben daar gestudeerd: Donald Fagen, Joe Zawinul (Weather Report) en John Scofield (verreweg mijn favoriete gitarist); en wat dacht u van de music producers Quincy Jones en Arif Mardin (Average White band, Chaka Khan - voor MacBuccaneer de volgende hint: "klinkt als Sharukhan", tot ie gaat zingen natuurlijk); of recentere musici als Terri Lyne Carrington (drumt retestrak op Herbie hancock's Future Shock) en John Mayer (luister vooral naar "Stiched Up" met Hancock). En een Apple Macintosh is daar verplicht - goed zo! We kennen de school al van naam sinds onze huisgenoot Franc Auf Dem Brinke er ook een semester (of twee?) heeft gezeten. Geweldig interessant. Vandaag zag ik hun actuele promotiefilm. Dan weet je het zeker: daar wil ik studeren! Maar ja. dan moet je natuurlijk ook een talent van het juiste gewicht hebben.

Bottoms Up (of liever de kontjes omhoog?)

2006-12-26T13:24:00.000+01:00

Hollanders plegen te veel te drinken met de feestdagen.
Dat leidde in de zeventiende eeuw reeds tot losbandigheid.

Daar zitten mooie zinnen tussen! Proost.

Dick Dreux, De Boekaniers (Amsterdam 1964), 50-51.

Voor de whiskey en whisky liefhebbers: "whiskey / whisky" is een verbastering van het Gaelic "uisge beatha" (Schots), "uisce beatha" (Iers), "usquebaugh" of "esquebaugh" dat "levenswater" betekent. Maar de (Schotse) whisky liefhebbers die ik ken, wisten dit allang. Het Oud-Ierse "uisce" betekent "water" en "beatha" is afgeleid van "bethad", dat wil zeggen, de genitivus van "bethu" ("leven") (naar The American Heritage Dictionary of the English Language in: The Free Dictionary by Farlex). Zoveel slokken, zoveel woorden. Probeer zo'n moeilijk woord nog maar eens uit te spreken met een dikke tong. Proost.

PS. Het valt me alleen wel op dat de verbastering "whiskey" eigenlijk alleen "usque" dekt. De verbastering schiet dus letterlijk tekort: "beatha" is ingeslikt en daarmee is dus het leven gelaten. En laten we eerlijk wezen: na teveel glazen heb je ook even geen leven meer.

Mannelijke bandnaam

2006-12-06T18:15:00.000+01:00

Voor Christelijke Rock moet u overigens op Kutless zoeken. Ze zijn bekend van "Strong Tower". Ze komen uit Oregon. Onthou die naam: Kutless. Mannelijker kan het niet worden, Christelijker trouwens ook niet.

(Ja, Senior Twigt, ik kan ook kort en krachtig zijn.)

Noodlanding door scheet

2006-12-06T17:17:00.000+01:00

Een vliegtuig van American Airlines met 99 passagiers aan boord heeft een noodlanding gemaakt in Nashville omdat een mevrouw een scheet had gelaten (BBC News, 6 december 2006, Flatulence leads US jet to divert). Bezorgde passagiers hadden melding gemaakt van een verdachte zwavellucht. Na onderzoek zijn gebrande lucifers gevonden in de stoel van een mevrouw die, volgens de luchthaven autoriteiten, had geprobeerd de stank van haar scheten te verhullen door ze af te steken. De vrouw is door de FBI ondervraagd. En gelukkig weer vrijgelaten. De vrouw heeft kennelijk een aandoening aan te voeren als excuus voor de scheet. (Die zou ik niet hoeven, dank u wel.)

Geachte heer Zuiltje

2006-12-02T17:37:00.000+01:00

Een van mijn oude helden was Luuk J. Zuiltje bijgenaamd "de Afweger". Deze Lucius Iunius Moderatus Columella is geboren in waarschijnlijk het jaar 4 voor Christus (dus in hetzelfde jaar als Christus of anders drie jaar daarna - over het probleem van het jaar nul zal ik het nog wel eens hebben) en hij moet zijn overleden rond 70 na Chr. Ik stel me de man voor als een Flamenco zanger, een José Mercé of een Diego El Cigala. Hij is namelijk geboren in de stad Gades in Hispania Baetica. Dat is in huidige aanduidingen de stad Cadiz in Andalusia. Hij was een "hoge oom" in het leger en, uiteraard, een landheer. Op de maatschappelijke ladder heeft i het zeker geschopt tot militair tribuun in Syria. Heel mooi, maar wij waarderen hem vooral om zijn landbouwtractaten (De re rustica in 12 boekrollen en De arboribus). Columella is een van de vijf meest voorname "Romeinse" agronomen in het ons bewaard gebleven bestand. De anderen waren Cato, Varro, Plinius de Oudere, Palladius en de anonieme auteur van de griekstalige Geoponika. De verzameling van hun teksten was de kern van het bronnenmateriaal voor mijn originele proefschrift over geïntegreerde productieprocessen in de antiek Italische landbouw. Hun belang werd sterk gereduceerd in de adoptie van mijn promotieonderzoek door een Leidse promotor na de dood van mijn oorspronkelijke promotor aan de VU. Hoe dan ook, de agronomen en ik zijn heel lang goede vrienden geweest. Maar de heer Zuiltje was, voor wat dat in wetenschappelijke kringen waard is, verreweg mijn favoriet.

Het is dan ook altijd leuk om te zien dat de herinnering aan de man nog steeds leeft in onze eigen wereld. Nu is er dan opeens een bedrijf dat, of een organisatie die, Columella Limited heet. Leuk! Heeft dat met wijnbouw te maken? Met olijven? Zou het verband kunnen houden met agrarische bedrijfseconomie? Of gaat het om landverbetering?

Nee. Het gaat om een congres over de toekomst van de toeristische exploitatie van het culturele erfgoed van Irak. "Columella Limited is planning an Iraq-UK Conference to be held in 2006, at which representatives of government, cultural heritage and tourism companies and institutions from both countries, as well as non-governmental organisations, will together plan the options for future tourism in Iraq, with sustainable development of the country’s cultural heritage at its centre. [New paragraph] The conference will provide a forum for discussion of heritage conservation, planning, legislation, infrastructural development, investment and training, and will aim to make a significant contribution to the restoration of Iraq’s wealth, pride and integrity." (Columella Limited).

Mmmm. Waar zou het verband liggen? Columella was als militair gestationeerd geweest in Syrië. Ik kom niet dichterbij dan dat. Mocht ik er later achterkomen wat het verband zou kunnen zijn dan laat ik het mijn lezers weten. Want ik weet zeker dat die er zeer in geïnteresseerd zullen zijn!

"Bing Bong". Back to work.

Stripjazz

2006-11-26T17:22:00.000+01:00

Kleinigheidje. Tijdens een bezoekje aan de website van de Italiaanse krant La Repubblica ontdekte ik dat die krant in combinatie met het tijdschrift L'Espresso al vanaf september wekelijks CD's uitgeeft met muziek van klassieke Jazz muzikanten (Miles Davis, Nat King Cole, Charlie Parker, Dizzie Gillespie, Ella etc.) die vergezeld worden door biografische stripverhalen van de artiesten. Leuk gevonden (Jazz a fumetti).

Ik kreeg echter wel de indruk van de lijst van tekenaars (aangetroffen op het weblog van een zekere Antonio Genna) dat het eigenlijk gaat om Frans werk. Het initiatief zou volgens een Italiaans stripweblog in ieder geval terug gaan op een Frans voorbeeld: de muziekuitgeverij Nocturne zou al 80 van dat soort strip+CD albums hebben uitgebracht in Jazz en Blues.

Waar de multimediale gedachte toch niet allemaal toe kan inspireren.

Another Italian Job

2006-11-26T15:01:00.000+01:00

De minibar bevat een ruim assortiment aan gekoelde dranken.

Hadden we het hier al over gehad? Smeg heeft een hele Coole MiniCooper in de aanbieding. Volgens een webartikel van de Telegraaf worden er slechts 250 stuks gemaakt met een individueel nummer. "De Smeg-koelkast is uitgevoerd in Laser Blue-metallic, de introductiekleur van de spiksplinternieuwe Mini die op 18 november bij de dealer verschijnt. De deur toont dezelfde witte motorkapstriping als die van de Cooper S. [...] De koelkast van type FAB28MCS draagt het Mini-logo centraal onder de naam Smeg. De hangreep is precies dezelfde als de deurgreep van de nieuwe Mini. Het prijskaartje bedraagt 1.999 euro. De koelkast wordt verkocht via Smeg." (Telegraaf).

Ja. Die wil mijn echtgenote wel. Vanuit de keuken kunnen we in een hoofdomdraai zowel de koelkast als de auto zien. Dus dat komt goed uit. Ze zou die Mini Cooper S namelijk ook wel willen hebben.

Overigens ben ik op de site van Smeg geweest en het is niet omdat ik weer zo nodig tegendraads moet zijn, maar ik vond onderstaande uitvoering van dezelfde koelkast eigenlijk leuker.

"Britannia Rules The Microwaves". Tja. Als dit een magnetron was, was het leuk gevonden. "Fridge & Chips"? Sorry. Volgende keer beter.

En nu we het erover hebben: voor Sinterklaas vraag ik The Italian Job met Michael Caine (met ondertiteling voor onze kleine meid!)

Panspermia

2006-11-14T17:03:00.000+01:00

Vanavond zendt BBC Two in de reeks Horizon een documentaire uit over Panspermia. Ik zal u snel op de hoogte brengen van het begrip "panspermia". We zouden zelf buitenaardse wezens kunnen zijn. Afstammelingen van levensvormen die uit zaden afkomstig zijn die zijn aan komen waaien op kosmische winden. Nu al zouden onze toekomstige plaatsvervangers of, als we geluk hebben, mede-aardbewoners op het punt kunnen staan om te ontspruiten uit DNA-loze zaden die, woestijnzandkorrels gelijkend, in het zuiden van India zijn gevallen. Om die kans beter te kunnen inschatten moeten we de meren van Jupiter onderzoeken. Daar oefent NASA nu al mee in een Texaans meertje. Bent u ook zo benieuwd naar de logische draad van dit verhaal? Kijk dan vanavond op BBC TWO of over een paar weken op de Belgische zender.

Een indrukwekkende oproep tot genetische mobilisatie

2006-11-09T15:46:00.000+01:00

Even vooraf gesteld: dit is een ernstig poststuk over het huidige lot van de, in mijn oren, beste saxofonist ter wereld. Michael Brecker blijkt helaas te moeten vechten voor zijn leven. Voor zijn gevecht tegen de ernstige ziekte MDS behoeft hij kennelijk een transplantatie van beenmerg of bloedstamcellen. Maar omdat ze geen geschikte donor in zijn gezin, familie, vrienden en kennissenkring hebben kunnen vinden, doet nu zijn echtgenote Susan Brecker een algemene oproep om, ja, om hulp. Hulp bij het zoeken naar geschikt genetisch materiaal. Voor haar arme man en heel nadrukkelijk meteen ook voor alle anderen die evenzo behoeftig zijn. De brief is werkelijk met de moed der wanhoop geschreven en mag zeker gelezen worden. Ik vind het een indrukwekkende oproep. Laten we het toch hopen dat het nog goed komt met de man. Muziek of geen muziek.

One MAN ...

2006-11-09T14:58:00.000+01:00

- "One Man", spreekt de diepgewortelde stem, "One man and a cigar." Stellig. Stoer. "The man himself. Van Eekeren." Inderdaad. We zien 'em op het podium - mooi licht. "One man celebrating the birth of his first novel". We pauzeren kort voor de titel. Dieper dan diep: "Man". Harder dan dat? "MAN". Hij staat. En wij zijn weer even stil. Snel sluiten we af. "He's out now."

Michael van Eekeren, "MAN". Zie deze website voor meer informatie over de schrijver en zijn boek.

Tot zover de trailer. Aan de film, een videografisch verslag van de boekpresentatie in Hotel Winston, wordt nog gewerkt. Ik vond het een geweldige gebeurtenis. Michael was vlammend! Dat was puur genieten.

En we hebben Sien ontmoet! Dat was eveneens geweldig. De avond was dan ook dubbelleuk.

Duik-het-zelver

2006-11-03T23:24:00.000+01:00

Mikhail Puchkov heeft zelf een onderzeeboot gebouwd.

Hij heeft er twintig jaar over gedaan. In de avonden en weekenden heeft hij eraan gewerkt. Naast zijn baan in de fabriek. Een doe-het-zelf duikboot van 2300kg, vijf meter lang en anderhalve meter breed. Uitgerust met een computertje voor de navigatie. In de fotoserie die gepubliceerd is door La Repubblica duikt hij onder in de rivier de Neva bij Sint Petersburg. Mikhail Puchkov is de naam. Petje af.

SinaasApple

2006-10-31T20:47:00.000+01:00

My Logo Is Alive! (And it is doing well in Russia.)

Het logo heb ik gemaakt in het kader van een hele set van grafische animaties die worden gebruikt om een dagelijks spelprogramma te voeren. Het moest aansluiten bij de bestaande huisstijl van de zender. Die is ontworpen door BBDO Moscow (of voor die partij door "Ikon"). De creatieve moscovieten hebben klaarblijkelijk hun Apple opgestart bij de kwellende gedachte aan de vraag "wat zullen we nou weer voor logo maken?". Nou, waarom niet een sinaasApple logo gemaakt?! In plaats van een Apple met een hap eruit doen wij een sinaasappel. En die heb ik dan weer geconverteerd tot een soort gestileerd oog. Ach ja.Mijn logo heeft nu een miljoenen publiek in Rusland bereikt. De kleur is weliswaar een beetje verschoten (er zit nu een gek bijna magenta-achtig verloop in) maar het leeft. Haha!

Mijn gezwollen oogsinaasappletje is geênt op de SinaasApple van REN-TV.

Herhaling.....

Voetbalhelden

2006-10-11T18:59:00.000+02:00

The Royal Crescent

Dochtertje kwam thuis en vertelde dat klasgenootjes gefascineerd waren door paranormale nonsens die ze in een tijdschriftje vonden dat kennelijk in de klas rondslingerde. Ze gingen door en door over foto's met geestesverschijningen en dergelijke. Fotofop. Ye olde Photoshoppe. Ik moest haar toch even geruststellen. Klik hier voor onze demonstratie. Het is een beetje een slordig voorbeeldje maar toch wel grappig.

Rotte appel

2006-09-28T10:12:00.001+02:00

Goeie actie van Greenpeace.

Nee, het is niet omdat ik net ook een Sony Vaio heb gekocht maar we moeten niet blind zijn voor de problemen van vervuiling - noch voor die van de export van afvalstoffen naar de "derde" wereld. Ik las een paar weken geleden al op de BBC nieuws website dat Apple Computers zich veel te weinig hebben ingespannen om hun producten zo milieu-vriendelijk mogelijk te maken. Met andere woorden - de schoonheid van buiten gaat helaas gepaard met vuiligheid van binnen. Dat valt ons tegen. Zwaar tegen. Schitterend vind ik daarom het beroep dat Greenpeace op Apple doet in de vorm van deze website. Uiterlijke schijn bedriegt.

Noot. Ik vernam het van MacOsX.nl.

Een Workaholistische Visie - niet centreren

2006-09-25T23:12:00.000+02:00

Het geheel is meer dan de som van de onderdelen. Over de vrucht van mijn arbeidsinspanningen vandaag heb ik gelukkig niet te klagen. Vandaag heb ik de eerste voorbeelden van een nieuwe set Game Graphics de deur uitgedaan, netjes voorzien van een verantwoording in tekst, en ik denk dat het werk behoort tot het leukste, meest sprankelende, originele en mooiste is dat ik in dat weinig glamoureuze genre heb gemaakt. Ik ben dus tevreden. En Ik ben inderdaad gek genoeg om nog even een poststukje in elkaar te flansen na eerst elf uur achtereen te hebben gewerkt, op alweer de zoveelste dag, aan een veeleisende ontwerpklus en dan nog een uurtje of twee te hebben gecorrespondeerd met lieden van de customer support afdelingen van softwarehuizen. Sien heeft me daartoe geinspireerd: "Crazy Horses, Ahee, Ahee!" Niet dat ik heel veel te melden heb. Of ja, eigenlijk teveel. Ik moest bijvoorbeeld nog wat schrijven over een geschiedenisboek dat ik tot vorige week tussendoor heb gelezen, maar dat komt later wel. Ik had het ook moeten hebben over de Japanse zonnekijker die zojuist is gelanceerd. Komt ook nog. Of over het Tiroler schlagerfestival ter gelegenheid waarvan ik zelfs een kort filmpje heb gemaakt. Doe ik zeker nog. En wat heb ik nou eigenlijk al van de vacantie in Engeland gezegd? Of over hoe het moet zijn om door een taalpuritein te zijn gedwongen om vacantie konsekwent met een "c" te schrijven omdat je van haar houdt en omdat je weet dat ze dat zo belangrijk vindt? En over cricket heb ik evenmin iets geschreven. Ik kwam tijd tekort. Die ben ik misschien ook gewoon kwijt. "No use crying over spilt milk" of, mooier natuurlijk en een klein beetje anders maar zeker veel toepasselijker, "Tempo perduto non s'acquista mai". Ja, over Torquato Tasso zouden we het eens moeten hebben.

Goed, ik weet het, ik raaskal zowat. Er gebeurde trouwens genoeg op onze blogs. Sien is weer terug van weggeweest en gelukkig hebben we ons ook prima kunnen vermaken met de Toscaanse vacantiefilms die John heeft gepubliceerd. Feliz heeft ook mooie dingen geschreven. Van harte aanbevolen.

Dus waar wilde ik het vanavond dan nog over hebben? Over de geweldige muziek die ik de afgelopen weken heb aangeschaft via de iTunes winkel. Muziek van A.R. Rahman en Country Rock van Sara Evans, Rascal Flatts en Tim McGraw's Beautiful People. Ach, ik zal nu even volstaan met een kleinigheidje dat maar een heel beetje riekt naar de kritiek die ik in overmatige proporties pleeg te hebben voor "marketingdennenapples" (om het woord maar te kuisen). Al is het maar om te laten zien dat weer aan het "mellowen" ben.

Het plaatje bij dit praatje

"Centreren, zul je", blaffen ze altijd, "centreren!" Prachtig is het dan om te lezen hoe onder het kopje "Favorite album cover design, artwork, photography or packaging" wordt verwezen naar Herbie Hancock's Inventions and Dimensions uit 1963, een album dat ik zelf overigens niet bezit - bedenk daarbij wel dat we het hier over een van mijn favoriete musici hebben! "This cover is perfect in every way", stelt de schrijver die, net als ik, onder een betekenisloze naam schuilgaat. "I particularly like the off-centered symmetry so the Blue Note logo has room to fit comfortably on the darkness of the building." (Bron).

Nee, we denken niet aan centreren! We will fight them on the beaches. We will NEVER surrender.

Tulp

2006-09-23T23:39:00.000+02:00

MacBuccaneer heeft Luepp's Notepad gekaapt!

Inderdaad heeft Huib het nogal druk de laatste tijd, gelukkig, zullen we dan maar zeggen. It pays the bills!
Nu moet hij voor een klant, alweer, een logo etc. ontwerpen voor een Russische zender. De vorige keer heeft hij ontzettend zitten pielen tussen verschillende applicaties met fonts; Apple snapt alles, vreet alles, maar zijn Adobe's After Effects had het er flink moeilijk mee. Het kostte enorm veel tijd. Tijd die je niet hebt als je een hele strakke deadline hebt.
Het eerste wat hij zei was: 'Ik wil een Russisch toetsenbord!' Dus ben ik een middagje gaan rondbellen: Apple Centers, Intertaal, Russische boekhandel, Russische supermarkten, Computer Collectief etc. Deze laatste had, naar bleek, de Gouden Tip: 'Ga naar AWB Computing in Utrecht, die hebben zoiets waarschijnlijk wel.' Zit de Average White Band nu ook in de computers, dacht ik nog.
Een telefoontje later waren wij de gelukkige aanstaande bezitters van een Russisch toetsenbord, dat ik vandaag heb opgehaald. Toen we de doos openden moesten we erg lachen. Het toetsenbord is gemaakt door de enige computerfabrikant die ons land telde. Sterker nog, Huib's eerste computer kwam, via Fokker, daar vandaan (jaja, ook toen al bestond het 'PC-Prive' project). Zijn hele scriptie en later zijn proefschrift is getypt op deze machine. En nu, na ruim 15 jaar werkt hij weer aan een Tulip.
Hij is er meteen me aan de slag gegaan, met grote tevredenheid!
En omdat hij het nu te druk heeft heb ik deze foto's maar geplaatst.

Je bent nooit te oud voor de arbeidsmarkt

2006-09-01T20:51:00.000+02:00

Nederlanders nemen alleen jonge mensen aan (ja, maar wel met veel ervaring). Engelsen doen dat kennelijk anders. De BBC brengt ons het verhaal van een man die zijn honderdste verjaardag zojuist heeft gevierd op de werkvloer. Inderdaad, zijn werkvloer. Buster Martin werkt voor een loodgietersbedrijf. Hij is daar een paar jaar geleden nog aangenomen. Het bedrijf heeft meerdere 70-plussers in dienst alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. De honderdman poetst er de Morris bestelauto's. Oude auto's. Nou ja, wat is oud?

Het is een geweldig leuk verhaal! Bekijk het filmpje hier nu het er nog staat.

Lopende Zaken: 3. De zuchtende Otter

2006-08-31T23:36:00.000+02:00

Hadden jullie die gehoord van de otter die naar Uitgeest ging? Hij ging niet.

Of toch wel? Volgens een bericht van Radio TV Noord-Holland van 31 augustus 2006 gaat het bestuur van De Otter bij de Raad van State in beroep tegen de uitspraak dat de paltrokmolen in Amsterdam moet blijven. "Volgens het bestuur zit De Otter zo ingeklemd tussen de bebouwing dat het onmogelijk is om de molen fatsoenlijk te laten draaien. Het bestuur ziet dan ook geen mogelijkheden meer om de molen als monument in stand te houden. De molenaar heeft zijn ontslag ingediend. De rechtbank besloot vorige week dat de molen niet mag verhuizen. Het belang van de houtzaagmolen voor Amsterdam werd hoger geacht, waardoor de molen niet naar Uitgeest mocht worden verplaatst." Zo. Wordt vervolgd. Maar zonder de molenaar Paul Rijkers. Die is verslagen. Trieste zaak.

Mag ik even voorlangs?

2006-08-31T20:39:00.000+02:00

Credit: NASA, ESA, L. Sromovsky (University of Wisconsin, Madison), H. Hammel (Space Science Institute), and K. Rages (SETI)

Hubble heeft weer iets moois gezien. Op 26 Juli werd Uranus door zijn ijzige maantje Ariel gepasseerd langs - voor de kijkers thuis - de voorzijde. Ariel wierp daarbij een mooie zichtbare schaduw op haar blauwe gasvriend. Vanaf Uranus gezien moet deze gebeurtenis een zonsverduistering (eclips) hebben veroorzaakt. Omdat Uranus permanent is gekanteld en dus draait als een wasmachinetrommel komt een dergelijke gebeurtenis bij deze planeet kennelijk niet vaak voor. Eens in de 42 jaar. De vorige keer was ik amper twee jaar oud. Ik heb toen ook niets gezien. Huipie Hubble. Blijven kijken jong.

Bron: Hubble Site.

Just Friends?

2006-08-30T11:37:00.000+02:00

Er sprong een duveltje uit het doosje!

Whoah! A Switch-Backer?! A Back-Switcher?! Turncoat & Co. We weten nog niet of i werkt. We brengen over een maand wel verslag uit.

P.S. Just Friends? Well, Mac & Vaio are not yet talking to one another, so, we will have to wait and see.

Lopende Zaken: 2. De laatste adem van de Otter

2006-08-25T11:38:00.000+02:00

Zoals gezegd moet ik het kort houden.

Zaak 2. Deze zaak betreft het lot van de Amsterdamse paltrokmolen aan de Kostverlorenvaart, "De Otter". De rechter heeft het stadsdeel Westerpark in het gelijk gesteld (zie bijvoorbeeld AT5) en bepaald dat dit historische werktuig niet kan worden verplaatst naar het erfgoedpark te Uitgeest maar dat de molen op zijn plaats moet blijven staan in de historische context van de houtzagerij in Amsterdam. Wind of geen wind. Geen wind dus, dankzij de bebouwing en de beplanting die in de loop der jaren gerealiseerd is met medeweten, met toestemming en soms zelfs op inititatief van het stadsdeel. De wereld van de molenaars is niet gelukkig met deze uitspraak. "Een halve molen gewonnen voor Amsterdam en een hele molen verloren voor Nederland", verzucht Gijs van de Lubbe op een prikbord van molenaars, "We zijn er met zijn allen blijkbaar nog niet in geslaagd over te brengen aan iedereen in Nederland dat een molen en het ambacht dat er op beoefend dient te worden één geheel zijn. Laten we daar nou maar ons best voor blijven doen en ook daadwerkelijk proberen te blijven werken met de molens, niet alleen maar een beetje draaien" (molen.startpagina.prikbord d.d. 24-08-2006). De Otter moet dus kennelijk maar aan een motortje die het gebrek aan windvang moet compenseren als was het een beademingsmachine. Molenaar Sven huivert bij de gedachte: "Maar moet je dat ook willen? Ik krijg nu al af en toe toeristen op de molen die vragen waar 'het motortje' zit... Straks gaan argeloze toeristen nog denken dat het zo hoort en dat alle molens op motortjes lopen...." (molen.startpagina.prikbord d.d. 24-08-2006).

Lopende Zaken: 1. De revolte van Pluto

2006-08-25T10:40:00.000+02:00

Ik moet het kort houden want ik heb het veel te druk met werk. Toch wil ik mijn lezers even snel wijzen op een paar actuele ontwikkelingen die verband houden met eerdere stukken in mijn weblog.

Dacht ik in dit poststuk van juli nog dat ons zonnestelsel door nieuwe inzichten en ontdekkingen als het ware werd verrijkt, nu lijkt eerder het tegenovergestelde. Pluto is afgevallen, mensen. Afgevoerd. Onze verre vriend is door een congres van 424 astronomen in Praag met meerderheid van stemmen nu formeel geschrapt van de lijst van planeten. Nee, wij zijn niet Pluto's beste buur. De planeet die in 1930 is gedoopt door de 11-jarige Venetia Burney (later Phair geheten), en die jarenlang dienst heeft gedaan als onze eenzame buitenvelder tot, inderdaad, de "komst" van andere spelers, is dus deze week weggestopt in het rommelige tehuis voor dwergplaneten en Kuiper objecten. Dit heeft geleid tot verontwaardigde reacties van onder meer, heel begrijpelijk natuurlijk, de wetenschappelijke leiding van Nasa's robotmissie naar Pluto. Anderen zijn kennelijk blij. Zoals de man die in 2003 de rots heeft ontdekt, UB313 (links van UB40?), die de planetaire status van Pluto zou ondermijnen: "I may go down in history as the guy who killed Pluto." (Mike Brown; zie ook het Nasa webartikel met de geweldige titel "Honey, I Shrunk the Solar System").

Arme Pluto. Gedoopt door Venetia Burney, gedood door Mike Brown. Maar er is hoop. Nasa to the rescue, zoals gezegd. Astronomen van The Planetary Society hebben meteen een bumpersticker in de strijd gegooid om de publieke opinie te mobiliseren: "Honk if Pluto is still a planet".

Blijf hangen, Pluto, we komen je redden.

Creatief boekhouden

2006-08-20T22:53:00.000+02:00

Stonehenge. Basisfoto S.J.

Vacantie is goed voor de productiviteit. In de week voor je vertrek werk je twee keer zo hard. De twee weken na terugkomst werk je weer drie keer zo hard. Als je dan in die tussentijd twaalf dagen weggaat, dan heb je een extra hoeveelheid werk verzet die goed is voor, zeg, drie of vier weken? Je wint er dus op. Op deze economische wijsheid zal ik voortaan mijn planning baseren.

Happy Hampshire Holidays. Portsmouth.

Hasta la Rivista: Out of Office Reply

2006-07-27T13:13:00.000+02:00

It is with a great sense of pride & sensibility that I announce that we will visit Emma Mansfield, this week, to have a Roman bath in her very own Park in Hampshire.

Pelisse Dress Coat circa 1814 (vermoedelijk gedragen door Jane Austen) (Hantsweb, Hamphire County Council's web site for Hampshire, England)

"It is a truth universally acknowledged", dat mijn lieftallige echtgenote de wereld van Pride & Prejudice, Emma, Mansfield Park &c, nu maar eens in het echt ging opzoeken. Morgen gaan wij gezinsgewijs op vacantie naar de werelden van Jane Austen. We brengen een bezoek aan haar zogenaamd nederige stulpje nabij Alton in Hamphire. Feliz wil daar aan haar schrijftafeltje zitten. (Ik weet niet of ze er echt met een stoel aan wil zitten of er gewoon aan wil zitten - het zal allebei wel niet mogen.) Ook gaan we naar het centrum van de hogere kringen waarover ze schreef: Bath. The Royal Crescent, de Romeinse baden, de overdekte brug, een waar neo-Palladiaans feest. Geweldig. Zelf vond ze het er indertijd kennelijk niet leuk, maar dat verandert niks aan de relevantie. Ze hield net zomin van de pocherige dikdoeners dan wij. Maar dat wil niet zeggen dat we hun gebouwen, pleinen en tuinen niet willen zien, haha. En wanneer we dan in Alton zijn, dan hopen we ook de jurk te zien die hoogstwaarschijnlijk van Jane Austen zelf is geweest. Jahaa. Heiligenverering is ons niet vreemd. Eens als katholiek geboren, altijd op pelgrimage.

We zijn dus even weg. We will take our leave now, goodbye. Of zoals men in het luisterrijke Amsterdams van vandaag pleegt te zeggen: "duddoei"

The Martians Are Coming!

2006-07-24T16:00:00.000+02:00

Hoe hebben we ons zo kunnen laten bespioneren? We zijn zo druk bezig Mars te verkennen met onze twee Mars Rovers, dat we helemaal niet door hebben dat wijzelf ook door marsmannetjes in de gaten worden gehouden. Ik heb hier het bewijs op de foto.

Marslanding bij Schiphol-Oost.

Deze maand wordt het jubileum gevierd van het onderzoek op het oppervlak van de planeet Mars: Viking 1 landde op 20 juli 1976 en Viking 2 op 3 september 1976 (zie de Viking Mission website met in het bijzonder dit hoofdartikel).

Viking 2 op Mars (Photo Credit NASA)

Pas op voor nonnen en wildplassers in onze kikkerlandjes

2006-07-24T14:25:00.000+02:00

Ook wij hadden even weinig gelegenheid gehad om te webloggen (zie dit gesprekje op het terrasje van Sien). We waren even op bezoek geweest bij mijn vader op de camping in Overijssel, we hebben kleren gekocht in Batavia-Stad, we zijn naar mijn zus gegaan om de broeken in te korten (jahaa, dat doet ze voor me, lief he?), en we zijn continu bezig vacantieplannen te maken, te verfijnen, te vervormen, te verwerpen, te vernieuwen en weer om te buigen. We waren reeds zowat onderweg naar Barcelona, speelden ook zeker met de gedachte om bij Sien langs te gaan, toen we door practische omstandigheden alles moesten wijzigen. "Klus in zicht!" Nu gaan we dan gezinsgewijs een weekje naar Hampshire, Surrey en Kent in Engeland waarna ik dan weer ga werken en de rest van het gezin snel doorvliegt naar "de fam" in het struikgewas bij Barcelona.

Intussen had AT5 vanmorgen gekke berichtjes die ik zeker wil delen (voor de herkomst van de originelen, zie at5).

Het eerste bericht betrof de stadsnomaden die al vijftien jaar in het bos tussen de Nieuwe Hemweg en het rangeerterrein van de NS wonen. Ze moeten verhuizen nu de NS er een tijdelijk baggerdepot willen aanleggen. Alles is al klaar voor de ontruiming. Op de kapvergunning na. Hun lot hangt dus in de bomen. Of eigenlijk kruipt het door het struikgewas. Want de nomaden beweren op hun terrein een zeldzame paddensoort te hebben gezien, zeg maar een breedbekkikker of blauwbilgorgel. Op de televisie zag je er een de struiken opentrekken in de stellige overtuiging dat het dier daar inderdaad huist. De grap is dat als het inderdaad bewezen kan worden, de Nederlandse Spoorwegen gedwongen zullen zijn het gebied met rust te laten. De nomaden zullen dus gered kunnen worden door dat beestje. Een giller. Je zou daar eigenlijk een exemplaar van dat zeldzame dier kunnen uitzetten en het kikkerlandje van de stadsnomaden is gered. "Oh, Bagger", kunnen de NS dan alleen nog uitroepen.

Het tweede bericht is nog leuker. "Fietsende nonnen achtervolgen dief. 23-7-2006. Twee nonnen in habijt hebben zaterdag op de fiets een dief achtervolgd. Eén van de zusters had de man herkend van bewakingsbeelden van een diefstal. De man had twee weken geleden honderden euro's gestolen uit de aan de Mariaverschijning van Ida Peerdeman gewijde kapel aan de Diepenbrockstraat (ZuiderAmstel). Zaterdag was hij weer bij de kapel. Hij vroeg wanneer de dienst begon. De zuster herkende de man, vroeg hem binnen en waarschuwde een andere non die de politie belde. De man voelde echter nattigheid en koos het hazenpad. De twee nonnen sprongen op de fiets en achtervolgden hem dwars door de stad. Omdat de gsm van één van de nonnen uitstond, kon de gearriveerde politie niet achterhalen waar de vrouwen en de dief naar toe waren gereden. Inmiddels was het drietal in De Pijp geraakt, waar de man toch aan zijn achtervolgers wist te ontsnappen. Aan de hand van foto's en de bewakingsbeelden probeert de politie alsnog de dader te vinden. "

Zoiets verzin je niet, haha!

PS. En dan is er vandaag ook nog het bericht uit de Telegraaf dat een politieman uit Veendam een peutertje van drie op de bon heeft geslingerd voor wildplassen in het park. 75 euro. Ja, Verdonk vervult haar voorbeeldfunctie goed: rrrrrregels zijn rrrrregels!

Verder geen nieuws uit ons kikkerlandje.

Don y Doña Quixote siempre a la caza para los molinos de viento

2006-07-18T09:12:00.000+02:00

Uit eerdere poststukken kon reeds worden opgemaakt dat "we" bij Luepp iets hebben met windmolens. We hebben twee filmpjes geplaatst die vertoond zijn tijdens de Jaarvergadering van De Hollandsche Molen op 18 Maart 2006 in het Tropen Instituut te Amsterdam. We hebben ook foto's en slideshows vertoond zoals in het poststuk Run of the Mill, in onze nieuwjaarsgroet, en in de opmaat voor een verhaal dat Feliz aan het voorbereiden is over de Amsterdamse paltrok De Otter. Ook hebben we een Flash video gepubliceerd van de Molen van Sloten tijdens het dorpsfeest Sloten op zijn kop. Dat was een gekuisde versie van een langere video (of eigenlijk een reeks van 5) die nimmer mag worden vertoond omdat er op de molen dingen gebeuren die niet door De Hollandse Molen worden getolereerd. Wel jammer, want die filmpjes waren veel leuker dan het compromis. Gelukkig heeft John dat compromis echter wel fijn opgeleukt met zijn Philip Bloemendaal imitatie. En dat is dan wel weer grappig.

Meneer en mevrouw Quixote zijn nog steeds op jacht naar molens.

De vaart lijkt er misschien uit maar de schijn bedriegt. We jagen nog steeds op windmolens. Om deze bewering kracht bij te zetten en ons publiek (van acht) te laten zien dat we de molengang gaande houden brengen we nu verse beelden van een mooi groepje molens in de rietlanden van Westzaan. Alles is een beetje grijzig. De originelen zien er natuurlijk veel beter uit al hadden we toch tegenlicht en zullen we dit nog eens moeten overdoen. Maar we wilden halsoverkop toch profiteren van de gelegenheid dat er drie in een blikveld staan te draaien - als je dat moet produceren moet je afspraken synchroniseren met twee vrijwillige molenaars. Dat zou toch weer een boel gedoe geven. Opnames zijn gemaakt op zondag 16 juli 2006 - we waren die middag te gast geweest op het schip van J. die familie en vrienden over het Alkmaardermeer heeft rondgevaren ter gelegenheid van de verjaardag van A., het achternichtje van S. (haar moeder G. is namelijk de volle nicht, slank overigens, van F.). MacBuccaneer zal daar vast meer over zeggen.

En hier is dan het filmpje in, verrassend genoeg, een avi formaat.

Sien Liet me deze Sien

2006-07-17T13:26:00.000+02:00

Naar aanleiding van mijn poststuk over de angst voor meteorieteninslag heeft Sien me een geweldig filmpje toegestuurd. Heel toepasselijk.

Hier is het filmpje in een QuickTime uitgave.

Volgens de metadata van een Windows Media Videootje dat viraal gecirculeerd is, was de auteur Kill Some Time. Dat blijkt niet te kloppen want dat is gewoon een soort YouTube of BoreMe. Nee, het is een commercial voor de Toyota Tacoma, een SUV die "Meteor Proof" is. Een geweldig goed bedachte en briljant uitgevoerde commercial. Geweldig goed gemaakt. Ik zal nog proberen te achterhalen wie de makers waren. Dank je, Sien!

P.S. Sien wordt ook nog hartelijk bedankt voor de introductie van het woord "poststuk" ter vervanging van het anglicisme "post" op een weblog. Goede vondst!

Flash Animatie versus Flash Animator

2006-07-17T09:31:00.000+02:00

Let op. Ik heb dit NIET gemaakt. Dit is anderman's werk, geplaatst door een zekere, of eigenlijk onzekere, "alanb" op Revver. Het is geweldig leuk. Vooral voor mensen die Flash kennen. Hoe de tools en de keyframes worden ingezet als wapens, briljant. En dat het poppetje instances ter versterking erbij haalt, geweldig. En de clou, haha. Wie het laatst lacht, lacht het best.

Nogmaals: ik heb dit niet gemaakt. Ik heb wel even uitgezocht wie de auteur is. Het blijkt te gaan om de 17-jarige Alan Becker uit Ohio. Hij kweekt watermeloenen samen met zijn vader. Bovendien is hij een breakdancer en maakt hij kleisculpturen. Dit weet ik van zijn profielschets op Deviantart dat ik gevonden heb via zijn profielschets als "Noogai" op Newgrounds.com.

Another King Lost in Vegas

2006-07-15T16:32:00.000+02:00

Het koninklijk Huis van Savoie heeft op 7 juli 2006 in aanwezigheid van de voorzitter van Senaat van het koninkrijk besloten dat voortaan Prins Amedeo, voorheen de Hertog van de Beide Apulieen, de wettige troonopvolger zal zijn in plaats van Prins Vittorio Emanuele omdat die zonder de zegen van zijn vader in Las Vegas in het burgerlijk huwelijk is getreden, en in Geneve, en dan, zogezegd, "voor de kerk" nog eens in, "odd decision", Teheran. Hij is op de hoogst mogelijke poten van de troonopvolging uitsloten. " Va detto e ripetiamo che Vittorio Emanuele e suo figlio Emanuele Filiberto di Savoia sono del tutto esclusi da qualsiasi ruolo dinastico" (Comunicato della Consulta dei Senatori del Regno del 7-VII-2006).

Is dit nou het oude vader-en-zoon team of het nieuwe? Foto van de officiele website van het Koninkrijk).

Wauw. Die zijn boos. Hij is het Huis uit getrapt ("... che il Principe Vittorio Emanuele di Savoia, sposandosi civilmente a Las Vegas e a Ginevra e poi religiosamente a Teheran sempre senza il previo e formale assenso del Sovrano, ha perduto ipso iure, in forza delle leggi dinastiche da lui apertamente e consapevolmente violate, per se' e per i suoi discendenti ogni diritto di successione al trono e non fa piu` parte della Famiglia reale", Dichiarazione del Duca di Savoia del 7-VII-2006). Hij kan dus volledig fluiten naar de Italiaanse Koningskroon ("IN CONSIDERAZIONE che l'intera Famiglia Reale e ciascun membro di essa hanno come primo dovere la salvaguardia delle radici storiche e giuridiche dell'Italia della cui unificazione politica Casa Savoia fu guida e protagonista; che il Principe Amedeo nel farsi carico delle sopradette istanze e' confortato dalla Consulta dei Senatori del Regno, voluta da S.M. il Re Umberto II, oltre che dai membri della Casa, da cui desidera essere supportato in questo gravoso compito ed in particolare conferire ad alcuni di Loro incarichi permanenti e/o deleghe in alcuni settori", ibidem).

Voor zover de hele familie daar niet al naar kon fluiten. "In overweging nemende dat het gehele Koninklijk Huis en ieder afzonderlijk lid daarvan als voornaamste plicht heeft het behoud van de historische en juridische wortels van Italia, de politieke eenwording waarvan het Huis Savoie de gids en hoofdpersoon was". Laten we de geschiedenis er inderdaad bijhalen en een paar Bourbons eens vragen om hun mening, hooha! Van wie zijn de Beide Sicilieen, he? nou? he? Italia is inmiddels al heel lang een republiek ("ja, zij wel!" hoor ik mijn echtgenote roepen uit pure afgunst).

Tja. Dit verzin je niet. Ik heb dit vernomen van La Gazzetta del Mezzogiorno en nagezocht op de website van het betrokken Koninklijk Huis zelf. Het is echt waar.

Ik souffleer de arme Victor Emanuel: "Mijn koninkrijk voor een paard. Nee, een kroon. Nee, een koninkrijk voor mijn troon. Waar is die eigenlijk gebleven?" In Las Vegas, haha, hoe vorstelijk kun je eindigen. The King has left the building.

De werkelijkheid die hier achter steekt is best wel grimmig. Volgens oude berichten (bijvoorbeeld in The Independent) is de voormalige troonopvolger vorige maand gearresteerd in Potenza, Zuid-Italia, op verdenking van betrokkenheid bij georganiseerde misdaad en prostitutie. Het wordt inderdaad steeds minder kneuterig. Uiteraard is het vermoeden door journalisten reeds geuit (zoals hier) dat de officiele motivatie van de onttroning een elegante drogreden is. Volgens het Koninklijk Huis is zijn opvolging gefrustreerd door het ongeauthoriseerde huwelijk met een burgermeisje. Maar de eigenlijke reden kan ook de vermeende betrokkenheid vzijn an de voormalige kroonprins in misdadige praktijken. Ja, dat zou natuurlijk heel goed kunnen....

Kijk, wij weten er hier niks van af, maar Sien zou hier misschien wel meer van kunnen weten want zij en de familie van Savoie zijn praktisch buren. Die wonen nu toch in Savoia - Aosta. Daar willen ze onafhankelijk zijn. En daar vandaan zullen ze dus heel Italia wel weer willen terugkrijgen. Hun koninkrijk heeft een nieuwe Garibaldi nodig. Een nieuwe roodbaard. Zou die zichzelf dan ook heel heldhaftig in de eigen teen schieten, per ongeluk, bij voorbeeld tijdens een televisie-interview? Zou die ook weer via Sicilia gaan? Sorry jongens, nu wil ik duidelijk te snel gaan en teveel vertellen. Komt later. Over Garibaldi komen we zeker nog te spreken....

Binnen of Buiten? De laatste doet het licht niet uit.

2006-07-15T12:05:00.000+02:00

3D Visualisatie van de Planeet X (NASA, ESA, and A. Schaller (for STScI) volgens NASA)

Ons zonnestelsel is groter dan we dachten. Uit de spreekbeurt die S. over het zonnestelsel heeft gehouden (waarvoor zie deze post van MacBuccaneer), konden we nog opmaken dat we hier met zijn negenen waren. Maar de wetenschap heeft onze dochter snel ingehaald. Het rijtje liep altijd van Mercurius tot Pluto en niet verder maar inmiddels is Pluto dus niet langer meer de verst verwijderde planeet. Even een bijstelling: "niet meer de verst verwijderde planeet van ons zonnestelsel". We weten inmiddels ook dat er voorbij Pluto meer planeten zijn. Het bestaan van tenminste drie exo-planeten, dat wil zeggen planeten (gasreuzen wellicht) die buiten ons zonnestelsel draaien om een andere zon, wordt verondersteld op grond van waargenomen afbuigingen van licht (of zo ongeveer - ik zal dat later uitzoeken). Waarschijnlijk zijn er overigens inmiddels al weer veel meer ontdekt (NASA's Hubble Reveals Two Dust Disks Around Nearby Star). Maar nu is dus ook gebleken dat er zich ook nog een planeetje voorbij Pluto bevindt dat toch nog fijn meedraait met ons zonnetje.

Foto van "Planeet X" gezien door de Hubble Telescoop. 2003 UB313 (Xena) is een "Kuiper Gordel Object" dat een zeer langerekte ovale baan volgt die ten hoogste, dat wil zeggen op het verste punt (het "aphelium"), zo'n 16 miljard kilometer van de zon verwijderd. En daar is ie nu ongeveer. Dat wordt voorlopig dus ook geen populaire vacantiebestemming.

De tiende planeet heet 2003 UB313. De naam is niet zo pakkend maar toch nog altijd beter dan de voorgestelde nieuwe naam Xena. Want daarbij denk ik eerder aan een vrouwelijke krijger die in een berenvelletje de fantasiewereld van jonge jongens onrustig maakt dan aan een nieuw lid van de planetaire familie. Ja ik begrijp dat het verwijst naar het Griekse woord voor bevriende buitenstaander maar dan nog, is i nou binnen of buiten?

Dat is nu juist de vraag. Xena draait met ons mee met een omloopstijd van 560 jaar - daar zijn de straffen voor geweldsmisdrijven dus niet snel te kort. Het is eigenlijk een van de brokken die die meedrijven in de puinsoep die de Gordel van Kuiper heet. Deze is niet te verwarren met de veiligheidsgordel van de ruimtevaarder Andre Kuijper en evenmin met de meteorietengordel die zich uitstrekt tussen Mars en Jupiter (waarvoor zie Naderend Onheil - Ik word er Gallisch van!.

Ik heb in het verleden mijn webloglezers misschien verkeerd ingelicht over deze gordel. Mijn dochter helaas zeker. Eerst dacht ik namelijk te hebben begrepen dat ons zonnestelsel werd omgeven door een bolvormig omhulsel van puin en gruis. Maar nu begrijp ik dat de Gordel van Kuiper schijfvormig is. Vergelijkbaar dus met de ringen die om Saturnus lopen (NASA's Kuiper Belt Overview). Mijn vergissing zal jullie dus leren zeker niet alles te geloven wat ik hier publiceer! Maar goed, in zekere zin klopt de gedachte dat we min of meer zijn afgeschermd van de rest van het heelal door deze pas ontdekte wereld van ongeregelde ijsblokjes.

De Hubble Telescoop werpt nu licht op de grotere brokken die meedraaien in de Kuiper Gordel. Of eigenlijk is dat natuurlijk andersom. Er zijn al een paar Kuipergordelobjecten (KBO=Kuiper Belt Object) onderzocht die misschien eigenlijk wel zouden kwalificeren als planeten. Maar omdat ze kleiner zijn dan Pluto worden ze niet tot de planeten gerekend. Behalve dan KBO 2003 UB313. En die schijnt zelfs ook een eigen waterijsmaantje te hebben (maan). Die hebben ze blijkbaar "Gabrielle" genoemd (zie onderstaand plaatje).

"Meet The Kuipers". Ik zou vooral wat willen weten over die ovale 2003 EL61. Intrigerend. Een echte kiezel. Zie ook het NASA webartikel over de classificatieproblemen van de Kuipergordelobjecten, "Planets, Planetoids, or Kuiper Belt Objects (KBO's)".

De Hubble Space Telescoop heeft nu ontdekt dat die maar een beetje groter is dan Pluto: niet 30% groter dan Pluto, zoals eerst werd gedacht, maar met een geschatte diameter van 1609 km (met een marge van zo'n 100 kilometer) slechts iets groter dan Pluto. En "size matters" in de classificatie want een paar jaar geleden nog dreigde Pluto te worden gedegradeerd van planeet tot rotsblok vanwege zijn kleine omvang.Tot nu toe blijkt iedere planeet weer iets aparts te hebben en dat geldt gelukkig ook voor Xena. Want hoewel het planeetje heel klein is, weerkaatst i toch enorm veel licht. Volgens het bericht in de Sterrenwacht "moet het dus een van de best weerspiegelende objecten in het zonnestelsel zijn. Het enige object dat nog meer licht reflecteert is Encecladus, een geologisch actieve maan van Saturnus, wiens oppervlak telkens opnieuw bedekt wordt door verse ijslagen die veroorzaakt worden door actieve geisers." (zie voor Enceladus ook Besmettelijke Enchilada!). "De grote helderheid van Xena zou veroorzaakt kunnen worden door vers methaan-ijs dat neergeslagen is op het oppervlak. Toen Xena nog dichter bij de zon stond zou het [methaan] gasvormig geweest zijn en nu de planeet verder van de zon verwijderd is, kan het methaan bevroren zijn tot een vers en prima weerspiegelde ijslaag" Ja, want soms staat ie dichterbij dan nu omdat de baan juist heel nadrukkelijk ovaal is (zie onderschrift bij tweede plaatje). Dit alles had ik natuurlijk niet zelf kunnen verzinnen en dat heb ik ook niet gedaan. Mijn primaire bron voor dit bericht is de Sterrenwacht.

Quaoar Blimey! Een van de meer spannende KBO's is 2002 LM60 ("Quaoar"). Deze bevroren wereld, die ongeveer half zo groot is als Pluto, draait in een bijna perfecte cirkel om de zon op ongeveer een miljoen kilometer afstand van het uiterste punt van Pluto's baan. En die perfectie is juist zijn afwijking - de meeste planeten en planetoiden hebben een ovale baan om de zon. (Illustration Credit NASA and G. Bacon (STScI)).

PS. Nu plaats ik vast een eerste versie van dit verhaal maar ik zal er meer over nazoeken. Dan plaats ik een update of ik pas deze versie aan. Dadelijk moet ik echter hard aan het werk. Klanten. Can't live without them.

Wie is er bang voor Olufsen?

2006-07-13T12:02:00.000+02:00

Onze collega Bloggie riep vandaag zijn lezers op om hem suggesties te doed voor een nieuw telefoontje. Ik ben niet zo gadgetterig maar hier hebben ze me te pakken!

Het telefoontje staat in een dock en vouwt elegant open, op de plaats, wanneer er wordt gebeld. Het scherm is helder. Zonder storende rommel.

De Bang & Olufsen Serene is het enige telefoontje waar ik echt warm voor loop. Ik ken iemand die 'em heeft en het apparaatje is geweldig. Ziet er mooi uit, is rustig en heel helder in gebruik. Zelfs ouwesokken als ikzelf kunnen nummers intoetsen zonder, let op dat woord "zonder", steeds fouten te maken. Tegenwoordig zijn de toetsen voor mij te priegelig en zijn ook lettertjes op de displays te klein om te lezen. Of de telefoons zijn zich aan het voorbereiden op de verovering van de mikrokosmos, "and beyond!", of ik wordt kippiger. Mijn echtgenote wordt in ieder geval steeds kribbiger van mijn geweeklaag over die telefoon. Ze vindt het onbegrijpelijk dat zo'n homo digitalis als ik zo veel problemen kan hebben met een eenvoudige Ericsson. Sorry schatski. Helpt het om te weten dat er meel achter het glas van het displaytje is gekomen? Dat is een souvenir van korenmolen De Leeuw in Aalsmeer.

- "O ja, schat, de Serene kost geloof ik 1400 dollar."
- "ja, hallo!"
- "ja hallo?"
- " ... "
- " hallo?"

"Abonnee heeft opgehangen", zegt mijn melige telefoon. Denk ik.

PS. Ga desgewenst naar Bang & Olufsen en navigeer via "systems" naar "telephones". Doe dat zelf want een directe link leidt tot een Microsoft server error. En een Microsoft error is wel het laatste wat we willen.

Operette, Toneel en Acrobatiek

2006-07-11T17:16:00.000+02:00

"Aanvankelijk maakte het Schotse regiment dat belast was met de bezetting van de Faeroer, die eigenlijk Deens territorium waren, op ons een wat komische indruk. Het enige wat er nog aan ontbrak was dat zij in hun geruite rokjes rondliepen. Later leerden wij wel anders en beseften wij natuurlijk dat die Schotse soldaten zeker geen kleine jongens waren en dat ze ook bepaald niet komiek waren, zelfs hun uniformen niet. Bovendien kon je met een zelfde glimlach de Hollandse militaire tradities en gewoonten bekijken: wij hadden nog steeds hoge kragen en kepies, en droegen bij ceremonies zelfs kippeveren op onze petten. Bij dergelijke gelegenheden waren wij vliegers zelfs bewapend met een sabel, die we voor achttien gulden op de Dennenweg in Den Haag kochten. Als vlieger droeg je hoge laarzen, zoals de cavalerie en de bereden wapens. Onze uniformen deden natuurlijk ook door oude tradities een beetje operetteachtig aan in deze oorlogstijd." (Bob van der Stok, Oorlogsvlieger van Oranje, Haarlem 1980, pp. 58-59).

Bram van der Stok, Forquin de Grave en Jan Bosch op vliegbasis "De Kooy" op 10 mei 1940. "Jan Bosch was gewond", schreef van der Stok bij deze foto in 1980, "een schrammetje op zijn linkerpink". Deze foto zal ik binnenkort nog eens plaatsen. Bij het verhaal van deze dappere mensen.

Het bewogen leven van Bram (Bob) van der Stok, een oorlogsvlieger, Engelandvaarder en (The Great) Escape Artist, was allesbehalve operetteachtig. Zijn autobiografie is een geweldig verhaal. Ik zal er graag later nog meer over vertellen. Morgen gaan we naar een (kinder) voorstelling van "Bob Salto" dat het Pandemonia Science Theater Nederland regelmatig geeft bij de Fokker D21 in het Militaire Luchtvaart Museum te Soesterberg. De acrobatische piloot van het stuk kan niemand anders voorstellen dan Bob van der Stok. De man die naar eigen zeggen net zo lief ondersteboven als rechtop vloog en die eenmaal, in 1936 onder de twee Moerdijkbruggen door was gevlogen tot grote consternatie van zijn meerderen. Mijn vader zei vorige week nog uit zijn geheugen dat "de grote Fiets" dat had gedaan (dat wil zeggen, Fiets van Messel) maar dat lijkt dus niet te kloppen - ik stel u op de hoogte van mijn bevindingen, Pa! Mijn trouwe lezers hebben sowieso nog heel wat te goed.

Naderend Onheil - Ik word er Gallisch van!

2006-07-03T09:47:00.000+02:00

Brace for impact. Pas op, dit is een mp4 filmpje. Sla eventueel maar over.

Een enorme ruimterots schiet ons vandaag voorbij. Om 04.44u Greenwich Mean Time vandaag, ja of morgen ("Luepp never knew what him him!"), scheert de Asteroide 2004 XP14 langs de aarde juist wanneer die hem de westkust van Noord America voorzet. De afstand bedraagt dan op zijn minst 432,709km en dat is 1,1 keer zo ver als de Maan van ons verwijderd is. Kennelijk is het gevaarte met amateurtelescopen te zien. 2004 XP14 werd in December 2004 ontdekt door de telescopen van het Lincoln Near Earth Asteroid Research (Linear) project. Dit project wordt ondersteund door de US Air Force en Nasa. Het beoogt de brokstukken in kaart te brengen en in de gaten te houden die eventueel voor onze planeet een bedreiging vormen. Daarbij gaat het om rotsen die groter zijn dan 100 meter in diameter en die de aarde dichter naderen dan 7.500.000 km. Er zijn tot dusver 796 van die gevaarlijke rakkers ontdekt. Er werd aanvankelijk aangenomen dat de asteroide die ons vandaag dus rakelings op zijn baantje passeert ons later in deze eeuw zou kunnen treffen. Maar zo'n botsing achtten ze na herberekening minder waarschijnlijk.
Bron:"Asteroid to make close approach" (BBC News, 2 juli 2006).

Bij Toutatis!

De Galliers waren vroeger bang dat de hemel op hun hoofd zou neervallen. Iedereen die Asterix heeft gelezen, weet dit natuurlijk. Uiteraard ben ik daar zelf inmiddels ook bang voor. Uiteraard, want ik ben bijna overal bang voor, haha. Het ongemakkelijke basisgevoel is echter zeker versterkt door twee films over naderend asteroide onheil die ongeveer gelijktijdig in 1998 verschenen: Armageddon met Bruce Willis (Movie Page en trailer) en Deep Impact met Morgan Freeman (Movie Page). De wereld had toen juist een spannende Asteroide Fly By overleefd. De meeste potentiele planeetmoordenaars hebben fantasieloze namen, maar de Fransen hebben de bedreiger die op 29 september 2004 voorbij vloog vernoemd naar de keltische god Toutatis. Het zal wel niet toevallig zijn dat de twee films allebei met tegenmaatregelen kwamen die inderdaad ook in de werkelijke wereld als mogelijkheden werden voorgesteld: we schieten de rots stuk vanaf een afstandje of we enteren de rots en blazen 'em op.

Nou gelukkig maar! Zie hier mijn Artist's Impression van "Spacciarocchetta". Dat betekent zoiets als"Rotsverpulveraar" en het klinkt nog als "raket" ook nog, haha. Het is een monsterwapen waarmee we een asteroide te lijf zouden kunnen gaan. Ontwerp van de zoon van een oude Fokkerman. (Geintje, hoor, jongens!)

Heel interessant is de realisatie dat het gevaar daadwerkelijk bestaat en dat de kansberekening nu al astronomische investeringen billijkt. Tegenmaatregelen zijn al genomen. Het LINEAR project houdt nu al de wacht, samen met een groot aantal andere projecten binnen het kader van NASA's Near-Earth Object Program (NEO). Op de site van NEO kun je zelf de zaken volgen zodat je weet wanneer je het best naar Albert Heijn kunt gaan om te hamsteren (Close Approaches en Impact Risk). Het ruimtevaartuig NEAR-Shoemaker van NASA heeft meerdere "flybys" gedaan van eerst asteroide 243 Mathilde in 1997 en vervolgens herhaaldelijk van asteroide 433 Eros in 1998. De sonde heeft een jaar doorgebracht als satelliet van Eros. Uiteindelijk is het in februari 2001 zelfs geland op de asteroide - in een Touchdown die uitgebreid is gefotografeerd (Near-Earth Asteroid Rendezvous - Shoemaker). Vorig jaar, op 4 juli, heeft NASA's Deep Impact sonde de komeet Tempel 1 onderzocht terwijl die geraakt werd door de impactor kogel van 370kg die de sonde van dichtbij had afgeschoten. Europeanen doen intussen ook mee. ESA's ruimtevaartuig Giotto heeft de kometen Halley en Grigg-Skjellerup in dit kader van dichtbij weten te documenteren. Bovendien werken de Europeanen samen aan het Don Quijote project dat eveneens specifiek gericht is op de ontwikkeling en beproeving van tegenmaatregelen. Het doel is inmiddels "deflection" ofwel de ombuiging van de koers van een asteroide of komeet te bewerkstelligen. "ESA's Don Quijote is an asteroid deflection precursor mission, designed to assess and validate the technology that one day could be used to deflect an asteroid threatening the Earth" (Don Quijote). Volgens dit scenario brengt men eerst een metend-en-wetend orbiter moederscheepje in stelling (de Sancho) en wacht men vervolgens op de komst van het impactor ruimtevaartuig (de Hidalgo) die een meetbare koerswijziging tot stand zou moeten brengen.

ESA's Don Quijote Combinatie: de orbiter Sancho ziet toe hoe de Hidalgo zich doodvecht. Ik vind de historisch-culturele associatie in de naamgeving zelf niet zo'n gelukkig gekozen - de "hidalgo" Don Quijote, immers, streed een onmogelijke en verloren strijd met inderdaad de moed der wanhoop. Ze hebben dus lekker veel vertrouwen in hun missie daar bij de ESA. Aan de andere kant moet je naam ook niet blijk geven van hoogmoed. We weten wat er met het schip is gebeurd dat ze "De Hemelbestormerachtige" hebben genoemd - juist, de "Titanic" zonk meteen.

Het is grappig om te zien dat de meeste berichten die over dit soort missies in de nieuwsbulletins terechtkomen suggereren dat het doel ervan steeds is "inzicht te krijgen in het ontstaan van het heelal". Mijn voet. Uit de websites van voornoemde projecten blijkt het eigenlijk steeds te gaan om de ontwikkeling van een zelfverdedigingsmechanisme. Heel "Down to Earth" dus. Maar misschien zouden teveel mensen Gallisch worden van de herinnering aan de risico's.

Gaat u dus maar rustig slapen. Er wordt driftig gewerkt aan een afweergeschut. Of eigenlijk eerder een "wegomleiding". De eerste scenario's waren inderdaad nog gericht op de vernietiging van asteroiden. Daar waren wat problemen mee. Er zouden daartoe immers enorme massavernietigingswapens de dampkring uit moeten worden geschoten met het risico dat ze zouden ontploffen nog in de atmosfeer. Bovendien zouden ze, als ze een asteroide al konden vernietigen, een enkele bom hebben geconverteerd tot een nog gevaarlijkere clusterbom. De eerste echte aanpassing van de plannen - ik chargeer nu heel algemeen - kwam met de gedachte om een enorme bom te doen ontploffen naast de asteroide met de bedoeling om het ding door de schokgolf van richting te doen veranderen. Inmiddels hebben uitbreidingen op deze gedachte geleid tot het briljante idee van Jay Melosh om een asteroide inderdaad van koers te doen veranderen maar dan met behulp van een straalmotor. Jawel. Een ruimtevaartuig met parabolische spiegels wordt dan in stelling gebracht om zonlicht te bundelen tot een machtige geconcentreerde straal die gericht wordt op het oppervlakte van de komeet of asteroide. Die begint op het punt dat verwarmd wordt zo sterk te branden dat de energie daar de functie gaat vervullen van een straalmotor. Jarenlang moet zo'n straal de kans krijgen om de koers significant te wijzigen (deze korte geschiedenis van de ontwikkelingen van de tegenmaatregelen is deels gebaseerd op een transcript van Averting Armageddon, een televisieprogramma in de BBC Horizon reeks d.d.23 januari 2003). We moeten dus wel op tijd zijn. We mogen verwachten voldoende tijd te hebben voor die brokstukken die door botsinkjes plotseling uitbreken uit de grote Asteroidenriem die tussn Mars en Jupiter ligt. Die uitbrekers zullen relatief langzaam reizen. Maar de kometen die eens in de zoveel tijd langskomen dat wij nog niet eens de gelegenheid hebben gehad om ze te leren kennen, die dus uit het niets komen, die zijn kennelijk het gevaarlijkst. Zij schijnen plotseling te versnellen naarmate ze dichter bij de zon komen en zullen opeens aan hun staart zichtbaar worden. Dan hebben we helden nodig. Een Bruce Willis of een Buzz Lightyear. To The Rescue!

PS. Terwijl ik dit verhaal typte, ging opeens het luchtalarm. Dat was schrikken, zeg. Maar het was 12.00u op de eerste maandag van de maand. Pfffffff.

Had je wat?

2006-06-29T19:50:00.000+02:00

"You call THAT a knife?!"

Ik ben vanmiddag naar de Veteranendag geweest. In Den Haag. Ik heb gesproken met een paar veteranen. Een uit Bosnie en een uit Nederlands Indie. Die laatste was 80 jaar oud. Hij is er drie en een half jaar geweest. Als infanterist. Al die tijd bij hetzelfde battaljon gebleven. "Ja, het dunde wel wat uit op den duur." Vooral door ziektes. Maar ook door ongelukken. En natuurlijk gevechtshandelingen. "Maar wij hebben niet heel veel geschoten, hoor." Dat konden ze ook niet zo goed "Hier heb je vijf patronen, zorg ervoor dat je de hulzen weer inlevert!" Zo ging de schietoefening toen en, zo kon de Bosnie-veteraan vertellen, zo ging het ongeveer ook in de negentiger jaren. "Ja maar jullie kregen goede spullen mee." Dat klopte. Maar omdat de Bosnie-veteraan kwartiermeester is geweest had hij het toch ook Spartaans gehad.

Prachtige verhalen, heel goed. "Ja, het was een rotzooitje in Indie, toen we daar aankwamen. De Engelsen zaten daar maar ze voerden niet veel uit. De Japanners moesten toen de orde houden, hadden al hun wapens nog, maar ze deden ook niks. De orde herstellen, dat moesten wij daar gaan doen. Maar we kregen weinig medewerking, zelfs niet van de plantagehouders. Er was er een die ons onderdeel zelfs weigerde water te geven. Maar we staan hier niet voor onszelf, we zijn hier bezig voor uw veiligheid! Maakte geen verschil. Toen hebben we de volgende ochtend een klopjacht op rebellen georganiseerd. Dwars door de plantage heen. Onderweg hebben we natuurlijk water gehaald.

Ik heb meneer gevraagd of de reis ernaartoe niet vervelend moet zijn geweest. Nou, dat was het zeker. Met de Van Oldenbarneveldt. Drie of vier weken opgesloten in het ruim, hutje bij mutje. Ja, maar dan zonder hutje. Ze sliepen in hangmatten die boven de tafels waren opgehangen. Daar hebben ze geleefd al die weken lang. En de spanningen broeiden. Op een dag werd de verjaardag van de kleine prinses Beatrix gevierd. De officieren hielden boven een groot feest. Wij kregen alleen maar oranje Tom Poucen. Dat heeft wel tot een soort opstand geleid. Dat hadden ze niet moeten doen...

Ik heb de beide heren bedankt en ben snel mezelf gaan verplaatsen toen ik erachter kwam dat het defile van de andere kant afkwam - ja, ik ken Den Haag helemaal niet. Ik zou alleen ruggen op band krijgen. Ik heb me aan de hofvijver opgesteld voor het mooiste shot van de Fly By. Maar met mijn lens blijven de toestellen kleine stipjes. Dus ben ik verder stroomafwaarts van het defile gaan staan. Daar heb ik talloze mooie portretten van veteranen voorbij zien komen. Schitterend.

Op het Malieveld was een soort tentenkamp met beursstandjes opgesteld. Hier uw Patriotraket! Hier uw tank! Heel leuk allemaal. En toen het orkest van de koninklijke landmacht Glenn Miller muziek ging spelen werd er zowaar gedanst door de veteranen. Sommigen met hun vrouwen. Sommigen alleen. Met hun stok. Of nee, die werd terzijde gegooid!

Een geweldige dag.

Noten. Ik heb leuke opnames gemaakt en zal zeker een filmpje monteren voor mijn voorgenomen erfgoed themakanaal. De scene van de solo danser is echt te mooi om waar te zijn. Later komt er ook een NOS camerman bij. Die heeft mooiere shots vooral omdat hij kon varieren van standpunt, om hem heen kon lopen en in de kijkrichting van de danser stond. Maar ik was daar alleen en kon mijn statief en tas nietr in die drukte alleen laten. Ja, ik zat vast aan mijn "zooi". Desalniettemin zijn het leuke shots.

Een verslag van een van de zeereizen van Nederlandse troepen naar Indie met de Johan Van Oldenbarneveldt trof ik hier aan.

Het gras is groener aan onze kant van de heg

2006-06-27T11:10:00.000+02:00

Bruce Willis was te gast in Amsterdam. Hij kwam de premiere van de animatiefilm "Over The Hedge" opluisteren. Daarin doet hij de stem van de wasbeer. Op de persconferentie vertelt hij dat ze er achtien maanden over hebben gedaan. De stem alleen al, zegt hij, kostte me drie maanden. Interessant. Heel leuk om te weten en leuk om te vertellen.

Maar zo leuk wordt het verhaal niet door onze landgenoten verteld. Nee, die doen het anders. Lezers die niet tegen mijn geklaag kunnen worden verzocht hun heil nu even elders te zoeken.

Ik verwijs naar een crummy videootje dat slechter gedraaid, gecomponeeerd, gemonteerd en betiteld is dan de eerste de beste gratis preview van een pornosite - wie, ben ik daar geweest, ooit, "moi?" (maar dan toch nooit tijdens werktijd!). Dat videootje is gemaakt door Novum Nieuws en gepubliceerd door Zoom.in (Novum en Zoomin horen bij elkaar) als Televideo op de website van de Telegraaf. Zoom.in is, naar eigen zeggen "met 120 medewerkers dé marktleider op het gebied van streaming (nieuws)video in Nederland met elke maand bijna 4 miljoen kijkers". Size matters. Helaas voor de videoprofessional inderdaad. Je kunt er zo als editor aan de slag, als stagiere, voor 300 euro per maand. Maar de kijker verliest ook. In de vorm van DERVING. Want hoe kan webtelevisie ooit leuk worden als dit de standaard moet zijn?

Dat zo'n groot concern als de Telegraaf genoegen neemt met dergelijke bagger blijft me verbazen - let op, bagger is niet altijd goedkoper: een kilometervergoeding blijft een kilometervergoeding en een bandje blijft een bandje. Ik merk op dat de makers gewoon muziek van Barry White hebben gebruikt als knullige clunky instart in de montage. Ik vraag me af of ze daar wel netjes de rechten van afdragen. Met hun kijkersbereik zou dat de kosten van het filmpje zeker verhogen met alles tussen de 800 en 5000 euro - het is natuurlijk geen "Stock" of "Library" (voor de kenners). Ik denk het dus haast niet dat ze dat hebben gedaan. En dat is lullig. Want ik werk me altijd drie keer in de rondte met zelfgemaakte muziek terwijl er zat grote partijen zijn die eenvoudigweg niet afdragen maar wel een disclaimertje plaatsen met een opmerking als "we hebben onze best gedaan rechthebbenden te achterhalen maar voor zover we een foutje hebben gemaakt mag iemand zich komen melden" of van gelijke strekking. Er zijn productiemaatschappijen die de diefstal tot een integraal onderdeel van hun werkwijze of, nee, mooier woord, format hebben gemaakt. Alle dertien goed. Of tellen we maar tot tien?

Nee, Meneer White zal zich niet meer kunnen melden. Maar ik hoop dat de platenmaatschappij of de BUMA-STEMRA er wel even achteraan gaat. Maar goed, misschien grenst dit alles aan laster, lekker belangrijk op mijn persoonlijke weblog, en hebben ze toch gewoon betaald. Vandaar dan toch mijn disclaimer: ik heb mijn best gedaan te achterhalen of de rechten voor het gebruik van de muziek in het Televideootje zijn afgedragen maar het kan zijn dat ik niet diep genoeg heb gegraven en dat ik me daarrom heb vergist in welk geval ik mijn excuses vast aanbied.

Maar er is nog een kwestie van eigenlijk groter belang. Bruce Willis kwam naar de premiere. Deed heel leuk met de Nederlanders. Zorgde voor mooie "Photo Opportunities", maakte grapjes, beantwoordde allerlei vragen, zwaaide, glimlachte en verleende, heel belangrijk, cachet aan de gelegenheidsacteurs die hem en zijn collega's mochten nasynchroniseren. Wat die toen achter zijn rug om wisten te vertellen op Nederlandse camera is gewoon zielig. Bruce vertelde dus dat het filmproces in totaal 18 maanden had geduurd en dat het hemzelf zo'n drie maanden heeft gekost om de stem te ontwikkelen. "Dat doen de Nederlanders toch sneller ..." stelt vervolgens de betitelaar van het videootje. "Waar ik me wel over verbaas - dat vind ik wel mooi om te horen, er zitten ook wel maanden tussen - is dat ze er 18 maanden over doen", zegt Tygo Gernandt, die "Hammy de Eekhoorn" mocht naspelen (de rol van Steve Carrell), met een zin die dus nog wel kan worden opgevat als een getuigenis van een jongensachtige bewondering voor "Hollywood". Maar die toon blijkt misleidend wanneer hij antwoord geeft op de vraag hoelang hij er over heeft gedaan. "Een dag". Met ongeloof vraagt de dame met microfoon om letterlijke bevestiging. "In vier uur" . De korte pauze geeft hem gelegenheid om een zelfgenoegzame blik te werpen die niets minder zegt dan had-je-niet-gedacht-maar-toch-is-het-zo-want-ik-ben-zoveel-beter. "In vier uur heb ik de film gedaan." De daarop gesneden uitspraak van Erik van Muiswinkel, die de stem mocht nasynchroniseren van de wasbeer (de rol van Bruce Willis), behelst een kleine bijstelling: "Nou je kunt bijna wel zeggen dat Tygo ook wel twee dagen is geweest. Maar, los daarvan, ik ben er zes dagen mee bezig geweest. En dat zijn ook geen hele dagen, dat is vier uur met een rustpauze ertussen". Ja, goede bijstelling, je zou eens teveel onderdoen voor Tygo. Meneer van Muiswinkel houdt het op "zes of zeven grote sessies." Nou jongens, wat knap. Veel knapper en rapper dan Bruce en zijn kornuiten. Want wie is zo'n man als Bruce nou helemaal waar jullie tegen aan stonden te schurken? Hij heeft toch alleen maar het hele personage helpen ontwikkelen in directe relatie tot alle andere personages en onder supervisie van en in overleg met onder meer de regisseur? Inderdaad, ja. Hij acteert "vanuit het niets" en is derhalve scheppend bezig. Creatief, kennen ze dat woord hier? De rol van meneer Gernandt en zijn collega lijkt eerder op die van autohandelaren - ze hebben andermans acteerprestaties opnieuw verpakt met waarschijnlijk gewoon een vertaalde tekst die ze aangeleverd hebben gekregen. Ze hoefden alleen maar het voorbeeld te volgen. Tussen de lijntjes kleuren. Bruce en de zijnen moesten het daarentegen nog doen met schetsjes en pure verbeelding. Hebben ze dat hier, verbeelding? Ja, van het soort dat je gebruikt in een uitspraak van verontwaardiging: "wat een verbeelding!" Bah. Ik wil de Nederlandse versie niet horen.

Landing voor boten? Nein, Landung Verboten!

2006-06-26T15:11:00.000+02:00

Duizenden mensen zijn op 20 mei 2006 komen kijken naar de aankomst en watering van een 22 meter lange Dornier Do-24 vliegboot uit 1944 in de Rijn bij Keulen. De boot werd gevlogen door Iren Dornier, de kleinzoon van vliegtuigbouwkundig pionier Claude Dornier.

De illustere grootvader had in 1929 het op dat moment grootste verkeersvliegtuig ter wereld gebouwd. "In the face of widespread skepticism concerning its practicality, the giant 12-engined craft flew from Germany to New York in 1931" (zie Allstar Network voor het anonieme citaat).

De Dornier DoX. De X drukte de onzekerheid uit van het aantal mogelijk te vervoeren passagiers (Allstar). De foto is op het IJselmeer gemaakt door de grootvader van Wouter Sikkema (airliners.net).

Op 27 Augustus 2005 vierde kleinzoon Iren de vlucht van zijn opa door met de opgeknapte D0-42 ook feestelijk langs het Vrijheidsbeeld te vliegen en neer te strijken op de Hudson. Deze foto is in 1929 gemaakt door de oud-tante van Tim Wachser (airliners.net).

Gezagvoerder Iren Dornier heeft een oud Do-24 toestel van Duitsland naar Manila in de Philipijnen gebracht en het daar met behulp van lokale ingenieurs en constructeurs opgeknapt. Op Vanaf 2004 heeft hij showvluchten en waterlandingen gemaakt in talloze plaasten van de wereld, verspreid over meer dan dertig landen, met het meervoudige doel om zijn grootvader eer te bewijzen, de jeugd te inspireren tot het streven naar grootse prestaties, het werven van fondsen voor Unicef en het afdwingen van respect voor de potentie van de Filipino's (Kun Li, "Flying boat carries hopes and dreams for children", Unicef, 27 augustus 2005).

Foto van de rondreizende vliegboot gepubliceerd op www.do-24.com, de website van het Iren Dornier project.

Ik vind het ronduit prachtig hoe deze man met zijn MISSION:DREAM project erin is geslaagd om een meervoudig zinvolle bestemming aan het cultureel erfgoed te geven. Lees vooral de eigen verklaring van Iren Dornier: "MISSION:DREAM will also serve as an INSPIRATION to people all over the world towards the achievement of their own individual dreams, increasing AWARENESS on charity and benevolence, and the promotion of BEAUTY and GRACE across all nations." (Amphibian Do-24ATT World Tour). De reacties zijn er ook naar. Het publiek is steeds zeer enthousiast, de jeugd vindt het geweldig, en er wordt heel veld geld opgehaald voor Unicef projecten in de Philipijnen.

In de lijst van plaatsen die zijn aangedaan ontbreekt Amsterdam. John attendeerde me op dit hele verhaal vanwege een artikel dat vorige week heeft gestaan in het Parool. Klaarblijkelijk kon er geen toestemming worden gegeven voor de landing van de vliegboot door de Nederlandse pennenlikkers omdat dat zou impliceren dat er scheepvaart moest worden omgeleid. Ja, en daar hebben we procedures voor in dit land. Zonder regels kunnen kikkers niet kwaken. Niet in dit K*kkerland. Goed doel of geen goed doel. Sla ons maar over.

Het gebrek aan belangstelling voor het prijzenswaardige project is extra genant wanneer je bedenkt dat het historische object dat meneer Dornier inzet om de mensen wereldwijd ertoe te bewegen zich te concentreren op een betere wereld zelfs een nadrukkelijke Nederlandse signatuur draagt. Haha, ironie, daar zijn we weer! Bij de Nederlanders en hun gebrekkige gevoel voor geschiedenis! Ik kreeg van John uitdrukkelijke toestemming om hier even publiekelijk van over de Sjeik te gaan. Maar het doel van de post is toch om aandacht te brengen voor het schone van het project. Ik spoor iedereen aan om in ieder geval te kijken op de website van het Iren Dornier project zelf. En om de agenda in de gaten te houden. Dan gaan we zeker kijken. De rest van dit verhaal gaat nog even door over de geschiedenis van het toestel met bijzondere aandacht voor de Nederlandse aspecten. Anders zou deze alinea nergens op slaan. Dus: here comes the nerdy bit!

De Dornier Do 24 vliegboot was een product van de Dornier Flugzeugwerke gevestigd aan de Bodensee. Het toestel schijnt specifiek te zijn ontworpen voor de Nederlandse Marineluchtvaartdienst voor gebruik in de Nederlands-Indische archipel als een transport- en reddingsvliegtuig. De vliegende reddingsboot zou in de loop van haar werkzame leven inderdaad talloze luchtschipbreukelingen redden. Volgens de archieven van Dornier zijn er maar liefst zo'n 12.000 mensen gered door een Do 24.

Een Do 24K watervliegtuig in Nederlands Indie. De Marineluchtvaartdienst gebruikte in het voormalig Nederlands Indie aanvankelijk de Dornier Wal voor patrouilles en reddingsoperaties op zee. De dienst stelde in 1935 de specificaties op voor een opvolger van dit toestel. Dit zou leiden tot de Do 24. Het eerste prototype maakte in juli 1937 z'n proefvlucht en was op Nederlands verzoek voorzien van (Britse) Wright R-182-F52 motoren. (Tekstinhoud en foto ontleend aan een website gericht op de campagne "Werken bij de marine").

Aan de oorspronkelijke klant waren er nog slechts 37 toestellen naar de Nederlandse Oost verscheept toen de Duitsers Nederland binnenvielen. De meeste toestellen hebben niet aan de japanse opmars kunnen ontkomen. Een groot aantal is op 3 maart 1942 in een klap tijdens de evacuatie van de kolonie in Australische wateren vernietigd toen negen Dorniers en Catalina's van de marineluchtvaartdienst op de rede van Broome door japanse Zero's zijn aangevallen. "Door vier vliegtuigen tegelijk werden de watervliegtuigen gemitrailleerd. Ze gingen een voor een in vlammen op. De mensen die in het water sprongen en wegzwommen van de doelen, redden voor een groot deel het vege lijf, degenen die aan boord waren gebleven, werden gedood of gewond. De vuurzee breidde zich uit toen de brandende benzine uit de lek geschoten tanks zich over het zeeoppervlak verspreidde. Een moedige matroos bleef afweervuur geven met zijn boordmitrailleur, terwijl de vliegboot onder hem zonk." (René Wittert, Het vergeten squadron. Het verhaal van de Nederlandse vliegers, die tegen Japan hun vergeten strijd vochten, Bussum 1976, 181).

In Februari 1942 zijn zes kennelijk andere overgebleven Dornier vliegboten overgedragen aan de Royal Australian Air Force - verkocht, wed ik, net als de restanten van de gevluchte KLM vloot - die ze heeft ingezet als transportvliegtuigen voor de legereenheden in Nieuw Guinea in 1944. - Ik weet eerlijk gezegd niet of deze toestellen, of een paar daarvan, tot de slachtoffers van Broome zouden behoren.

Een Dornier Do-24 met Duitse merktekens (foto van avianet.nl).

Intussen hadden de Duitsers de productie van de Nederlandse Do-24 in de assemblagehallen van Aviolanda van Papendrecht en Woensdrecht voortgezet ten behoeve van hun militaire reddingsbrigade (de "Seenotdienst"). Daar was men juist bezig toestellen in licensie te bouwen voor de Nederlandse marine. Na de Duitse inval werden de aangetroffen incomplete toestellen op de productielijn van Aviolanda nog voltooid volgens de oude specificaties met Wright Cyclone motoren (11 of 13 volgens afwijkende tellingen). Daarbij is overigens misschien wel sabotage door de werklieden gepleegd - dat heeft dan uiteindelijk wel het leven gekost aan een paar "goede" Nederlanders (Pieter van Wijngaarden, "Een tragisch ongeval of toch een lugubere [...] sabotage. Het geheimzinnige incident rondom de Luftwaffe Do 24 KD+GF", in: avianet.nl), 21 januari 2005).

Berging van de Luftwaffe Do 24 KD+GF (foto van avianet.nl).

Men zou in Nederland nog eens 159 gemodificeerde modellen (Do 24T-1) met BMW motoren bouwen. De assemblage geschiedde in de hallen van Aviolanda, maar de vleugels en motorgondels kwamen van scheepswerf "De Schelde" te Vlissingen. De Nederlandse productielijn werkte niet alleen. Ook in Frankrijk was er een productielijn te Sartrouville. Daar zijn tijdens de oorlog 48 toestellen gemaakt. De Fransen zijn daar na de oorlog mee doorgegaan en hebben er nog eens 40 geproduceerd voor eigen gebruik.

De Do-24 is dus een van zeer weinige vliegtuigtypes die tijdens de wereldoorlog regulier dienst heeft gedaan aan beide zijden van strijdende partijen. Duitsers, Nederlanders en Australiers hebben ze tijdens oorlogsdagen ingezet voornamelijk maar niet uitsluitend als reddingsboot. Het "humanitaire" karakter van de Do 24, als ik het even zo mag zeggen, kwam ook tot uitdrukking in de leveringsbepaling van de 12 toestellen van Nederlandse makelij die in 1944 door de bezetters zijn geleverd aan de Spanjaarden - "with the understanding that they would assist downed airmen of both sides" (wikipedia).

"Thirty-seven Dutch and German built Do 24s had been sent to the East Indies by the time of the German occupation of the Netherlands in June 1940. Until the outbreak of war, these aircraft would have flown the tri-color rondel shown in the adjacent photograph. Later, to avoid confusion with British or French rondels, Dutch aircraft flew a black bordered orange triangle insignia." (Zie dit engelstalige wikipedia artikel voor citaat en foto).

Eindnoten. Het hele idee voor deze post was van TwigtSenior. Dank je John! Ik hoop dat ik het onderwerp recht heb gedaan. Maar ja, anders kunnen we het altijd nog modificeren - het is per slot van rekening maar post op een persoonlijk webblog. Niettemin, hier komen nog een paar extra verantwoordingen. Bronnen in aanvulling op degenen die reeds in de tekst zijn genoemd. Wikipedia artikelen" "Aviolanda", "Koninklijke Scheldegroep", "Dornier Do 24", "Dornier". Aanvullende fotoverantwoording: de drie foto's van de Do-24 in Keulen zijn gepubliceerd bij het artikel van Norbert Ramme, "Angenehmer Flug, harte Landung" in Koelner Stadt-Anzeiger webeditie de dato20 mei 2006 (het evenement maakte deel uit van de viering van "80 jaar civiele luchtvaart in Keulen"). Hier kunt u overigens mooie twee foto's zien uit omstreeks 1930 van twee dobberende Dornier watervliegtuigen, voorlopers van de D0-24, genomen op het moment dat ze geholpen werden door de "Spirit", een Reclame- en Service boot die onder gezag stond van Kapitein Maarten Roukema. De foto's zijn van de familie en zijn kennelijk gemaakt vanuit het speedbootje dat tot de "Spirit" behoorde.

In het Militaire Luchtvaart Museum te Soesterberg staat een complete driemotorige Dornier Do-24 K vliegboot van de Marineluchtvaartdienst opgesteld.

Het heldere licht van een lavalamp

2006-06-23T08:48:00.000+02:00

De pre-Socratische filosoof Empedokles zou in de tweede helft van de vijfde eeuw aan zijn einde zijn gekomen door zichzelf in de krater van de Etna te storten. Zijn volgelingen dachten nog even dat hij op magische wijze die actie had overleefd, maar toen de vulkaan heel prozaisch in een oprisping de slipper van Empedokles terugspuwde waren kennelijk ook zij overtuigd van zijn dood. Historici menen dan wel dat de man gedwonen terug is gegaan naar zijn voorouderlijke gronden op het Griekse schiereiland de Peloponnesos om daar in 434 VC (of later in het Zuid-Italische Thurii) obscuur te sterven nadat hij zijn politieke strijd voor de democratie in Akragas had verloren, maar historici zijn wel vaker spelbrekers.

Antiek fantasieportret van Empedokles

De man was al tijdens zijn leven een legende. De edelman uit het Siciliaanse Akragas was de zoon van een Olympisch Kampioen. Hijzelf was kampioen van de plaatselijke democraten - altijd gevaarlijk. Hij profileerde zich als natuurfilosoof, kosmoloog, staatsman, dichter, arts, profeet etc. etc. Hij was ook ziener, een leraar van mystici en een wonderdoener. Hij zou dan ook hebben rondgelopen als een man die meer was dan een gewone sterveling. (Dat laatste trekje hield misschien verband met een geloof in een tweeslachtige natuur van de mens als een lichamelijk en een goddelijk wezen geinspireerd op het Orphisme, voor welke veronderstelling ik me baseer op deze tekst voor Italiaanse scholieren.) Empedokles was, met andere woorden, kennelijk een showman. Hij ging vaak orientaals gekleed. Was heel charismatisch.

Vaasschildering van iemand die kon schrijven, zoals ook Empedokles dat kon.

Hij is beroemd, bij ons, vooral vanwege zijn observatie dat luchtdruk het gewicht van water weerstaat in een omgedraaide buis. En vanwege zijn kosmologische visie volgens welke alle dingen in de wereld bestaan uit vier elementen: aarde, lucht, vuur en water. Voor het geval dit frivool zou klinken: zijn gedachte was een cruciale stap op weg naar Atomisme (volgens Alexander James Dow Porteous in de Oxford Classical Dictionary, N.G.L. Hammond & H.H. Scullard, eds., Oxford 1970, s.v. "Empedokles"). Landbouwhistorici zoals ikzelf hadden hem moeten kennen als een man die al vroeg een moeras had drooggelegd - ik wist dat eerlijk gezegd nog niet, haha. Hoe dan ook, Empedokles was klaarblijkelijk een man van formaat!

Empedokles afgebeeld door de vijftiende eeuwse Toscaan Luca Signorelli.

Van hem zijn evenwel geen teksten overgebleven behalve een paar verwijzingen, parafrasen en citaten. Althans, dat lees je in de oudere literatuur. Want er is inmiddels een heel mooi fragment van zijn leerdicht over de natuur op papyrus ontdekt in de Bibliothèque nationale et universitaire de Strasbourg in 1990. De vondst is gedaan door Oliver Primavesi en de zijnen. De Belg Alain Martin heeft de 52 puzzelstukjes daadwerkelijk in elkaar gezet. Deze mensen produceerden zo plotseling dus de eerste en enige overgebleven tekst van een van de natuurfilosofen die aan Socrates vooraf gingen. De Straatsburgse papyrus maakte deel uit van een partijtje van 2700 papyri dat in 1904 in de Egyptische stad Achmim was gekocht en vervolgens aan de vergetelheid werd toevertrouwd doordat het bij de inventarisatie in onbegrip was gekenmerkt als een verzameling "kleurloze woorden".

Straatsburger papyrus. Fragment van Empedokles' leerdicht "Over de natuur".

Van de 2700 teksten zijn er nu blijkbaar pas zo'n 900 opnieuw onderzocht - ze zullen wel aan elkaar geplakt zitten? Hoe dan ook, de ontdekking was op zichzelf al spectaculair, maar de inhoud was dat nog meer. Het is nu kennelijk mogelijk om de kosmologie van Empedokles echt leven in te blazen. Om er echt goede chocola van te maken. Maar goed, dat gaat nu te ver, daar hebben deze schrijver en zijn webloglezers toch echt even meer tijd voor nodig. Voor wie zelf wilt lezen hoe het speur- en puzzlewerk is verlopen en wat het aan nieuwe inzichten voorlopig heeft opgeleverd, verwijs ik naar een mooi artikel, in pdf dat waarschijnlijk in 2005 of 2006 geschreven is door Luise Dirscherl en Maximilian G. Burkhart.

Straatsburger papyrus. Detail.

Ondanks zijn baanbrekende kosmologische inzichten en moerasdroogleggingen zal Empedokles toch vooral beroemd blijven om zijn legendarische einde in de vulkaankrater. Die roem heeft nu onlangs een nieuw pachtcontract gekregen. Er is namelijk een nieuwe vulkaan ontdekt op 30 kilometer afstand van het plaatsje Sciacca (spreek uit: "sjakka") aan de zuidelijke kust van Sicilia - zo'n honderd kilometer ten zuiden van de Etna.

"Sciacca!" De vulkaan had zo gevonden kunnen zijn door Emil Ratelband, haha! Deze foto bevat overigens geen aanwijzing voor de "Empedokles" en staat hier alleen voor de sier.

De "nieuwe" vulkaan hebben ze nu, heel toepasselijk, de Empedokles genoemd. Dat vind ik leuk. Een nieuwe vulkaan, maar kennelijk weet men nu te zeggen dat de vroegst bekende uitbarsting dateert van de derde eeuw voor Christus en dat de meest recente dateert uit de negentiende eeuw. Dat kan zo gebeuren omdat de getuigenissen van deze uitbarstingen tot dusver waren geinterpreteerd als het gerommel van een paar secundaire onderwaterbreuken. Nieuwe metingen hebben evenwel een enorme vulkaan in kaart gebracht, met een basis die in oppervlakte vergelijkbaar is met de hele stad Rome en een hoogte die de Eiffeltoren overstijgt - jahaa, het lijkt wel alsof mijn bron Amerikaans is ("dat is net zoveel als 30x heen en weer naar de maan met een Mini Cooper") maar ze is in werkelijkheid de BBC! Blijkens het bericht in de Corriere della Sera gaat het om een vulkaan met hoefijzervormige basis van 25 bij 30 kilometer in diameter en daarom vergelijkbaar met de Etna doch lager, te weten zo'n 500 meter (Corriere webeditie 21 juni 2006 - waar de BBC de Eiffeltoren vandaan heeft gehaald weet ik niet). Toch eindigt de hoogste top slechts zeven meter onder het wateroppervlak. Nou. Hoe konden we die nu hebben gemist!

3D model van de meetresultaten. De piek die tot 7 meter onder de zeespiegel komt is heel goed te zien.

Helemaal gemist hebben we hem ook niet. Uitbarstingen van de negentiende eeuw hadden een eilandje geproduceerd dat Isola Ferdinandea werd genoemd. Dat eilandje van Ferdinand werd nu juist vermist, als het ware, sinds het is gezonken in 1831. Ja, het is gezonken juist terwijl er hevig werd getwist over de territoriale rechten door de koning van de Beide Sicilieen aan de ene kant, de Fransen aan de andere, en de Engelsen aan nog weer een hele andere waterkant. De Sicilianen meenden dat het van hun was omdat het in hun wateren lag. De Engelsen meenden er recht op te hebben omdat het voor het eerst zou zijn ontdekt door Commander Charles Henry Swinburne van het Britse fregat HMS Rapid. Waarop de Fransen hun aanspraak baseerden is me niet duidelijk. Iedereen wilde wel een aanlegplaats voor oorlogsbodems midden in de engste doorgang van de Middellandse Zee.

De Sicilianen hadden nog net de tijd om het eiland de naam te geven van hun koning Ferdinand. De Engelsen noemden het Graham Island naar de toenmalige First Lord of the Admiralty.

In Italie was de recente herontdekking van het eiland en de onthulling van de megavulkaan groot nieuws. De Italiaanse krant Corriere della Sera voerde deze week een mooi artikel over de inmeting van "het mytische eiland dat-niet-meer-bestaat". De nieuwe metingen die tot de ontdekking van de enorme vulkaan hebben geleid, zijn verricht door een team dat nu juist op zoek was naar het verzonken eilandje van koning Ferdinand ter gelegenheid van een televisiedocumentaire (een coproductie van GA&A en Mediaset).

De plaatsing van het naamplaatje in 2001. Zie onder voor bronvermelding.

De twist tussen de Engelsen en de Italianen ligt overigens in een minder diepe sluimer dan de vulkaan zelf. De Italianen hebben geen risico genomen. In 2001 hebben ze een plakaat de verzonken vulkaantop geplaatst die de volgende tekst draagt: QUESTO LEMBO DI TERRA, UNA VOLTA ISOLA FERDINANDEA, ERA E SARA' SEMPRE DEL POPOLO SICILIANO ("Dit brokje land, eens het ferdinandische eiland, was en zal altijd zijn van het Siciliaanse volk").

Voor een korte geschiedenis van het eiland - dat inderdaad een korte geschiedenis had - met vooral oog voor de cartografie en beschrijving maar ook voor de twist (en de foto's), zie hier, hier en hier.
Overige algemene bronnen BBC News en een The World Wide School webartikel over Empedokles: Henry Smith Williams, "Empedokles" in: A History of Science Volume I (Licensed by The World Wide School, published from Seattle 1999), Chapter VI, Part III.

Smirnoff vertelt

2006-06-21T19:01:00.000+02:00

Ik heb vandaag voor het eerst geoefend met mijn Optical Character Recognition Software (OmniPage SE) en dat is heel indrukwekkend. Ik heb een pagina gescand van een boek dat ik momenteel aan het lezen ben. Het zijn de memoires van een illustere KLM vlieger, Iwan Smirnoff - de eerste memoires uit 1938 toen hij waarschijnlijk verwachtte niet veel meer te beleven; zijn tweede memoires zouden in 1947 verschijnen. En daar val ik jullie graag later weer eens mee lastig.

Smirnoff vertelt en het is geweldige kost. Het eerste deel van het boek is een oogetuigenverslag van de eerste wereldoorlog aan het Russische front zowel eerst in de loopgraven en later ook in de lucht. Ik heb eigenlijk sowieso drie fragmenten die ik wilde delen met mijn acht of negen lezers - ja het publiek groeit! Ik heb een fragment over Anthony Fokker, een stuk over de verwachting dat de luchtvaart de wereldvrede zou bevorderen, en onderstaande spannende scene uit de cockpit van een Franse Spad tweedekker uit 1917. Ik wilde in deze post eerst maar even beginnen met die scene - met dank aan OmniPage SE!

Ik denk dat Smirnoff hier zit in een Morane-Saulnier Morane eendekker. Hij heeft echter ook gevlogen met Nieuports en Spads. Ik moet het nazoeken, wat een van zijn Nieuports was ook een eendekker (Iwan Smirnoff, Smirnoff vertelt (Amsterdam 1938, 65). Zie ook mijn onderschrift bij de andere foto.

"Het allerergste wat den vlieger in de lucht overkomen kan, is lekkage in het benzinetoevoersysteem, of een treffer in de benzinetank. Ik viel eens een machine aan, die rustig bezig was te zigzaggen over de Russische loopgraven. We zaten op 3000 M. en het werd een dodelijk gevecht van man tegen man. Plotseling kreeg ik een douche van benzine over mij heen, een kogel was door mijn tank gegaan. Een ontzettende stank bedwelmde mij bijna en mijn ogen brandden van de pijn. Ik was doordrenkt van de benzine, door mijn dikke vliegoverall heen. Onmiddellijk zette ik contact af, want er hoefde maar één druppel benzine over de hete uitlaat pijp van de motor te komen, om alles in lichtelaaie te doen opgaan en dan was het afgelopen. Ik begreep niet, dat de tank niet ontploft was en toen ik eindelijk mijn ogen zo goed mogelijk van benzine had bevrijd, zag ik nog een kansje om aan de greep van den man met de zeis te ontkomen. Ik verloor snel hoogte en was inmiddels tot zeshonderd meter gedaald. En snel rijpte toen mijn plan. Onder mij lag een groot meer. Ik zou vlak boven het water mijn motor weer aanzetten; mocht er onverhoopt toch nog brand uitbreken, dan had ik nog een kans om mijn machine op het water te zetten. Die kans was wel niet groot, want ik zou toch nog altijd met de nodige snelheid op het water terechtkomen. Er zat evenwel niets anders op. Vlak boven het water zette ik mijn contact aan, instinctmatig hield ik de linkerhand voor mijn ogen om ze tegen de vlammen te beschermen, maar de ontzettende angst, toen de dood mij van twee kanten toegrijnsde, ging over in één zucht van verlichting, toen de motor normaal, zacht zoemend opliep naar zijn toerental en mijn vrees voor brand was weggenomen. Onmiddellijk wendde ik mijn jager in de richting van het vliegkamp. Ik hoopte slechts, dat er nog voldoende benzine in mijn tank zat om dat te halen, maar wist mij overigens veilig. Mijn eerste blik na de landing gold vanzelfsprekend de tank. Er zat een groot gat in aan de voorzijde. De kogel was er aan de bovenzijde weer uitgevlogen." Iwan Smirnoff, Smirnoff vertelt (Amsterdam 1938, 86-87).

Smirnoff met een van de neergeschoten tegenstanders die het duel met hem had overleefd. "Een door mij gemaakte krijgsgevangene... zijn machine had hij in brand gestoken en z'n uniform met alles wat daarbij hoorde in 't vuur gegooid. Zijn Russische pet hebben wij hem verstrekt" (Iwan Smirnoff, Smirnoff vertelt (Amsterdam 1938, foto tegenover pagina 49; ook gepubliceerd in Anne Robertson Coupar, The Smirnoff Story (London 1960). "The Russian fighter pilot Ivan Smirnoff of the 19th Fighter Detachment was probably the only one who attained five or more victories flying either the Type N, Type I, or Type V Morane 'Bullet' monoplanes" (citaat van een online geschiedenis van de verschillende Morane-Saulnier vliegtuigtypes). De doodskop was het embleem van 19e eskader (19KAO), het elitaire "Doodshoofdeskader" dat onder leiding stond van Koussakoff.

Gewijzigd op 23 juni: foto en bijschriften toegevoegd.

Ratatouille

2006-06-20T13:05:00.000+02:00

Op deze film kunnen we eigenlijk niet wachten. Die wordt zeker leuk!

Voor toegang tot de Apple Trailer, zie hier. Of wacht tot John 'em heeft geplaatst :-)

Overdekte skipiste

2006-06-19T22:15:00.000+02:00

Zojuist heb ik iets gepost over een voorgenomen overdekt fietspad in Qatar. Leuk. Heel leuk, maar niets vergeleken met de skipiste van Dubai in de Verenigde Emiraten. Tjeesus wat zijn die Arabieren rijk! Leuk filmpje op het kanaal van Al Gore en de zijnen. Bekijk het hier.

PS. Ik had het vanmiddag toevallig over Dubai, met John in de tuin, over de enorme kunstmatige palmbladvormige eilanden die ze er aan het opspuiten zijn. Ja, dat wordt vast een wereldwonder. Volgens plan. En volgens mij is Dubai "the place to be" voor de hippe mensen. Spaar dus de weetjes over Dubai om de incrowd op feestjes te verbluffen.

Overdekt fietspad

2006-06-19T10:56:00.000+02:00

Op zoek naar een zogenoemde 'Schoonmoederbak" voor onze Volvo bezocht ik de website van Halfords. Gemeten volgens Nederlandse maatstaven is dit een prima website. Soms een beetje onoverzichtelijk misschien, maar niet al te storend en boordevol informatie. In de nieuwsrubriek trof ik een leuk bericht aan voor mensen die van fietsvacanties houden. Je kunt over een paar jaar misschien ook lekker fietsen in Qatar zonder je nekharen te verschroeien - daar is een 30 tot 40 kilometer lang overdekt en gekoeld fietspad gepland. Het "Cooled Cycle Path" zal volgens een verkeerkundig ontwerp van het Nederlandse bureau Goudappel Coffeng moeten worden gebouwd in opdracht, kennelijk, van RAND Europe.

Overigens is het fietspad niet in de eerste instantie voor fietsvacantiegangers bedoeld. Het is veeleer een lang "workout" baan voor de locale bevolking. "De voor Nederlandse begrippen luxe en ruim gedimensioneerde fietsroute is veel duurder dan een 'gewoon' fietspad. Doel van het fietspad is de rijke inwoners van het oliestaatje in beweging te krijgen, om zo opkomende welvaartsziekten te bestrijden. Omdat het overdag meestal te warm is om in de openlucht aan lichaamsbeweging te doen, moet een systeem waarbij een waternevel voor afkoeling zorgt een omslag teweeg brengen." (Halford Nieuwsrubriek met verwijzing naar Fietsen 123).

(Zie ook Goudappel Coffeng).

PS. Ik zal jullie ook op de hoogte houden van het schoonmoederbakverhaal. (Jahaa, dat zal iedereen wel interessant vinden, haha!)

Progress? What Progress?

2006-06-11T00:10:00.000+02:00

WAARSCHUWING. DIT IS EEN LANG VERHAAL.

"Die mechanisatie van alles en le délire de la vitesse vind ik het ergste"
(Ten Kate in 1928 in een artikel in de NRC volgens Stichting Volkenkundige Collectie Nederland)

Nederland had natuurlijk altijd al haar eigen "National Geographic Society". Het Koninklijk Nederlands Aardrijkskundig Genootschap (KNAG) heeft sinds haar oprichting in 1873 tot 1960 meer dan zestig expedities uitgezonden "Tot vermeerdering der kennis van de Aardbol". Een van die onderzoeksreizen was gericht op "de indianen" die het zuidwesten van de Verenigde Staten bevolkten. De expeditie werd geleid door de 24-jarige Herman F.C. ten Kate. De tocht nam elf maanden van 1882 en 1883 in beslag. De hele expeditie zou 9.000 gulden kosten (KNAG Inleiding). Een gedeelte van de materiële opbrengst is te bezichtigen in de afdeling "Noord-Amerika" van het Rijksmuseum voor Volkenkunde te Leiden.

We hebben de vaste tentoonstelling vorig jaar bezocht. Op zoek naar de collectie van ten Kate. Overal ter wereld worden musea moreel gedwongen de veelal door roof en zwendel bijeen vergaarde verzamelingen van objecten te retourneren aan de nazaten van de gedupeerden - moeilijke zaken inderdaad.

De drijvende kracht achter de expeditie was evenwel de expeditieleider zelf. Herman ten Kate Junior wilde geen kunstschilder worden, zoals zijn beroemde vader, maar een wetenschappelijk reiziger. Hij wilde niet-westerse culturen bestuderen voor ze zouden zijn verdwenen. En eigenlijk ging het hem vooral om de Noord-Amerikaanse Indianen. Als kind had hij avonturenverhalen over het wilde westen verslonden zoals "De roovers van de Prairieën", "De pelsjagers van de Arkansas" en andere zulke "Arendsoog-avant-la-lettre" romans van Gustave Aimard (Hovens 1989, 17).

Zie voor de avonturenromans van Gustave Aimard bijvoorbeeld(deze website.

Zijn belangstelling voor verre volkeren zou sindsdien steeds worden aangemoedigd door allerlei bereisde en geleerde vrienden van zijn vader. Mensen als de cartograaf en wereldreiziger Charles William Meredith van de Velde en de Leidse hoogleraar taal-, land- en volkenkunde van Nederlands-Indië Pieter Johannes Veth. Het drietal Herman Junior, Senior en Professor Veth bedacht een opleidingsstrategie die Junior zowel de gelegenheid zou geven wetenschappelijk reiziger te worden als de mogelijkheid zou overlaten om later nog iets "nuttigs" te gaan doen, zoals bestuurder worden of arts. In het kader van een vrije studierichting - zien jullie wel hoe serieus die toch kunnen zijn - bekwaamde de jonge Herman zich in vakken als fysische geografie, Oosterse en Indische talen en Volkenkunde. De studie medicijnen was niet alleen bedoeld als "backup". Die zou altijd van pas komen niet alleen omdat de vroege anthropologen schedeltjes pleegden te meten maar ook omdat Junior met zijn geneeskundige vaardigheden gemakkelijker vrienden zou kunnen maken.

De jonge ten Kate tijdens zijn studiejaren (Foto uit het boek van Hovens)

Natuurlijk zou hij vrienden maken. Het lot van de getergde inboorlingen kon hem teveel schelen. En die opmerkelijke betrokkenheid zat er al vroeg in. "Van zijn voortdurende belangstelling voor de Indianen gaf hij blijk door in 1878 'Amerikaansche toestanden' te publiceren (in Omnibus 10 (1878) 366-369). De twintigjarige laakte het beleid van de Amerikaanse regering jegens de Nez Percés en pleitte voor een menswaardiger behandeling van de Indianen bij de verovering van het Westen. Door de bestudering van etnografische en andere literatuur over de autochtone bevolking van het Amerikaanse continent tilde hij zijn jeugdig enthousiasme voor de roodhuiden naar een wetenschappelijk niveau." (Biografisch woordenboek van Nederland). Dit was de tijd van de grootscheepse schendingen van internationale verdragen door de Verenigde Staten - honderden volkeren die meestal zelf staatrechtelijk waren erkend door de defrauderende partij zijn, in de geest van de brutale machtspolitiek, eenvoudigweg vermoord, verjaagd of slechts beroofd van hun land, hun identiteit, hun zelfbeschikking en hun lotsbestemming. (Het is inderdaad eigenlijk een gotspe dat de VS zonder meer konden worden toegelaten tot de Volkenbond en de VN zonder eerst te zijn bewogen tot corrigerende of tenminste compenserende maatregelen - maar in de geschiedenis is nu eenmaal weinig plaats voor rechtvaardigheid en billijkheid.) Ten Kate Junior was dus een twintiger-wereldverbeteraar van het soort dat we allemaal wel kennen.

Als dat waar is, dan zat het onrecht de jonge ten Kate misschien toch wel hoger dan de gemiddelde moraalrebel. Herman ten Kate wilde ook echt een verschil uitmaken. Hij zal zich hebben laten inspireren door "zijn" professor, de vriend van de familie, P.J. Veth. "Behalve op het terrein van de wetenschap was Veth ook actief in het openbaar leven. Hij had uitgesproken liberale opvattingen, in het bijzonder over koloniaal beleid. Al vroeg keerde hij zich tegen autocratisch koloniaal bestuur en economische uitbuiting van Nederlands-Indië. Naar zijn mening zou het koloniaal bestuur zich moeten richten op de ontwikkeling van overzeese gebiedsdelen ten behoeve van de inlandse bevolking zelf. Hij benadrukte herhaaldelijk de ereschuld die Nederland op haar schouders had geladen door nalatig en gewinzichtig beleid" (Hoven 21). Let hierbij even op de tijd: dit was nog pas de laat-negentiende eeuw. Deze mensen stonden een betere wereld voor en ze waren bereid er hard aan te werken.

Gewapend met aanbevelingsbrieven sprokkelde Herman F.C. ten Kate junior fondsen voor zijn expeditie bij elkaar. Die kwamen van de KNAG, zoals gezegd, maar ook van het Ministerie van Buitenlandse Zaken en de Hollandse Maatschappij van Wetenschappen. Het was uiteindelijk zijn vader die met de grootste bijdrage kwam. Hij gaf zijn jonge onderzoeker de resterende 7.000 gulden.

Van deze reis en de soortgelijke onderzoeksreizen die hij later zou maken is een belangrijk documentair corpus overgebleven (maar zie eindnoot). Dagboeken. Artikelen. Voorwerpen. Het was natuurlijk ook zijn bedoeling. Hij zou volkeren die onder de druk van de vooruitgang dreigden te verdwijnen documenteren, voor het te laat was. De opbrengst van de eerste reis was in ieder geval al geweldig spectaculair. De tastbare opbrengst bestond uit een schat aan voorwerpen die Ten Kate tegen betaling heeft verkregen of gratis, uit respect en in vriendschap, van de inboorlingen zelf (ik roep de lezer overigens op even geen aanstoot te nemen aan het woord "inboorlingen" want dat betekent immers gewoon "zij die daar geboren zijn" hetgeen heel dicht in de buurt van de termen "Native Americans" of "First Peoples" die nu bij voorkeur worden gebruikt door de zogenoemde "indianen" zelf). De collectie is op zich dus al bijzonder omdat ze niet door roof en misleiding tot stand is gekomen. Overigens geldt dit niet voor de schedelverzamelingen die ten Kate ook heeft aangelegd. De bestudering van menselijke lichamelijkheden was natuurlijk een kerntaak van de fysische anthropoloog. Hij heeft zeker een paar keer schedels uit Apache en Zuni graven geroofd en is op een gelegenheid daar bijna op betrapt door een gewapende krijger (Hovens, 81).

De collectie van voorwerpen in het Rijksmuseum voor Volkenkunde te Leiden is in ieder bijzonder in zowel de wijze, dus, waarop het is verkregen alsook de samenstelling. Zoals de KNAG het stelt: "Ten Kate was een uitzonderlijk antropoloog, met een grote sympathie voor de indiaanse cultuur. Hij kon daardoor gegevens verzamelen die voor andere, minder scrupuleuze onderzoekers, verborgen bleven. Daarnaast had hij ook een goed oog voor etnografica, voor interessante voorwerpen van de indianen. De door hem verzamelde collectie kwam voor het overgrote deel in het Rijksmuseum voor Volkenkunde terecht. Het is een van de vroegste wetenschappelijk verantwoorde verzameldingen in Europa. Daarnaast is zij van belang vanwege de gestructureerde wijze van verzamelen van voorwerpen voornamelijk afkomstig van niet-sedentaire stammen uit het zuidwesten van Amerika."(KNAG, Kaarten en voorwerpen). Ik kan iedereen aanbevelen daar een bezoek aan te brengen.

Ten Kate had zakgeld nodig niet alleen om zijn expeditie samen te stellen en uit te rusten maar ook om zijn collectie aan te leggen. De mensen die ten Kate kwam bestuderen waren inmiddels allang gemonetariseerd geraakt. "Het was te Todos Santos dat ik het tweede exemplaar van een echten Indiaan van het Schiereilend te zien kreeg. Hij was algemeen bekend onder den naam van ‘Concha’ (de schelp) en ging door voor een volbloed Guaycuru. Niet dan met de grootste moeite en vooral door de hulp van onze gids Don Juan slaagde ik er in hem te photographeeren en voor een peso (ongev. ƒ 2,50) een kleine lok van zijn haar machtig te worden." (KNAG Dagboekfragmenten).

Het kostte ten Kate uiteraard veel moeite om een mooie wetenschappelijke collectie aan te leggen. Niet alle problemen konden worden voorzien. Zo moest hij het fotograferen uiteindelijk helemaal opgeven. "Het was te Guaymas dat ik er vanaf zag zelf het phot[o]grapheren voort te zetten. Een aantal mijner cliches toch waren in zoodanigen toestand, dat er aan het afdrukken van goede positieven niet te denken viel. Velen waren beschadigd door het transport op muilezels over de ruwe paden, en vol kleine gaatjes door het overal tusschendringende fijne stof, van anderen liet de laag gelatine los bij het ontwikkelen, waarschijnlijk ten gevolge van de grote hitte." (KNAG Dagboekfragmenten).

Zijn beschrijvingen van gebruiken als rituele dansen zijn nu achteraf kennelijk prijzenswaardige stalen van anthropologisch pionierwerk. Maar hij schreef niet in het Engels, Frans of Duits. Dus alleen Nederlanders konden hem horen. En die interesseren zich doorgaans niet echt voor de wereld (of moet ik zeggen "niet voor de echte wereld").

Interessanter dan zijn bijdrage voor de anthropologie is voor mij toch zijn opmerkelijke engagement met de ethnische doodstrijd van de Noord-Amerikaanse inboorlingen. De man heeft zo hard stelling ingenomen tegen het Verenigde Statense beleid van genocide dat het bij nader inzien, voor wie het wil weten, toch echt sterk opvalt. Er was veel publieke aandacht voor de conflicten met volken als de Apachen. De inboorlingen kwamen er bekaaid van af. De sensatie van de kranten van de late negentiende eeuw loog er inderdaad niet om. Ik heb een jaar of twee geleden kopietjes gelezen van krantenartikelen over Custer's laatste uren in gevecht met de Lakota's en de Cheyennes. Nou, daar is de huidige Telegraaf niks bij. Geweldige kost, daar niet van. Maar heel eenzijdig. Heel racistisch.

Natuurlijk werd het grote verhaal steeds heel nadrukkelijk door de ogen van de Europese kolonisator bezien. De "woeste roodhuid" miste geschikte perswoordvoerders. Misschien hadden ze die ooit gehad, in de zeventiende en de achtiende eeuw bijvoorbeeld toen er tenminste nog door een enkeling met ontzag werd geluisterd naar Irokese sachems (Richter 1992, 43-47). De Vaders van de Amerikaanse Constitutie hadden inderdaad blijk gegeven van een groot respect voor de Irokese politieke cultuur. Maar in de negentiende eeuw werd er toch echt niet meer geluisterd.

Tegen die tijd leek iedereen inmiddels te vinden dat ze nu toch echt moesten verdwijnen van het wereldtoneel. De voortdurende verslechtering van de relatie tussen de Europese Amerikanen en de Amerikaanse Amerikanen resulteerde uiteindelijk in de fysieke verwijdering van de laatstgenoemden. De genocide nam diverse vormen aan. De meest opzichtige manier is natuurlijk het aanrichten van slachtpartijen. Dat gebeurde zo vaak dat je er nu nog iebel van wordt. Generaal Custer stond niet alleen in zijn aggressiviteit jegens de indianen - hij steekt in de geschiedenis slechts af als ongeveer de enige die zijn verdiende loon had gekregen. (Pas op wat je zegt, want de man wordt door de meeste Amerikaanse nog steeds beschouwd als een held.) Maar met bloed aan je handen wil je liever niet met je kindjes wandelen naar je kleine huis op de prairie. Deportatie was misschien minder confronterend en wel zo effectief. De deportatie van hele volkstammen van de Zuid-Westelijke Staten naar The Indian Territory in Oklahoma werd systematisch uitgevoerd door het leger krachtens de Removal Act van 1830. Dit werd vaak ook een "messy affair", echter, in zoverre dat niet iedereen wilde vertrekken zonder slag of stoot (de Seminoles van Florida). Het was ook een opzichtige sllordigheid dat de deportatie ondanks het presidentiele initiatief en bevel toch niet rechtsgeldig was en dat dat tot in de Supreme Court met succes zo inderdaad kon worden aangetoond (The Cherokee Nation v. The State of Georgia, 1831). President Andrew Jackson, een oude indianenvreter, negeerde de uitspraak van de Hoge Raad - hij liet de militie van de staat Georgia (zijn familieleden, vrienden en buren) gewoon haar gang gaan zodat uiteindelijk het leger wel; moest ingrijpen. Rommelig was ook het feit dat de eigenlijke gedwongen marsen over afstanden van zo'n 1000 tot 1300 kilometer duizenden mensen fataal werden en sowieso traumatisch waren voor alle betrokkenen met inbegrip van de militaire begeleiders (ik heb een paar jaar geleden ook persoonlijke getuigenissen gelezen van veteranen die ook leden aan post-traumatische stress). Tenslotte stond het ook minder fraai dat er nog weer duizenden nieuwkomers in The Indian Territory stierven aan de ziektes en de onderlinge strijd die werden veroorzaakt door de plotselinge overbevolking in deze marginale gronden van The New Frontier. (Over de "Trail of Tears" hoop ik binnenkort ook snel een stukje te schrijven - maar Feliz waarschuwt wel dat ik mijn weblog ook nog een beetje leuk moet houden, haha!) Uiteindelijk zouden de Verenigde Staten een veel effectievere manier vinden om het probleem van de Indianen te doen verdwijnen. Het gedwongen verblijf van Indiaanse kinderen in christelijke kostscholen vanaf 1887 zou verreweg de meest effectieve sluipmoordenaar in het genocide arsenaal blijken te zijn. "Kill the Indian, save the man" . De Realpolitik van deze genocide zou met deze beroemde woorden van kapitein Richard C. Pratt in 1892 een politiek correcte lading krijgen. "A great general has said that the only good Indian is a dead one, and that high sanction of his destruction has been an enormous factor in promoting Indian massacres. In a sense, I agree with the sentiment, but only in this: that all the Indian there is in the race should be dead. Kill the Indian in him, and save the man" (Capt. Richard C. Pratt on the Education of Native Americans).

Er zijn talloze van dit soort culturele Makeover foto's gemaakt op de kostscholen. Het zijn dus dezelfde jongens, voor en na hun opname.

Opvallend is natuurlijk vooral de, op zijn zachtst gezegd, niet geheel afkeurende verwijzing naar de beroemde uitspraak "The only good Indian is a dead Indian". Ik zou die grif hebben toegeschreven aan Generaal George Armstrong Custer maar ze is kennelijk van zijn collega en tijdgenoot Generaal Phil Sheridan. Het verhaal gaat als volgt: "In January of 1869, General Sheridan was in camp at Fort Cobb in Indian Territory (now Oklahoma) shortly after George Custer's fight with Black-Kettle's Cheyennes. Turtle Dove, or Toch-a-way, who was a chief of Comanches, trying to impress the General, struck himself in the breast and said "Me, Toch-a-way; me good Indian". The General smiled and answered "The only good Indians I ever saw were dead." Phillip Sheridan repeatedly denied ever making such a statement, but several eye witnesses agree that he said it. Sheridan was well known as a bigot and Indian hater, and few that knew him doubted his agreement with the statement. In any case, the statement attributed to Sheridan evolved into the more generalize and powerful proverbial form "The only good Indian is a dead Indian." and became synonymous with the Indian policy of most of the military at that time. This opinion lingered on, and another infamous, Indian fighter made the following incredible remarks at a speech in January of 1886 in New York: "I suppose I should be ashamed to say that I take the Western view of the Indian. I don't go so far as to think that the only good Indians are dead Indians, but I believe nine out of every ten are, and I shouldn't like to inquire too closely into the case of the tenth." These words were spoken by Theodore Roosevelt less than 15 years before he became President of the United States." (webartikel "everything2"). Zo. Dat leuke weetje wilde ik u zeker niet onthouden.

Frederic Remington, The Battle of War Bonnet Creek

Terwijl ten Kate dus door de Verenigde Staten reisde werden de oorlogen steeds vuiler, grimmiger en geheimzinniger. Op den duur werd alleen nog maar onderhandeld in legerkampen. Zelfs toen alle oorlogen eigenlijk al waren uitgestreden was het voor de "Native Americans" niet altijd mogelijk om de onderhandelingstafel levend te bereiken - zoals is gebleken met de Minneconjou Teton groep van Big Foot die in 1890 te Wounded Knee is afgeslacht (misschien komen we over de grimmige reactie op de Ghost Dance beweging nog wel eens te spreken).

Ten Kate stoorde zich aan de eenzijdige voorstelling van zaken in de Amerikaanse pers. Hij nam het zijn Amerikaanse vakgenoten kwalijk dat ze geen duidelijke stelling innamen tegen het schandelijke beleid van de VS. Zelf werd hij lid van de "National Indian Defense Association" en trad hij regelmatig op om indiaanse belangen te behartigen. Dan schreef hij bezwaarschriften of verzoekschriften aan diverse autoriteiten tot de president van de VS toe (Hovens 177-178).
Er was dan ook geen beginnen meer aan. Naarmate "de roodhuiden" meer werden onderdrukt, werden ze in de pers ook vaker gedemoniseerd. Ja, het liedje is oud. Toch zijn talloze voormannen steeds weer uit hun midden opgestaan om te pleiten voor een correcte of anders misschien gewoon iets betere behandeling. Er werd niet geluisterd. Later zouden prominente lieden van diverse volkeren, hoofdmannen meestal, hun laatste hoop op een gewillig oor voor hun pleit vestigen op Colonel William F. Cody, dezelfde man die tevoren aan de basis stond van de vernietiging van de voedselbasis van de prairievolkeren. Buffalo Bill ontving deze mensen en organiseerde ze in een soort nep-lobbygroep. Hij toerde uiteindelijk rond met zijn circus van Indianen Opperhoofden tot aan Parijs toe. Die arme stumpers hoopten hun zaak naar Geneve te brengen. Want ondanks alle beloften wilde de Grote vader in Washington niet luisteren.

Luisteren naar de indianen en hun pleit helpen bezorgen achtte ten Kate "zowel zijn wetenschappelijke als morele taak" (Hovens, 157). Ten Kates betrokkenheid was niet "van sentimentele of romantische aard, of zelfs schuldgevoel, maar het resultaat van zijn wetenschappelijk analyse van de oorzaken van blank-Indiaanse conflicten een verrassend cultureel relativisme gerelateerd aan algemeen humanistische beginselen" (Hovens, 157). "Het is echter niet ons plan", schreef ten Kate, "de indianen tot een soort van Utopische natuurmenschen te verheffen; zij zijn moreel niet beter maar ook niet slechter dan eenig ander ras. Ons doel is slechts te doen zien hoe de 'Christelijke' blanken met zijn 'beschaving' zich gedraagt tegenover den 'heidenschen', 'onbeschaafden' Indiaan, en hierdoor aanleiding geeft tot eindeloos oorlog voeren" (1878, geciteerd in Hovens, 157-158). Een en ander mondde uit in een waarheid als een koe. "De nieuwste geschiedenis ... leert weder de barbaarschheid van ons eigen ras, tegenover natuurgenoten, wien wij gebreken toeschrijven, die wij zelven in niet geringe mate bezitten" (1878, geciteerd in Hovens 158). Al leerde Darwin ons dat de sterkste uiteindelijk wel zou winnen, "Dat rechtvaardigt echter de schandelijke handelwijze der blanken tegenover de gekleurde rassen niet. In plaats van te trachten om de botsing tusschen hen en de beschaving minder hevig te maken en van hen te redden wat nog te redden zou zijn, bespoedigen zij zooveel mogelijk den ondergang dier rampzalige stammen" (1878, geciteerd in Hovens 158).

Ten Kate wist dat de vooruitgang niet iedereen verbetering had gebracht. En hij wist dat het zou nog erger worden. "De ‘beschaving’ die reeds heeft postgevat op enkele punten langs den stillen stroom, zal zich uitbreiden; met den spoorweg zullen er drommen komen van gelukzoekers, beginselloos en tuk op gewin, die zich zullen nederzetten op hun beste landerijen en die hun bergen zullen doorwroeten naar goud. …Er zal meer ziekte komen en kommer; de dood zal sneller rondmaaien dan voorheen; tweedracht, leugen, winzucht, bedrog zullen heersen onder dat volk, dat uit elkaar zal gaan, en zich eindelijk na verloop van tijd zal oplossen in den troebelen stroom van ‘beschaving’." (KNAG Dagboekfragmenten).

Hij wist dat totale fysieke en culturele assimilatie onvermijdelijk was. En dat betreurde hij. Ten Kate geloofde niet in de superioriteit van de Europese mens, al leken alle succesverhalen die richting in te wijzen, en juist daarom was hij, denk ik, zo bijzonder.

Zijn gevorkte snor werd zijn bijnaam

Het is spijtig dat ten Kate ondanks zijn opmerkelijke inspanningen zo weinig verschil heeft kunnen uitmaken. Zijn eigen publicaties heeft hij eigenlijk niet in de strijd kunnen gooien daar hij in het Nederlands publiceerde en delen van zijn werk pas voor het eerst in 2004 in het Engels zijn vertaald (de recente vertaling van zijn reisverslag). Alleen Nederlanders konden hem echt kennen en die hadden, zoals gezegd, weinig boodschap aan mensen als ten Kate of aan de onderwerpen die hij aandroeg. Toen ten Kate in 1931 na allerlei omzwervingen door plaatsen als Lapland, Indie, Japan, Paraguay en Napels, in de omgeving van Tunis stierf, als een oude zieke geleerde, liet hij daar een hoop boeken, ongepubliceerde manuscripten, brieven en dagboeken achter. De erfenis is verloren gegaan op geheel Hollandse wijze, als gevolg van een onvermogen van bestuurs functionarissen om zaken die niet direct van praktisch nut lijken te zijn en die niet onmiddelijk geld opleveren toch te herkennen als mogelijk waardevol (Archief Nieuw-Nederland verkocht als oud papier). "Na zijn overlijden namen de Tunesische autoriteiten contact op met de Nederlandse consul-generaal in Tunis. Toen bleek dat ten Kate niet over geldmiddelen beschikte en het ondersteuningsfonds was uitgeput werd hij begraven, waarschijnlijk in een ongemarkeerd graf, zonder dat iemand daarbij treurde. Zijn overgebleven bezittingen, vooral bestaande uit boeken, werd [sic.] door de autoriteiten verkocht om openstaande rekeningen en begrafeniskosten te betalen. De opbrengst was daarvoor echter niet eens toereikend .... Het is waarschijnlijk dat zijn papieren, manuscripten, dagboeken en dergelijke zijn weggegooid omdat ze niet te gelde konden worden gemaakt. Daaronder bevonden zich twee manuscripten in vergaande staat van voltooïng. de monografie over Berbers en een boek met biografische portretten van collega-antropologen, kunstenaars en schrijvers die ten Kate tijdens zijn leven had leren kennen en respecteren. Met dit laatste ging een voor de geschiedenis van de antropologie belangwekkend document verloren" (Hovens 229).

Het onvermogen van de Nederlandse consul-generaal om het juiste te doen ten einde zo toch weer een paar duiten uit te sparen zou ten Kate zelf een gruwel zijn geweest. Hij had een hekel aan het soort mensen dat ik met veel lange zinnen probeer te omschrijven bij gebrek aan een echt woord. Ten Kate leert me het woord in dit volgende citaat uit 1883 waarin hij de transformatie van het landschap van de Great Plains betreurde: "De utilitariër moge het toejuichen, dat de eenzame wildernis zich herschept in een 'boerenparadijs' .. ; de mensch echter, die meer het aesthetische van de zaak beziet, ... kan een gevoel van wrevel, ik mag zeggen van weerstand, niet onderdrukken" (in Hovens, 167).

De utilitarier. Wat een prachtig woord.

Hovens = Pieter Hovens, Herman F.C. Ten Kate Jr. (1858-1931) en de antropologie der Noord-Amerikaanse Indianen (Diss. Katholieke Universiteit te Nijmegen, 1989, Meppel s.d.).
Richter = Daniel K. Richter, The Ordeal of the Longhouse. The Peoples of the Iroquois League in the Era of European Colonization (Chapel Hill & London 1992).
Waldman = Carl Waldman, Molly Braun (illustrations by), Atlas of the North American Indian (1985, rev. edition 2000)

Een geflipt motto

2006-06-02T08:00:00.000+02:00

Vanmorgen gehoord op het examenjournaal van de publieke omroep.
Rapper Lange Frans steekt de scholieren een hart onder de riem,
spoort ze aan goed te ontbijten - met eieren en melk - en vooral
om in zichzelf te geloven. "Je weet, je bent een tijger."
Hij kijkt in de lens. "Zoek de tijger in jezelf en flip 'em!"

Flip 'em?

Je wordt ouder papa.

We eren oude oorlogshelden

2006-05-31T19:02:00.000+02:00

Vandaag was ik zowaar trots op onze koningin. En dat is heel wat voor een republikein. Koningin Beatrix heeft op het Binnenhof de Militaire Willemsorde uitgereikt aan de 1st Polish Airborne Brigade (of Air Assault Brigade) en
de Bronzen Leeuw posthuum aan de oorspronkelijke bevelhebber van de eenheid, Generaal-majoor Stanislaw Sosabowski. De generaal was een heldhaftige vechtjas uit de verloren slag om Warschau en nam deel aan de operatie Market Garden rond Arnhem in September 1944. Hij was indertijd tegenstander van Montgomery's plan. Zijn rol zou in "Een brug te ver" worden gespeeld door Gene Hackman.

Ze kregen het zwaar te verduren. Ik citeer het NRC: "De rol van de Polen tijdens de Slag om Arnhem was zeer ongelukkig. Door een gebrek aan vliegtuigen en door slecht weer kon de brigade pas op de vijfde dag van de operatie vertrekken uit Engeland. Ze landde ten zuiden van de Rijn op grasland dat als ongeschikt voor de Britse para's was afgewezen. Diverse malen probeerden de para's met bootjes, en soms zelfs zwemmend, de overkant te bereiken, waar bij Oosterbeek de Britse overlevenden omsingeld waren. Uiteindelijk lukte dat niet. De Poolse brigade telde ongeveer 400 doden en gewonden, zo'n 25 procent van haar sterkte." (Bron: "Willemsorde voor Poolse veteranen", NRC d.d. 31 mei 2006.)

Voornoemde uitzending is hier online nog te zien. De reportage heeft veel losgemaakt. "De toekenning van de Militaire Willemsorde aan de Poolse veteranen kent een lange voorgeschiedenis. Al in 1946 werd de brigade voorgedragen voor een onderscheiding. Koningin Wilhelmina stemde daarmee in, maar het voorstel werd, om nooit opgehelderde redenen, nooit uitgevoerd. Zestig jaar later speelde de kwestie opnieuw op. In september 2004 zond het tv-programma Netwerk een documentaire uit over de 'vergeten Polen van de Slag om Arnhem'. In de documentaire sprak prins Bernhard de wens uit dat de Militaire Willemsorde alsnog aan de Polen zou worden uitgereikt. De Kamerleden Van Baalen (VVD) en Timmermans (PvdA) dienden vervolgens een motie in waarin ze minister Kamp (Defensie, VVD) opriepen te onderzoeken of de Polen alsnog onderscheiden konden worden. Ruim een jaar later, december 2005, liet Kamp de Tweede Kamer weten dat de Willemsorde alsnog was toegekend." (Bron: "Willemsorde voor Poolse veteranen", NRC d.d. 31 mei 2006.)

Over de uitzonderlijkheid van de onderscheidingen kunnen we eigenlijk volstaan met het volgende citaat. "De Bronzen Leeuw werd 43 jaar geleden voor het laatst uitgereikt, de Militaire Willemsorde is sinds 1955 niet meer toegekend. Bij de uitreiking waren 64 Poolse veteranen aanwezig en 22 weduwen." (NRC d.d. 31 mei 2006.)

De officiele geschiedenis heeft Generaal Sosabowski slecht behandeld. De Engelsen hebben hem verweten dat hij zou hebben geblunderd en dat zijn mannen laf zouden zijn geweest. Niemand wilde achteraf toegeven dat hij gelijk had over de onhaalbaarheid van Market Garden. Hij is met weinig eer onslagen uit het leger en is geeindigd als een magazijn medewerker in Engeland. Ik ga er hier niet zelf op in - het staat allemaal te lezen op de Netwerk en Sosabowski sites. In ieder geval, want daar gaat het nu om, zijn de inspanningen van Nederlanders om het onrecht te compenseren ook voor vandaag zeer goed gewaardeerd in Polen. Zo lees ik op de familiewebsite van de Sosabowski's het volgende" "On the 60th anniversary of Operation Market Garden, the gallant Dutch people are trying to restore the good name of General Stanislaw Sosabowski and his Brigade's role in Operation Market Garden in 1944. This is partly as a result of two documentaries, the first of which was screened in Holland on 15th September 2004. You can see it by clicking here. The Sosabowski family offer gratitude for this, and the kind emails of support." (Sosabowski Family Website).

Aan het gastenboek van die site heb ik, na enige schroom, een tekst toegevoegd die ik hier herhaal omdat de tekst wellicht verklaart hoe het toch kan dat ik, moi, toch opeens zo trots werd op Nederland en haar Koningin.

"Earlier today, we watched the ceremony honouring both the General and his Brigade in the live national broadcast covering the event. It was very impressive. But so, of course, was the extraordinary contribution of those honoured today to the liberation of our country so long ago. These people - your family, friends and countrymen - certainly deserve our praise and gratitude.
Please know that this was not a casual ceremony. For we noted that the Queen delivered a remarkable speech. She is not often (or actually ever) allowed to speak as open and frank as she did today. Clearly, this was a special occasion. She acknowledged that the sad failure to immediately recognize and honour the contribution of general Sosabowski and his brigade was an historical error. She also made it quite clear, however, that this injustice occurred in spite of her father's (and her grandmother's) efforts to the contrary. She suggested that this belated acknowledgement - this celebration of the military honour and courage of Polish combattants awarded (posthumously) today - was something her father in particular had long hoped for. And in fact the now late Prince Bernhard himself expressed this publically only a short while ago. And now she clearly felt honoured to have been given the chance at last to try and correct the old wrong.
For me personally, I am glad the Queen was finally allowed to formally express our collective gratitude to General Stanisław Sosabowski and his Brigade - and by informal extension to a multitude of other Polish friends. Today, I felt I was very well represented by our Queen. I was born in the 1960s but I have always been very aware of the historical debt we owe to the actual people who fought to liberate us. The reason for this is quite irrelevant: I am just grateful and I thank you for providing me with the opportunity to express my gratitude in this guestbook."

Een tweede reden waarom ik het hier ook publiceer is het donkerbruine vermoeden dat mijn bijdrage door de Poolse server is gebounced. Mijn tekst is helaas nog niet tevoorschijn gekomen op die plek. Daarom nu hier, voor mijn inmiddels negen lezers (welkom Angela en welkom Wilfred). Laten we oude oorlogshelden eren.

Wonderbaarlijke visvangst

2006-05-29T23:13:00.000+02:00

Wie zei dat vissen rustgevend was?

PS. Ja, ik breek met mijn gewoonte. De video is niet van mij. Het is gewoon viral.

Starlings Are Eating Gilbert's Grapes

2006-05-29T22:26:00.000+02:00

Starlings feasting on a grapevine in a garden in Amsterdam. They came, saw, and ate them all. This was last year.

The Transatlantic Heron

2006-05-29T22:17:00.000+02:00

This video features an adventurous Green Heron which flew in from Central America (whether it came from Florida, Jamaica or Venezuela we do not know - it didn't pass immigration officials). The Transatlantic Heron landed in the wetlands of the Nieuwe Meer, the "Oeverlanden" near Amsterdam. It is not likely to mate because here, on our side of the ocean, it is one of a kind. Birdwatchers came from as far as the UK and Denmark to say hello. Quite unique.

Hello Blackbird. Merels in Amersfoort Revisited

2006-05-29T18:05:00.000+02:00

Dit filmpje heb ik vorig jaar al eens gepubliceerd, maar omdat het nu weer lente is en de cyclus van het leven zich gelukkig herhaalt, vond ik een hernieuwde publicatie wel een leuk idee. De kleintjes uit de film hebben nu misschien zelf ook kids?

Hot Pants at the Hot Gates

2006-05-21T11:13:00.001+02:00

Dit verhaal is een vervolg op mijn commentaren op een post van Twigt Senior.

Omslag van "The Spartan Army (Elite 66)" door Nicholas Sekunda (auteur) en Richard Hook (illustrator), Osprey Publishing, Paperback 1998. Voorbeeld van een historisch beter te verantwoorden "look".

Over deze hoplieten re-enactment groep kom ik vast binnenkort nog te spreken .

Uit de gepubliceerde synopsis blijkt al dat het onderwerp niet de historische werkelijkheid is maar een literaire werkelijkheid die de historische werkelijkheid inhoudelijk heeft omgebogen. "Based on the epic graphic novel by Frank Miller, 300 is a ferocious retelling of the ancient Battle of Thermopylae in which King Leonidas (Gerard Butler) and 300 Spartans fought to the death against Xerxes and his massive Persian army. Facing insurmountable odds, their valor and sacrifice inspire all of Greece to unite against their Persian enemy, drawing a line in the sand for democracy. The film brings Miller’s (Sin City) acclaimed graphic novel to life by combining live action with virtual backgrounds that capture his distinct vision of this ancient historic tale" (citaat uit synopsis). De meest opvallende ombuiging bestaat er natuurlijk uit de omstandigheid dat de Spartanen uit de VS een lijn in het zand trekken ter verdediging van de democratie. De historische Spartanen waren natuurlijk de aartsvijanden van de democratie. In de loop van de vijfde eeuw VC zouden zij een veelvoud van 300 man opofferen in de strijd tegen de Griekse democratieën. Dichterlijke vrijheid kent geen grenzen. De geschiedsvervalsing is dus reeds geworteld in het stripverhaal van Frank Miller. De filmmakers hebben het verhaal gemodelleerd naar Miller's fantasie en zodoende de geschiedenis nog verder geabstraheerd. "Well, '300' the graphic novel is the departing point for us in terms of the look of the film", verklaart Production Designer Jim Bissell op het weblog van de filmproductie. "It's the rocks of Greece, it's the dirt of Greece, it's the Spartans sort of organically rising from the soil of Greece", de bodem van waar uit ook, volgens een tussenwerping, de democratieën voortkwamen, " and the way they used Greece itself to help defend the place - the gates, the Hot Gates at Thermopylae." De pas is in de film, net als kennelijk in de "graphic novel", veranderd van een strandengte langs een rotspunt in een kloof tussen hoge rotswanden. Het gebrek aan historsiche authenticiteit maakt de filmmakers niks uit. "It's certainly operatic treatment of the battle at Thermopylae. And in that sense we're not really married to historical truth and we're not really married to realistic filmmaking conventions. We take lots of, lots of liberties both theatrically, dramatically and stylistically" (eigen transcriptie van een video interview gepubliceerd op het 300 Production Weblog onder de titel "Video Journal #2: Production Design: A modern approach to creating an ancient world"). De film is dus wel nadrukkelijk gericht op historische authenticiteit maar de historische werkelijkheid waarnaar ze verwijst is niet zozeer die van de 300 Spartiaten bij de slag van Thermopylae als wel die van het beeldverhaal van Frank Miller. Vandaar de troep balletdansers met uniforme capes en leren zwembroekjes. Hot Pants at the Hot Gates.

De film zal, grappig genoeg, dus misschien een soort genre kruising worden van de min of meer historiserende film (Troy, King Arthur, Alexander), de Fantasy film (Lord of the Rings) en de Superstriphelden film (Batman, Superman, Spiderman). Ik ben toch hoopvol dat de film een beetje eigenzinnig zal zijn, zo in de zin van, verwacht ik, die mooi gestileerde animatiefilm Captain Sky and the World of Tomorrow uit 2004 (niet gezien helaas). Of zoals de verfilming van Shakespeare's Titus Andronicus uit 1999 met Sir Anthony Hopkins ("Titus" getiteld). Geweldige film.

Hoe dan ook. De "300" zal ik in ieder geval niet willen missen!

PS. Gaat dit allemaal nergens over? Voetbal gaat ook nergens over en toch hebben hele volksstammen het er dagelijks over. Vergeeft u me dus alstublieft mijn hobbies. Of surf stilletjes verder.

Wat moeten de buren wel niet denken?"

2006-05-20T12:27:00.000+02:00

Ik wilde vandaag eigenlijk mijn post verwijderen over de zaak van Rita Verdonk versus de vrouw die we hebben leren kennen als Ayaan Hirsi Ali. "Een pennelikster realiseert zich dat zij op oer-Nederlandse wijze kan excelleren door met formaliteiten opzichtig 'lekker belangrijk' te doen". De post was best wat verwarrend, toegegeven, maar op zich gewoon netjes. Ik was verontwaardigd over Zembla, over Verdonk, over wilde reacties van Telegraaflezers - wildplassers inderdaad - en over de algehele nalatigheid om rekening te houden met onze internationale reputatie. Ja, ik geef het toe, ik maakte me ook druk over de vraag "Wat moeten de buren wel niet denken?"

Maar op het moment van schrijven schalt de herhaling van de inmiddels volgende aflevering van Zembla op de achtergrond. Ze gaat over de hardheid van Verdonk. Deze week een actuele kwestie, constateert Zembla. Vooral deze week is de kwestie actueel omdat Ayaan Hirsi Ali niet de Nederlandse nationaliteit zou hebben. Waar, vraagt de Man-Bijt-Hond stem van Zembla zich quasi-kritisch as, komt toch die hardheid vandaan?
Zembla schijnt me nu toch wel heel hypocriet toe. Ze hebben nogal wat kritiek gekregen, de afgelopen week, op hun journalistieke onbezonnenheid. Probeert het journalistieke clubje van Driehuis hiermee nu een soort compensatie te geven voor de gedane schade van de vorige aflevering? De lopende uitzending impliceert in ieder geval dat er meer begrip moet zijn voor de ingewikkelde situaties waarin de individuele asielzoekers doorgaans verkeren.
Ik zou zou zeggen: NEE nou wordt i MOOI! Zembla wijdt eerst een relschoppende aflevering aan het individuele geval van mevrouw Hirsi Magan Ali met de kennelijke bedoeling om haar publiekelijk te verklikken of te "ontmaskeren" als fraudeur en leugenaar. De volgende week, dat is deze week, beuken ze op Verdonk in door met hetzelfde neerbuigende toontje haar halstarrige nadruk op regeltjes te hekelen.

Altijd zomaar overal op tegen zijn, ad hoc, opportunistisch en inconsequent, maar hoe dan ook altijd neerbuigend. Dat lijkt inmiddels het devies te zijn van de opiniërende journalistiek in het mooie Hilversum.

"Hoe was de naam ook weer?"

2006-05-19T00:57:00.000+02:00

(Noot voor mijn zeven lezers. Bij wijze van hoge uitzondering kom ik op dit weblog met maatschappelijke kritiek. Ik gebruik mijn weblog niet om dingen van me af te schrijven. Maar ik voel me er nu toch even toe uitgenodigd door de actualiteit.)

De zaak van Rita Verdonk versus de vrouw die we hebben leren kennen als Ayaan Hirsi Ali. Een pennelikster realiseert zich dat zij op oer-Nederlandse wijze kan excelleren door met formaliteiten opzichtig "lekker belangrijk" te doen. Ze voelt zich met het gereformeerde vuur van een Quacker geroepen om een kennelijk "groot onrecht" te herstellen ook al schaadt ze daarmee een collega en landgenote die ze anderzins waardeert, of zo beweert ze, al is ze het kennelijk niet altijd met haar eens. Kijk, een groot probleem in de eigentijdse Italiaanse Republiek was, tot een paar weken geleden, de omstandigheid dat een vooraanstaand ondernemer succesvol kon vluchten voor zijn aanklagers door de politiek in te gaan. Parlementaire immuniteit heeft Berlusconi jarenlang tegen allezins redelijke vervolging beschermd (en hij zal president van de republiek proberen te worden als aanvullende rechtsverzekering). Had Ayaan die immuniteit in Nederland maar.
"Kunnen we hier als deelraad iets mee", vroeg een bestuurder zich af tijdens een lentewandeling over het Max Euweplein. Ze zagen tijdens hun lunchpauze iets in de openbare ruimte dat afweek. Een reclamebord of een straatlantaarn geplaatst door een cafehouder. "Dus toen hebben we het laten weghalen". Zo'n tekst kan iedere pennelikker in Nederland gewoon uiten en dan strekt dat tot eigen aanbeveling. Minister Verdonk is volgens sommige peilingen inmiddels zelfs populairder geworden bij VVDers - al moest ze even een klein beetje inbinden, maar ook weer niet echt.
Dit alles riekt naar een Hollandse volksaard waarvoor ik soms liever zou willen vluchten. Het is die naargeestige mentaliteit van de zelfingenomen zeurpiet die vindt dat iedereen maar gewoon moet doen, niet omdat i dan al gek genoeg zou zijn, maar omdat, als i dat niet doet, hij misschien wel eens belangrijker zou kunnen lijken dan de zeurpiet zelf. "We" zijn nuchter, dus "we" verkopen de archieven van onze kolonie die gegroeid is vanuit Manhattan als oud papier. Om dezelfde reden hebben "we" kennelijk ook "die oude troep" in het centrum van Utrecht gesloopt om er Hoog Catherijne te bouwen, die trieste hoofdstad van naar schatting 15 miljoen ratten en 15 Blokkers. "We" houden ons graag aan de wet, dus "we" leveren netjes al onze bommetjes in op 10 mei 1945, zelfs die bommen die de meer strijdlustigen onder ons zojuist in de sloot hadden geslingerd en "we" vermanen de piloten die kennelijk van plan waren om met hun gevechtsvliegtuigen naar Engeland te ontsnappen. Wat, dachten ze soms dat die kisten van hen waren? Die zijn van de Duitsers. Daar is nu met de capitulatie immers netjes voor getekend. Nee, we kunnen natuurlijk niet de verzetsdaden erkennen van Papieren Gerrit, die vervolgd is door de Nazi's en die tijdens de oorlogswinter plotseling is bevrijd door onbekend gebleven landgenoten direct nadat hij zijn bewaker ernstig had verwond. Daar kunnen we natuurlijk niet aan beginnen want die sabotage heeft hij over de landsgrenzen verricht. Laat i zijn lintje maar gaan halen bij de Fransen, want wij hebben het hier veel te gezellig met mensen die in de laatste week van de bezetting met stenguns zijn begonnen rond te paraderen - sorry, familieverdriet. O ja, "we" laten ook Rembrandt failliet gaan en "we" verdrijven Vincent van Gogh. En Willem Frederik Hermans moet ook niet denken dat i bijzonder is. Hij is zo kritisch dat we hem gewoon wegzeuren naar Frankrijk - hoeft i ook niet meer op het Boekenbal te komen! Fokker mag natuurlijk geen overheidsteun krijgen - denk aan Europa! De werven kunnen verdwijnen. Molens verkwijnen. Wat kan ik nog meer zeggen over dit land dat als eerste in de moderne tijd een heuse republiek had weet het te vervangen door een monarchie van, toegegeven, sympathieke koekhappers en dat vooral uit datzelfde Koningshuis haar grootste trots put. Ja, en uit het voetbal. Een gezelschapsspel voor een paar miljonairs met sportsokken, uiteindelijk. Maar je schrikt pas echt van de stupiditeit van het Nederlandse volk wanneer je - nee, ik ga het nu even niet over TV hebben al zou dat heel goed kunnen - de reacties leest op willekeurig welk artikel op Telegraaf.nl. Pas dan schaam je je zo erg voor je paspoort dat je hem eigenlijk nog sneller wilt inleveren dan Ayaan Hirsi Ali dat kan. Oeps, ik bedoel Ayaan Hirsi Magan Ali.
Tjesus mensen. Ayaan heeft toch niet echt verwijtbaar gelogen. Dat getrut over die personalia. De geboortedatum klopt niet! Nou ja, een bange asielzoeker maakt rare sprongen. No harm done. Een deel is het gevolg van misverstand. In de Hoorn van Africa gelden waarschijnlijk andere conventies van naamgeving. Het doet er niet toe! Zij heeft een naam opgegeven die niet uitnodigt tot persoonsverwisseling. "Maar het formulier klopt niet!" protesteert de pennelikker. "oooooooh, dat ga ik de juf zeggen!". Helaas voor Ayaan heette haar juf Rita Verdonk.

MacBuccaneer - of hoe de aardappeleters zijn ontstaan

2006-05-17T15:11:00.000+02:00

We hebben zojuist bij de Apple Store een witte MacBook besteld (2.0GHz Intel Core Duo, 2GB 667 DDR2 SDRAM- 2x1GB, 80GB Serial ATA drive). De electronische bevestiging schat de verzending op 24 mei (uiterlijk) en de daadwerkelijke levering op 6 juni (uiterlijk).

De iBook G4 heeft dus eindelijk een opvolger gekregen. Daarop hebben de Dutch Indies al vanaf, in ieder geval, januari gewacht. Of eigenlijk al vanaf october vorig jaar, toen onze iMac G4 zo jammerlijk terziele ging. Dat heeft de digitale ontwikkeling van Feliz danig belemmerd. We kunnen nu eindelijk weer de Dreamweaver draad oppikken en beginnen met onze websites voor luepp.nl, luepp.be, luepp.com, museion.nl, dutchindies.com en werfgoed.nl. Jawel, we zijn inderdaad nogal wat van plan, haha!

De bestelling had veel voeten in de aarde. Tijdens onze eerste poging om een keuze te maken tussen de modellen verloren we opeens ons netwerk. Een uur later konden we door, maar we hadden natuurlijk onvoldoende geld op de rekening waarmee we het apparaat wilden betalen. We hebben toen een paar bedragen van verschillende rekeningen bij elkaar gesprokkeld tot we net voldoende hadden om nu eens eindelijk de vervanger te kopen van de arme kapotte "Gooseneck". Vanavond eten we aardappelen. Morgen ook. Overmorgen aardappelen. En de dag erna weer aardappelen.

Ik heb onze aanschaf even geafficheerd op het macosx.nl forum omdat daar een boel mensen aan het speculeren waren over de geschatte levertijden. Maar ik vergiste me aanvankelijk in mijn inlognaam zodat ik daar een nieuw account heb aangemaakt. Omdat ik daarvan niet meteen een activeringscode ontving, en toch wilde "posten", heb ik toch maar gezocht naar mijn oude posts om de door mij steeds ingevulde gebruikersnaam te verifiëren. Die werd evenwel gefalsifieerd. Ik heb gepost onder mijn oude gebruikersnaam Huib_Lirb. Maar de nieuwe is veel leuker! MacBuccaneer.

De groene dwaalgast

2006-05-15T18:51:00.000+02:00

De groene reiger.

Klik hier voor onze jongste ornithologische bijdrage. Beelden van de groene reiger die helemaal vanuit Midden-America naar de Oeverlanden toe is komen vliegen. (Volgens een man in het filmpje met Martinair). John weet hier nog meer over te vertellen.

"La Debacle de Loueppe"

2006-05-15T16:44:00.000+02:00

La poltrona "Debacle de Loueppe" ispirata dal "Selectus" di Leon Krier (Giorgetti 2004).

This 3D model will remain unfinished because I failed to close the mesh and keep it properly "phonged" so as to allow for clean texturizing. So I guess the chair just got badly meshed up. Jibberish? Perhaps. But do take a seat.

"Ma...Lei?" Een Rectificatie & Ein Kinderueberraschung

2006-04-28T14:03:00.000+02:00

Italianen hebben lekkernijen nodig. Dolci. Gelati. Cioccolati. Waarom zou je anders nog espresso drinken? Of, pfroagh....melk? Toen in de nasleep van de tweede wereldoorlog in de Noord-Italiaanse landstreek Piemonte zelfs de meest eenvoudige voedingswaren niet meer algemeen verkrijgbaar waren geworden, kreeg de likeurmaker Pietro Ferrero het, volgens de website van zijn nazaten, geniale idee om gebruik te maken van die ene vrucht die nog alomtegenwoordig was: de hazelnoot. Vooral, maar niet uitsluitend, op diezelfde vrucht zou de man het imperium baseren dat niet alleen zijn eigen familie heeft groot gemaakt, maar ook zijn personeelsbestand en, zo mogen we welhaast stellen zonder toch direct te overdrijven, gelijk ook ALLE kinderen van West-Europa. In 1946 fabriceerde zijn laboratorium een kleverig mengsel op basis van hazelnoten en kennelijk ook amandelen dat werd samengepakt tot een broodvorm en dat dan verder de mensheid mocht dienen, plaksgewijs, als broodbeleg. Ferrero noemde het beleg eerst "Pasta Gianduja" (of ook "Giandujot" ), een naam die verwees naar een carnavalesk ("commedia dell'arte") figuur van algemene populariteit in Piemonte. Misschien zat daar ook al cacao in, maar dat was dan niet veel - de pasta was juist bedoeld als een chocoladevervanger.

Gefopt. We hebben geen cacao!

Toen later de plakkenpasta werd gemodificeerd tot een soort smeerkaas werd het product omgedoopt tot "Supercrema Gianduja". Terwijl dus Nederlandse kinderen thuis ontbeten met broodpap, mochten de Piemontese kinderen met hun uitgedroogde sneetjes waterbrood langs de hazelnootpastasmeerder. Pietro Ferrero stierf in 1951. De faam van de crème was toen al voorbij de grenzen van de landstreek verspreid. Het succes smeerde zich daarna snel uit over geheel Europa. In 1964 kreeg de pasta de naam die we nu allemaal kennen: Nutella. Het merk werd transatlantisch in 1969. Intussen had Michele Ferrero ook een aparte productlijn ontwikkeld die veeleer gebaseerd was op cacao maar dan wel specifiek voor de moeders die bewust de voeding selecteerde met het oog op de gezonde groei van hun kinderen. Deze mensen waren kennelijk voornamelijk Duitse consumenten en ze wilden, wanneer ze zich toch moesten overgeven aan de chocoladewens van hun kinderen, blijkbaar een hoger melkgehalte en kleiner aandeel van cacao. Dat was "Kinder". En dat moest ik dus even rechtzetten (zie vorige post). Nou, de geschiedenis van Ferrero gaat natuurlijk door met Mon Chérie, Ferrero-Rocher en andere lekkernijen, maar we zitten inmiddels vol. Bedankt voor de koffie.

Een moderne klassieker. (Voor Italianen dan.)

Bronnen: een geschiedenis van het familiebedrijf op de Italiaanse website van Ferrero, een leuk geïllustreerde pagina van de Verenigde Statense Nutellapot , en een paar verspreide Wikipedia artikelen (s.v. "Nutella", "Kinder-Chocolate", "Ferrero").

N.B. De titel verwijst naar een zeer lachwekkende commercial met een Verenigde Statense acteur-en-Boeddhist die ook in Italië ongekend populair is. Deze heer, die ook in het leger is geweest, wordt herkend door een prettig vrouwtje dat in een belendend balkonnetje geniet van zijn lekkernijtje. "Maar....U?" Voor haar was het meer dan een Kinderüberraschung.

Cracker Jack

2006-04-23T19:35:00.000+02:00

Dit verhaal is een lateraal geplaatste voetnoot bij een post op Berend's weblog - ik kon de pagina's van dat mannetje toch niet vervuilen met mijn historische trivia? Of wel dan?

Een moderne klassieker. (Voor Amerikanen dan.)

De originele Cracker Jack is een uitvinding van de Duitse broers Frederick William en Louis Rueckheim. De eerstgenoemde had 200 dollar bijeen gespaard door te werken op een boerderij om zich met dat kapitaal te vestigen als ondernemer in een groeimarkt. In 1871 kwam hij naar Chicago juist toen deze stad na een grote brand werd hersteld. Daar is hij begonnen met de verkoop van popcorn vanuit de bak van een kar aan de werklieden (Mijn overgrootvader Gerbrands zou niet veel later overigens ongeveer hetzelfde werk doen op, jawel, het Haarlemmermeerstation.) De zaken gingen zo goed dat hij zijn partner kon uitkopen (de stumper ging te vroeg) en zijn broer Louis kon laten overkomen. De broers hebben vervolgens geëxperimenteerd met hun waren om te komen op een mengsel van popcorn, pinda's en molasse - volgens Feliz is dit laatste ingredient de ingedikte stroop van suikerriet.

De zeeman Jack met zijn hond Bingo in 1918

"That's crackerjack!" of "That's a Cracker Jack!" zou een van hun meer sjieke klanten spontaan hebben uitgeroepen. Indertijd en -plaats was "crackerjack" bargoens voor alles wat heel lekker en voortreffelijk is. Frederick William was slim genoeg om de uitdrukking te deponeren als handelsmerk. Zee American Way. Kort daarop werd ook het gebruiksrecht van de beroemde slogan The more you eat, the more you want" gereserveerd. Vanaf 1912 werden er in de verpakking kleine prullaria voor kinderen bijgevoegd, nadat de broers eerst hadden geëxperimenteerd met waardebonnen. Grappig genoeg hadden de "Kinder" chocolade eieren die later ook met prullaria zouden worden gevuld dus een illustere voorloper die eveneens door Duitsers was bedacht - "Kinder" is héél beroemd in Italië. Crackerjack bestaat nog steeds, zoals je ook kunt zien, al is het recept iets veranderd. En het mannetje is ook een beetje gerestyled (een vergissing als je het mij vraagt). Deze korte geschiedenis is gebaseerd op de bedrijfsgeschiedenis die je aantreft op de crackerjack website, een "About" webartikel, een particulier stuk dat ik hier aantrof, een National Public Radio artikel, en de website van de Cracker Jack Collectors Association. Ja, die Amerikanen zijn er dol op en dat komt omdat ze er al zoveel van hebben gegeten. Kennelijk is dat de popcorn die ze bij honkbalwedstrijden plegen te snoepen?

Eindnoot de dato 28 april 2006. Beste lezers. Momenteel bereid ik een rectificatie voor op bovenstaand artikel. Ik zeg het maar vast. "Kinder" blijkt helemaal geen Duits product te zijn. Ze hebben een Italiaans product een Duitsige zweem gegeven. Ik zoek het nu nog even uit. Heel interessant allemaal. Heel irrelevant ook. Maar dat geldt natuurlijk sowieso het mijn hele weblog. Dus dat mag de pret nooit drukken.

Presenting the Oldest iMac

2006-04-17T21:42:00.000+02:00

Het blijkt nu dat mijn vader de eerste was van mijn familie met een iMac. Het apparaat heeft gelukkig een variabele snelheid dus ik zou hem goed moeten kunnen gebruiken voor het kopieëren, zeg maar, van smalfilm op MiniDV. Ik houd u op de hoogte van mijn vorderingen.

Om te zijner tijd de zaak aan de praat te kunnen houden heb ik een vervangingslamp besteld bij het Engelse Camera Centre. Die lamp is zeldzissizaam. De enthousiastelingen van het Antieke Gloeilamp Verzamelaars Forum hebben zich er onlangs nog zeer lyrisch over uitgelaten!

Volgens de een is het een verzamelstuk vanwege "the complex optics used in this lamp - really wild looking! This one's a keeper!" Een ander zegt het volgende over de originele Philips versie van mijn lamp: "That 8V 50W lamp is designed for an 8mm home movie projector and was very popular in Europe at one time. It is better known as a CXR or A1/17 bulb, or Philips type 13113C/04. It is probably the most optically advanced bulb that has ever been made, becuse [sic.] its rear ellipsoidal reflector and hemispherical front mirror produces a very narrow beam with almost no light loss. The chimney on the top ensures that the bulb doesn't blacken as it ages becuase [sic.] nearly all the evaporated tungsten rises upwards and is deposited here." Ik weet niet of ik een Philips exemplaar krijg,of in plaats daarvan een Fuji of een Toshiba of zo, maar ik begin wel het te hopen. "The lamp is still available from Philips in Europe but they don't actually make it themselves any more. The last company making these is Fuji lampworks in Japan and they supply it to GE, Philips and Sylvania. Your lamp looks like it would have been made by Philips Holland or Belgium around 1970."

Nou, u ziet het, we kunnen het op dit weblog écht overal over hebben.

De citaten zijn afkomstig van deze pagina waaraan ik reeds eerder refereerde.

Giovanni Ramicello(t), van cineast tot videograaf

2006-04-17T20:17:00.000+02:00

Ode aan Giovanni Ramicellot. Driewerf hoera!

Giovanni Ramicellot heeft wel degelijk gewerkt met FILM, celluloide, zoals hier, op de grond van het San Marco plein van Venezia. Hij wacht tot het overstroomt, zodat hij er een versnelling van kan monteren. Maar de film raakte op voor er een druppel water over de stenen was gekomen. Daarna schakelde hij over op video.

Veldwerk in Ostuni (1993)

De grote cinematograaf met zijn Nordmende in Ostuni in 1993.

Hier maakt hij opnames van de hak van de laars aan de Kaap van Santa Maria di Leuca (1993).

Reeds in 1986 of 1987 draaide hij ENG op diverse plaatsen in Europa, zoals hier in Paestum bezuiden Napels.

Zelfs toen hij door suppoosten uit de stad was verwijderd ging hij door met zijn reportage - let op het Manfrotto statief achter hem; wie zou zijn statiefdrager zijn geweest denken jullie?

Giovanni Ramicellot was een heuse Camjo "avant-la-lettre".

Uiteindelijk besloot hij Nederlandsch te leren om zijn cinematografische geluk te kunnen zoeken in Hilversum. Hilversum Or Bust!

Een Nieuwe Paastraditie

2006-04-17T18:22:00.000+02:00

We zijn op Paaszaterdag bij de molenaars van De Leeuw in Aalsmeer op bezoek geweest en hebben daar meel gehaald - we hebben ook gedraaid ten behoeve van Otter maar dat vertel ik nog wel - waarmee we dan nu op de Tweede Paasdag een Ciabatta brood hebben gebakken.

Nou Feliz dan, want ik zat het hele verhaal uit te zoeken van een Zweedse hertog, de zoon van de man die met de schenking van een eigen vliegtuig in 1918 de Finse luchtmacht heeft opgericht en ze ook heeft voorzien van zijn persoonlijk geluksembleem (de lichtblauwe swastika), de zoon dus, die zijn carriere is begonnen als circusvlieger, die door jagers van Mussolini boven Abyssinië (Ethiopië) herhaaldelijk is beschoten tijdens de vluchten die hij daar als ambulancepiloot voor het Rode Kruis uitvoerde, die toen voor de KLM is gaan vliegen, die tijdens de Witte Oorlog met de Finnen tegen de Russische invallers heeft meegevochten in vliegtuigen die hij met eigen geld van zijn Nederlandse werkgever had gekocht (een DC2 en twee Koolhovens), die zich bij de RAF als vliegenier heeft aangemeld maar die is afgewezen omdat hij een neefje was van Herman Göring, die nog steeds tijdens de Tweede Wereldoorlog vervolgens de gevaarlijke KLM lijnvluchten tussen London en Lissabon heeft uitgevoerd terwijl hij zijn Nederlandse vrouw verloor toen zij sneuvelde als verzetstrijder, de hertog die vervolgens verkeersvlieger is geworden voor een Zweedse chartermaatschappij, die de Keizerlijke Ethiopische Luchtmacht heeft helpen opbouwen, die dan ook nog de VN-secretaris over Congo heeft rondgevlogen, die na wederom als hulpverlener herhaaldelijk te zijn beschoten, boven Biafra deze keer, uit sport- of trainingsvliegtuigjes een eigen gevechts-eskader heeft samengesteld, de "Biafra Babies" genaamd, om de militairen te bestrijden die de internationale hulpverleningsinspanningen frustreerden. En die uiteindelijk is gesneuveld, in 1977, door toedoen van Somalische strijders terwijl hij wederom met hulpgoederen vloog voor vluchtelingen van oorlogshandelingen.

Voor de bron van de foto, zie hier.

Hertog Carl Gustaf Ericsson von Rosen (1909–1977) was volgens mij een bewonderenswaardige man. Er schijnt maar een enkele biografie van hem te bestaan, geschreven in 1975 door Ralph Herrmanns. Het boek is zeldzissizaam maar ik heb 't gevonden. En besteld. Het is alleen in het Zweeds...

Een (Jaar) Oude Paastraditie

2006-04-17T16:59:00.000+02:00

Vandaag vestig ik een persoonlijke Paastraditie door een vervolg te maken op een post van vorig jaar. Ik heb toen namelijk een paar oude foto's gepubliceerd van de Goede Vrijdag processie in Taranto en dat doe ik nu weer. De foto's zijn gemaakt in 1989. De eerste twee zaten er de vorige keer niet bij.

Ik heb vorig jaar ook op een andere website een collage van oude Taranto foto's gemaakt maar die staat niet meer online. Om waarschijnlijk vooral mezelf een plezier te doen zet ik er vast twee andere foto's van deze Zuid-Italiaanse stad bij die ik in 1993 heb gemaakt.

En nu ik toch met m'n oude foto's in de weer ben plaats ik er ook eentje van een processie die ik op een zomerdag heb gemaakt in het Pugliese gehucht Acaia in, ik meen, 1993. De heilige zou Sant'Oronzo kunnen zijn, de patroonheilige van de naburige stad Lecce.

Two words: "Eat methane!"

2006-04-14T20:24:00.000+02:00

This is an unofficial translation of a news announcement from the Nijmegen Radboud University concerning the discovery of a symbiotic couple of microbes which converts methane and nitrates into nitrogen without the involvement of oxygen or sulphate. The translation is a spontaneous inititative by a private individual with little to no knowledge of the microbiology involved. But since my original post, the one below this one, seemed to generate a sudden boost in English-speaking visitors, probably by virtue of the odd English keyword used, I have decided to provide this translation. Of the original announcement, that is, for my post in Dutch is too particular for export.

"In a particularly special spot of mud, with just the right concentrations of methane and nitrates, dwells a particularly special little couple. They feed on methane and nitrates and they exhale pure nitrogen. They do not use oxygen. The duo constitutes a hitherto undiscovered cooperation between a bacteria and another type of single celled organism called an archaeon. Together, they break down methane without the use of oxygen or sulphates. They use nitrates instead. This was deemed impossible by other microbiologists who failed to find any such thing in over fifty years. Microbiologist and Vidi-winner Marc Strous, however, stubbornly persisted. He went on a deliberate search. He eventually struck gold in a spadeful of mud from the Twente Canal [in the eastern parts of the Netherlands].

For over a year, the microbes have been carefully nurtured in the laboratory of the Institute for Water and Wetland Research [of, apparently, the Radboud Universiteit Nijmegen]. They grew very slowly, despite all TLC, by about a single cell division each month. Yet this growth did result in sufficient quantities of material to allow for the establishment that the couple lived on methane and nitrate. The involvement of oxygen was ruled out and [the editors of] Nature were satisfied.

The researchers suspect that this type of methaan conversion in sweet water soils will be rather widespread. This means that the discovery is important to the understanding of the methane cycle on earth and, therefore, also for climate prediction scenarios. Methane is a strong greenhouse gas. In addition, the researchers hope to eventually be able to employ the symbiotic single-celled organisms for the purification of waste water."

Redden we 't? Nou, het is misschien meth aan.

2006-04-14T19:16:00.000+02:00

Preliminary remark: visitors expecting to find a post in English are kindly referred to this, the next post.

There's good news and bad. Welke wil je eerst?

Ik geef het slechte nieuws eerst maar ik druk jullie wel op het hart moed te houden want het goede nieuws dat er dadelijk op volgt liegt er niet om!

Het slechte nieuws kennen we al jaren en het valt al bijna niet meer op. Hoewel, toen ik vanavond de BBC News Science/Nature pagina turfde trof ik de volgende berichten aan: "Stark warning over climate change. The world is likely to suffer a disastrous temperature rise of more than 3C, the UK's chief scientist warns. Britain misses the climate bus". En: "Air trends 'amplifying' warming. Reduced air pollution and increased water evaporation appear to be adding to man-made global warming." Het eerste artikel voorspelt weinig goeds. En het artikel van Richard Black gaat over verwarrende zaken als de merkwaardige omstandigheid dat we jarenlang eigenlijk nog door onze eigen vervuilingsuitstoot (vliegtuigdampstroken) beschermd zijn gebleven tegen NOG sterkere broeikaseffecten. De schonere lucht voorspelt dus zelfs weinig goeds. De BBC verwijst verder naar verdiepingen op de eigen themasites waarop je je nachtrust kunt verliezen.

Maar ik kan nu ook melden dat er op het gebied van de broeikasproblematiek eens GOED nieuws is. Nederlands nieuws, bovendien. Nobelprijswinnend nieuws. Vers van de pers. Gehoord op het Jeugdjournaal. Nagelezen op de Telegraaf site. lees het daar zelf en denk mee aan de mogelijkheden: in de Twentse modder zijn, niet willekeurig, unieke microben gevonden die methaan afbreken zonder daarvoor zuurstof of sulfaat te gebruiken maar die kennelijk wel nitraat verbruiken. Of lees het hier op de website van de Radboud Universiteit Nijmegen zelf.

Ik kan zelf niet beoordelen hoe bijzonder het allemaal echt is, maar ik leg het graag voor aan mijn zes lezers, waartussen er denk ik zo een paar tussen zullen zitten die er meer chocola van kunnen maken. " Microbioloog M. Strous van de Radboud Universiteit Nijmegen heeft in de modder van het Twentekanaal microben gevonden, waar collega's over de hele wereld al meer dan vijftig jaar naar zochten. De gevonden microben zijn van groot belang voor het begrip van de methaancyclus op aarde en dus voor meer kennis van het broeikaseffect." Let wel, deze symbiotische combinatie van een bacterie met een archeon EET het belangrijke broeikasgas methaan.

Kijk, ik ben een geïnteresseerde leek en raak doorgaans toch weer de draad kwijt. Oké, de temperatuur in onze planetaire broeikas neemt sneller toe dan aangenomen. De ijskappen smelten. De warme golfstroom lijkt zich daarentegen te verleggen, zodat we kennelijk misschien ook weer op een Nieuwe IJstijd afstevenen. Strepen deze ontwikkelingen zich dadelijk gunstig tegen elkaar weg of wordt het moeilijk om nog trefzeker te zijn in het vinden van de optimale locatie van een geprojecteerd Zwitserleven vakantiehuisje? Het (of "de") permafrost is momenteel hoe dan ook aan het smelten en daardoor komen binnenkort onvoorstelbaar grote hoeveelheden prehistorisch methaan vrij. Lees ook eens over het klimaat van de planeet Venus (bijvoorbeeld hier) en je begrijpt dat we dan geen van allen nog een vakantievlucht hoeven te boeken.

Klopt het nou dat we uiteindelijk misschien deze microben over het smeltende permafrost kunnen zaaien om het methaan tegen te houden?

Vet Cool!

2006-04-13T20:19:00.000+02:00

Een primeur en een premiere.

Aan mijn lijstje met verwijzingen heb ik zojuist Vet Cool! toegevoegd. Dit is de gloednieuwe website van onze goede vriend Rob van der Vet. We feliciteren hem ermee. Nu is zijn "URL" nog een ongezellig IP-nummertje maar na de Pasen zal hij voor de hele wereld vindbaar zijn op www.robvandervet.nl. Zelf heeft i al een groot deel van de wereld gevonden, zoals u kunt zien, én gefotografeerd.

P.S. "Vet Cool!" is niet de titel van zijn site. "It's not that kinda movie!"

Windmills of Opportunity

2006-04-04T15:12:00.000+02:00

"Dan weten ze tenminste wie ik ben"

Deze films zijn vertoond op de Jaarvergadering van De Hollandsche Molen op 18 Maart 2006 in het Tropen Instituut te Amsterdam: "Dan weten ze tenminste wie ik ben" en Opmaat Molengang".

Opmaat Molengang"

En dan nu, een onverwachtse wending voor velen: het zijn Windows Media Video's! Bekijk de films in wmv9. Zo revolutionair dat mijn eigen Mac ze niet kan afspelen. (Ja, daarvoor heb je Flip4Mac nodig.) Zolang de voorraad strekt, want ze zijn zwaar (tja, geen QuickTime H264 hè?), en als ik ruimte tekort kom, gooi ik ze er weer af. Pas op, laat ze niet rondslingeren want de muziek is bezwaard met rechten. Deze publicatie is strikt privé, bedoeld voor de vijf mensen die ik ken.

Te koop gevraagd: Gurdas Maan CD

2006-03-09T22:24:00.000+01:00

Schouderschuddende muziek.

Voor de zoveelste keer hebben we gekeken naar Veer-Zara. Wat een geweldige muziek heeft Madan Mohan gecomponeerd. Werkelijk geweldig. En de Punjabi zanger van "Aisa Des Hai Mera" ("Dit is nou mijn land!") Gurdas Maan (soms Gurdas Mann genoemd) is inmiddels onze nieuwe favoriet geworden na eerst Malkit Singh tot de koning van de Bhangra te hebben gekroond. Ja, hierop zingen ook Udit Narayan (de Nepalees blijft aan top - honing, pure honing) en Sonu Nigam (timbre is wat lichter maar ook mooi). Maar we hebben het nu over Gurdas. Muziek voor de schuddende schouders van de Punjab. Hem kun je bijvoorbeeld hier beluisteren. Ik wou dat ik z'n CD ergens kon kopen...

Besmettelijke Enchilada!

2006-03-09T20:56:00.000+01:00

De activiteit van geysers die nu waargenomen is door het Cassini ruimteschip wordt geinterpreteerd als een aanwijzing voor het bestaan van water op Enceladus, een maan van Saturnus (bron: New York Times, AP 9 maart 2006). We mogen daar kennelijk microbisch leven bij voorstellen. Cassini heeft dus als het ware een Enchilada gevonden die te lang buiten de koelkast is bewaard. Maar even even serieus; dit is geweldig spannend. Er is immers een nieuwe kandidaat toegevoegd aan het korte lijstje van werelden die mogelijk levensvormen herbergen. Maar ik zou zeggen: neem geen monsters. We beven nu al van angst voor de vogelgriep. Je weet nooit wat voor koutje Cassini zal vatten wanneer zo'n geyser niest. Plankgas!

Nieuw Nieuw Guinea

2006-02-15T16:54:00.000+01:00

Het is inderdaad eventjes voorbij gekomen in het nieuws vorige week, tussen de berichten over rechtzaken in Amsterdam Osdorp en politieke misverstandjes door, maar volgens mij is het sensationele nieuws over de ontdekking van een heuse "Verloren Wereld" aan de meeste Nederlanders verloren gegaan. Op de website van de Canadese publieke omroep staat een mooie Flash presentatie van een paar van de tot nu toe onbekende dier- en plantensoorten. Dat wilde ik even met u delen.

Overigens is er afgelopen week nog een "Lost World" ontdekking bekend gemaakt. Die lag onder water, ergens, maar ik ben 'em nu alweer kwijt. Hoe dan ook, we moeten er natuurlijk rekening mee houden dat dit misschien wel de laatste nieuwe werelden waren. En op al die andere planeten dan? Dat zag ik u denken. Nou, zo luidt mijn wedervraag, weten we wel zeker dat we levensvormen van echt andere werelden willen ontdekken? Konden we het nog maar vragen hoe het was voor de inboorlingen van de Americas. De meeste van hen - en dan hebben we het over miljoenen (jazeker) - zijn binnen een generatie na het eerste contact met Europeanen aan de pokken en mazelen bezweken. Slik. Een bewoner van de een of andere wereld voorbij Pluto hoeft maar te hoesten terwijl hij zijn hand toesteekt ("hand voor de mond") en we gaan er allemaal aan.

Niet alles is maakbaar. En voor de rest helpt ook geen Master Card meer.

A Shady Character

2006-02-08T09:42:00.000+01:00

Today's new arrival is the Cinetactics Matteblox. Filters are on their way.

Wowe, you're supposed to stop that flare!

Un momento dado. Momento, un dado.

2006-02-03T17:07:00.000+01:00

This young lady still casts the winner dice ("dadi" are stock cubes) and has never left the kitchen, despite the liberation of most other women, since she was placed there sometime in the sixties, to further the success of a brand which had, by then, already struck lucky.

You've got to love them. The Italians. I do. They always seem to take pride in their work. And when the work is good, they will tell you so themselves. "Star is the secret of all Italians, from the great chefs to the homemakers: Star has always backed up the prefect result of traditional Italian dishes." And Star also knows best about advertising. There are many very nice ads available for download on their website. Great for anyone who loves Italians. Like I do.

A Decent Proposer

2006-02-02T17:09:00.000+01:00

"But it's just a Poser"

Wow, I am really enjoying the Poser 6 demo. This model is, of course, a prefab just like any other Poser model (I think), but I did manage to mould his expression into various kinds of moods or personalities, so to speak. This is one of them. The application is really great and I think may buy Poser 6 some time after the evaluation period has expired. We'll have to see how the alpha holds up, though, and what an exported model will look like in Cinema 4D. I know I will lose the animation keyframes on my Mac though. Well, I think I am starting to talk to myself. Anyway, I think the image is nice enough for publication on this blog, pointless as it may be.

Je hoorde het van een Fagenist

2006-01-26T15:42:00.000+01:00

What Fagentastic News!

Sensationeel nieuws! Er komt een nieuw Donald Fagen album uit! Je hoorde het hier het eerst! Het album heet "Morph The Cat". Meteen kopen! De Donald Fagen Band begint een tournee door de VS op 1 maart 2006. Komt allemaal kijken! Op de 7e staan ze in The Beacon Theatre - maken ze daar dan meteen ook DVD opnames? Die kopen we natuurlijk ook! Wil iedereen me snel een seintje geven zodra er een concertdatum voor Nederland bekend is? Dan gaan we erheen!

PS. En wat een typografisch feest toch weer.

De menselijke maat

2006-01-23T11:34:00.000+01:00

Aaaah, zo kennen we de Italianen weer. "Sciopero" betekent natuurlijk staking - iedere Italiëganger kent dat woord of zou het anders moeten leren op weg naar de Brennerpas. Er is dus weer sprake van een staking in Italië (al is die "sospeso" dus uitgesteld). Gelukkig. Sommige dingen veranderen nooit. En dat is geruststellend.

Wasting Sword Motion - With A Vengeance

2006-01-19T10:19:00.000+01:00

Deze post is een commentaar op John's presentatie van de opmerkelijke Honda Civic Choir Commercial die voor Honda UK geproduceerd is in opdracht van het reclamebureau Wieden Kennedy London onder regie van Antoine Bardou-Jacquet. De Componist en arrangeur was Steve Sidwell en het verder kennelijk naamloos gebleven koor is voor de gelegenheid samengesteld. De productiemaatschappij was Partisan, de post-productiemaatschappij MPC/The Mill. De "creatieven" op hun beurt noem ik nu, terecht of onterecht in dit geval, eens expres niet - die "beroepsgroep" krijgt doorgaans al genoeg veren van anderman.

Terzake nu. Heeft u op John's weblog gekeken? Het is een briljante commercial. Denken wij. In een draadje over deze commercial op AdPulp zeiden reclamemensen er dit over: "well that was extremely long and painful to watch. wieden and kennedy london seem to be disappearing up their own bottom!" (Dr. Hans Akkerman); en dit: "I'm not ready to condemn the ad so quickly, but it does lack a compelling reason to buy. I guess that's what happens when you set out to make art, instead of advertising" (David Burn); en dan weer dit: "I'm a Honda owner and a big fan, but I wasn't blown away. As the old cliche goes, couldn't you just throw any car logo at the end? Doesn't every car sound like that? I also didn't care for the "overexplanation" at the beginning..."This is what a Honda sounds like." Um...yeah...I think I could have figured that out" (Pat).

En dan zeggen mensen dat ik wel eens negatief ben? Bijvoorbeeld over reclamemensen?

Van dit soort mensen mag je alleen iets moois maken als daarmee het merk hard wordt overgeramd en als de boodschap aantoonbaar aanzet tot kopen. Het audiovisuele werkstuk is volledig ondergeschikt aan de marketing strategie. Kijk eens hoe een zekere Mike Smock, kennelijk een ervaren marketing strateeg, een bewering van, alweer voor mij "een zekere", Mark Fenske pareerde als zou "nobody ever created a good ad writing to a strategy." Mijn bron is wederom AdPulp:

"I don't get this. I never will get this. I am proud of the fact I don't get it. Look, advertising is not art. Advertising is weaponry in a battle for market share. If creativity helps me gain more share fine. If not then it is wasted sword motion. If you want to create art, if you want to be an artiste then get out of advertising and go be an artist. Write a screenplay, write a novel, go make another award winning music video but get the fuck out of advertising. God forbid if you work for me and try to create an ad without the strategy." (Smock geciteerd door David Burn). Ja, laten we hem eens uitnodigen voor een etentje!

Dit was "ander volk". Terug naar het onze.

Tatsachtlerich!

2006-01-17T11:27:00.000+01:00

Dutch Indies Are Taking a Stand.

She Pags A Great Punch

2006-01-16T17:02:00.000+01:00

A charming Dutch Indie on the job (with Jan van Egmond).

The PagLight performs very good. 20W is a lot of light, however, so I expect we will probably use the 10W more often.

Temporary note to the benefit of Mr Eightball of the DVXuser.com forum:

I ordered the shoeplate shown to the left at the PagStore. Please notice how, if my poorly lit and rather out-of-focus photograph will still allow this, the Paglight and shoeplate can be fastened tightly using the wheel.

This note refers to a dvxuser forum post.

"Present....Arms!"

2006-01-12T09:38:00.000+01:00

The DVX100BE with a PagLight C6,and the new Sony PVM 9L2 on top of a Schlagwerk Cajon
- makes sense, doesn't it?

"Honey, I think I overshot the Moon!"

2006-01-09T11:22:00.000+01:00

Shots taken with the DVX100BE.
Last night, I overstretched the possibilities of the camcorder and the person operating it by trying to shoot the moon which was accompanied, quite spectacularly, by Mars to the lower left (i.e. SSW or about seven o' clock). Mars is the tiny dot in the image to the right. It's reddish or almost salmon-like colour was perfectly visible to the naked eye yesterday; the image posted here has no trace of that colour, unfortunately, which is due to my lack of experience with the camera. I spotted Mars immediately, though unexpectedly, whilst walking the garbage to the outside bin. It as a wonderful sight.

"We are progressing nicely, I think"

2006-01-09T10:51:00.000+01:00

Sneak peek of our brand new DVX100BE hooked up to the Final Cut Express set. You can't see it very well because the colour is a nice black and the photographer just flashed his point-and-shoot. We'll do better next time:-)

Dutch Indies proudly present their brand new Panasonic DVX100BE camcoder. It shoots 25p. And this time the "p" stands for TRUE progressive. The camcorder is the basis of our very own set. We'll keep you posted.

Wishingwell

2006-01-03T17:08:00.000+01:00

One of four similar windmills at Hoogmade near Leiden

"Tu quoque, homo adformatico?"

2005-12-23T13:19:00.000+01:00

"Vandaag heb ik de redactie van het blad ... Nee, mijn kachel zal blijven branden!"
Een komisch bedoelde klaagzang over mijn vluchtige contact met het "e-blad" Emerce heb ik verwijderd omdat het wel heel erg vergezocht was en er bovendien misschien toch te veel ongezellige boventonen in doorklonken. (A trivial rant was removed on December 30th after a cool-down period of one week.)

Manhattan op oude batterijen

2005-12-20T09:19:00.000+01:00

Foto van Jefferson Siege in Downtown Express Volume 18, Issue 31, December 16 - 22, 2005

Vorige maand zijn bij grondwerkzaamheden in Battery Park op Manhattan resten gevonden van verdedigingswerken uit de zeventiende eeuw. Het gaat om een muur segment van minstens 13 meter lang en iets meer dan twee meter dik. De voorlopige datering van de muur is afhankelijk van munten in het vondstencomplex. De locatie dankt haar naam aan de "batterijen" die in de laat zeventiende eeuw zijn aangelegd als eerste verdedigingslinie van de nederzetting. De muur kan door de Nederlanders zijn gebouwd of, na 1664, door de Engelsen - beide partijen hebben hier verdedigingswerken opgericht. Interessant is in dit opzicht de aanwezigheid van Delfts aardewerk (volgens Jen Chung in The Gothamist van 8 december).

Uiteraard is niet iedereen blij met de vondst. De muur blokkeert immers de ondergrondse naar Breukelen. En zo wordt dit verhaaltje een "leuke" voetnoot bij mijn "post" over de zilvervloot van de Staatssecretaris van Financieën van 14 december - John voorzag dat al en attendeerde me daarom op dit nieuws. Een groot aantal functionarissen doet bezwerende uitspraken over het behoud van deze vondst ("They'll work around it"). *1 Er is sprake van plannen om de resten te conserveren en te verplaatsen eventueel (AP bericht op de website van WNBC van 9 december). Maar er is inmiddels een spannende controverse over het lot van de archeologica ontstaan van het soort dat we in de Oude Wereld meer gewend zijn: "New York will never be an 'eternal city'," waarschuwt een zekere Andrew Tavani in zijn weblog, "if its history is allowed to be casually demolished for a new subway tunnel".

Foto van The Metropolitan Transportation Authority zoals geplaatst bij een artikel van Patrick McGeehan ("Found: Old Wall in New York, and It's Blocking the Subway") in The New York Times van 8 december 2005

In het weblog van een andere New Yorker, Joe Bones, de dato 12 december 2005, komen we een meer banale intentie op het spoor: I had to ask a construction worker where the wall was. He pointed to a row of planks 20 feet to my left and said, "Under there." I asked if the wall was going to be removed and placed aboveground where people can see it. He said, "Parts of it will. The rest we're blowing up." Now I call that a New York compromise. Die bouwvakker is vast van Nederlandse afkomst!

Noot. *1 Citaatje Richard Pyle, "Manhattan subway tunnel work uncovers old fortifications", Associated Press. Er zijn talloze artikelen online verschenen die week. Zelfs eentje in een website dat gewijd is aan het spelletje Tomb Raider! De meesten gaan terug op een Reuters bericht of op het zojuist genoemde artikel van de Associated Press.

Het hart van Nederland lag heel even in Badhoevedorp

2005-12-19T15:07:00.000+01:00

Zondagochtend ben ik even bij mijn vader langs gegaan voor een koffie. Lang kon ik niet blijven dus ik zat tegen een uur of een alweer op de fiets naar huis. Toen opeens, op de Burgemeester Amersfoordtlaan, zag ik in mijn ooghoek een klein "streepje" vuur rechts voorbij schuiven. Jawel, er stond een, zeg maar, "Poster Sandwich" in de fik. Ik ben gestopt om aan te bellen bij een van de huizen. Ik vroeg ook, toen bleek dat er bij "mijn" deur niemand thuis was, een jonge passant om hetzelfde te doen. Het was de bedoeling om de bewoners voor te stellen de plaatselijke brandweer te bellen. Er was ook bij de buren niemand thuis. Affijn, een mevrouw aan de overkant, met telefoontje volgens mij in de hand, riep me toe 112 te bellen, twee jongens liepen langs mij het huis binnen waarbij ik had staan aanbellen - zij pakten de telefoon maar ik snapte het toestel niet, en inmiddels dreigde het brandje over te slaan op de struiken. Daarom heb ik toch maar gewoon 112 gebeld en me verontschuldigd: nee, er is geen levensgevaar, maar het brandt wel op de openbare weg.

Het ging om een dubbelposter die men om een lantaarnpaal pleegt te klemmen.

De brandweer arriveerde net na een duo dat kennelijk, zo verzekerden ze mij en anderen geheel ongevraagd, onmiddellijk had gereageerd op de melding die ze met een scanner hadden onderschept - ieder z'n sport. Terwijl de brandweerlieden hun zaakjes uitrolden begon er een aardige verkeersopstopping te ontstaan. Vertraging, eigenlijk, want men bleef gewoon passeren.

Het vuur werd gevoed door het smeltende plastic van het uithangbordje.

Het brandje was natuurlijk zo geblust. Maar pas op: inmiddels was de lantaarnpaal ook gaan roken uit de lamp bovenin! (Dit gevaar werd overigens opgemerkt door mijn gelegenheidsbuurman, dhr. M., aan de overkant van wiens stoep het brandje had gewoed). Langer duurde het om de gesmolten zooi los te scheppen van het wegdek. Intussen vroeg ik de commandant of ik een verklaring moest afleggen of zo. Hij zei dat dat alleen hoefde als ik iemand 't vuur had zien aansteken. "Jongens die hier rondlopen met vuurwerk bijvoorbeeld."

De brand was zo geblust.

Ja, ik had twee jongens gezien. Het waren de twee jongens die zo goed hebben willen helpen door me de onbedienbare telefoon aan te reiken. Maar die zagen me er veel te onschuldig uit. Ik heb daarom niet naar ze gewezen. "Het was vast een peukje dat iemand tijdens het rijden uit zijn raampje heeft gegooid en dat dan vast is komen te zitten in de publicitaire constructie." En de brandweer was het met me eens.

Uw reporter is uw held. Ik heb per slot van rekening gebeld!

Geschiedenis is liefdewerk oud papier

2005-12-14T09:20:00.000+01:00

Disclaimer: op je eigen blog mag je soms raaskallen.

Nee, natuurlijk is het niet "slim" om je in Nederland je zakelijke blik te richten op erfgoed, geschiedenis of archeologie. We nemen maar eens het voorbeeld van de Nederlandse wortels van de stad en de staat New York.

Nicolaes Visscher's kaart van "Novi Belgii Novæque Angliæ" uit 1685, letterlijk "Nieuw-België en Nieuw-Engeland", dus, zeg ik lichtvoetig, een Nederlander die latijn spreekt is automatisch een Belg. (Het was gewoon goed Latijn om de Nederlanden "Belgica" of "Belgium" te noemen.)

Hoeveel Nederlanders zullen ooit van de geschiedenis van Nieuw Nederlandt hebben gehoord? Van de Nederlandse wereld die zich onder (een opvallend gebrek aan) leiding van de West-Indische Compagnie in ieder geval uitstrekte langs de Hudson van Manhattan in het zuiden tot Beverwijck in het Noorden. De meeste kolonisten, handelaars en bestuurders - een zooitje ongereld dat bestond uit Nederlanders, Walen, Noord-Duitsers en Fransen - wisten donders goed dat je goede relaties moest onderhouden met de inboorlingen. De meesten behandelden de inboorlingen ook met respect, al zal dat zijn afgedwongen door realisme eerder dan naastenliefde. De meesten op in ieder geval de schoft Kieft na. Zijn onzalige optreden - een plotselinge nachtelijke slachtpartij - heeft helaas tot oorlog en ellende geleid. Maar het historische belang ligt er: alles had zeer anders kunnen verlopen in die hoek van de Nieuwe Wereld. Het sociale experiment van Nieuw-Nederlandt verwees naar een ander soort Europees America, een samenleving die werd beheersd door een grote mate van tolerantie, billijkheid en wederkerigheid die, hoewel misschien geboren uit de voor de Nederlanden gebruikelijke botte onverschilligheid over "de ander", tot grotere schoonheid zou hebben geleid dan de rechtlijnige weg van de godsdienst-fanatici die, nota bene dankzij de steun van Nederlanders die hen op hun vlucht uit Engeland hebben geholpen de Nieuwe Wereld te bereiken, de geschiedenis in mochten gaan als The Pilgrim Fathers van de Verenigde Staten. Menig inboorling zou het gebrek aan reciprociteit niet overleven. En dan hebben we het natuurlijk over die inboorlingen die niet al zouden bezwijken aan de Europese ziektes.

Hoe dan ook, de lucht was schoner op Manhattan dan in New England. Maar na de Engelse overname van Nieuw-Nederlandt in 1664, in een "ruil" die werd afgedwongen met het mes op de keel, is de herinnering aan het in vele opzichten geslaagde en veelbelovende Nederlandse avontuur verkwanseld. De Engelsen hebben de Hollanders in de herinnering stelselmatig geridiculiseerd. Van de Nederlandse wortels werd een bagatel gemaakt - Knickerbockers met hun gekke Sinterklaas. Overigens zou, geheel terzijde en vanwege latere immigratiegolven ook wel redelijk irrelevant, de feitelijke macht van Nederlanders in zaken en bestuur opvallend groot blijven.

Maar de Nederlanders zelf hebben de geschiedenis nog het meest vervalst. Door ze te negeren. Zoals gebruikelijk: als je niet hebt gewonnen, dan telt het niet. Minuit, Stuyvesant, Rensselaer, van der Donk en Kieft zijn de geschiedenis ingegaan als spelers van een Oranje voetbalelftal dat weer eens de beker niet heeft gewonnen. Ze zijn dus vergeten.

Op de kaart van Nicolaes Visscher uit 1685 wemelt het nog van de Nederlandse namen (zoek Nieuw-Amsterdam). Maar de Engelsen waren het gebied inmiddels meester. Dat zie je bijvoorbeeld aan de naam "Jorck Shire" op 't Lange Eylandt (Long Island). Ideetje. We zouden nu eigenlijk Nieuw-Jorck moeten kunnen schrijven en zeggen, in plaats van het gebruikelijke "joewjork" - let maar eens op: bij de mentale voorbereiding op de "Y" zeggen vele Nederlanders per ongeluk alvast een j-klank in plaats van de "N".

Wil je een goed boek over Nieuw-Nederlandt lezen, dan moet je bij de Amerikanen zijn (Russell Shorto's The Island at the Center of the World dat inmiddels ook is vertaald). Op de lagere school, inmiddels, is er geen ruimte voor het onderwerp Nieuw-Nederland. We hebben immers alle tijd nodig voor de heiligenverering van Willem van Oranje! Mijn dochter leert nu uit haar hoofd hoe het plaatsje heette waar deze zakkenwasser de Maas overstak in de hoop koning van de Nederlanden te kunnen worden. Alea iacta est. Maar Caesar's vergelijkbare oversteek van de Rubicon is een belangrijker historisch feit (met welke opmerking ik inderdaad verwijs naar Carl Becker's briljante essay, What Are Historical Facts?). Het belang van de familie van Oranje wordt nogal overdreven in dit land dat, retteketet, nota bene de vroegste Republiek was van de post-antieke wereld. Lang leve Maxima.

De Nederlanders hebben met hun geschiedenis het enige gedaan dat ze in hun vermaledijde handelsgeest konden verzinnen. Ze hebben het verkocht. Jawel, een groot deel van het WIC-archief, precies het deel dat het avontuur van Nieuw Nederland betrof, is in het begin van de 19e eeuw verkocht als oud papier verkocht. Nog een keer? ALS OUD PAPIER VERKOCHT.

Er is sinds die tijd niks veranderd in ons land. In het licht van mijn reeds gevestigde verontwaardiging bekeek ik ook de foto van de staatssecretaris van Financieën die van een sportduiker (jawel!) de nieuwste schatkist-meevaller in het aanzien van de pers in ontvangst nam: baren zilver afkomstig van een geborgen VOC schip. Het gaat hier om het wrak van "de Rooswijk". Het schip was in 1740 vergaan voor de kust van Engeland bij Goodwin's Sand in Kent.

NRC, 12 december 2005

Een opmerkelijk archeologisch object dat tot ons erfgoed zou moeten behoren en dat aan de zorg van archeologen had moeten worden toevertrouwd voor nader onderzoek is "geborgen" door de sportduikers van Indiana Jones. Er was geen Nederlandse onderwaterarcheoloog bij. De buit is geen historisch object, blijkbaar, maar een zilverschat waarmee kennelijk het Ministerie van Financieën het meest te maken heeft. Niemand heeft daar problemen mee behalve de stadsarcheloog van Amsterdam (Jerzi Gawronski) en een beleidsmedewerker van de Rijksdienst voor Oudheidkundig Bodemonderzoek (Martijn Manders).

NRC, 12 december 2005

Het is te triest voor woorden. Alle journaals die ik er een item aan heb zien besteden (NOS, NOS-Jeugd, RTL4) besloten hun verhaal met de opmerking dat het nog niet helemaal duidelijk was hoeveel de schat eigenlijk waard was. Tussen Kunst en Kitsch. "En nu wilt u waarschijnlijk wel weten hoeveel het waard is?"

Bah.

Evolution-Air

2005-12-12T09:17:00.000+01:00

Als we nog genoeg benzine zouden hebben om zo'n 200 jaar verder door te rijden dan moet toch de kans bestaan dat er zich een stadsduif ontwikkelt met verkeersinzicht.

C4D Relief Object Vervolg

2005-12-03T13:02:00.000+01:00

Nogmaals dank, Rem. Ik heb dit gemaakt met een reliefobject. Dat is inderdaad ook gewoon een vlak, maar het converteert de segmentatielijnen van het grid (de hoeveelheid kun je instellen) tot hoogtelijnen volgens de beeldinfomatie van een afbeelding. Met andere woorden: foto's van een molen (in het eerste gevalk) of een Macchi vliegtuigje (in het tweede geval) vormen een relief op een vlak. Door een Sketch & Toon materiaal aan te maken worden de hoogtelijnen zichtbaar.

Om de fotografische beeldinhoud niet aan te tasten heb in de effect settings van Sketch & Toon de shading uitgeschakeld. Het geheel is "gecompositeerd" op en met kubussen die gewoon photo's "dragen" (de eerste foto gewoon weer een molenfoto van mijn goede vriend Rob van der Vet en de tweede foto van bladeren die ik rechtomhoog met flits in de avond heb gemaakt). De titels komen eenvoudigweg van Photoshop (een in een overlay of hardlight, een ander met een radial blur).

PS. Ik heb al eerder met het Relief Object geëxperimenteerd. En ook toen in combinatie met Sketch en Toon. Dat plaatje zag er zo uit:

C4D Relief Object Test

2005-12-02T15:22:00.000+01:00

Macchi Machines

2005-12-01T11:00:00.000+01:00

John asked me where he was supposed to find the Macchi post. There was none. I am therefore quickly posting some (borrowed) images now. The two models are closely related. The Macchi C. 202 Folgore ("Lightning") essentially evolved from the C. 200 Saetta ("Thunderbolt" ), replacing a FIAT radial air-cooled engine by a liquid-cooled Daimler-Benz engine and thus gaining another 97 kph speed ceiling.

Two great looking Macchi models: the Saetta and the Folgore

On a site dedicated to the memory of his father, a decorated veteran, Fabrizio Storti published the photographs of two Macchi aeroplanes, i. e. the Macchi C. 200 Saetta and the Macchi C. 202 Folgore. I am sure he does not mind me reproducing these since the photographs are, apparently, without copyright ("libere da qualsiasi vincolo").

Another contemporary photo of a Macchi (a 202 or a 205) can be found at the site of the Indiana Military Organization which hosts a remarkable collection of photographs taken by Earl Ware, a civilian photographer who under contract to the U. S. Army Air Corps at Freeman Army Air Field, Seymour, Indiana in 1945-1946. I found a good photo by Daniel Caussé of an extant Macchi C.202 which is hung from the ceiling in the National Air and Space Museum at Washington D.C. Another survivor is exhibited by the Italian Air Force Museum at Vigna di Valle. Here, a very good series of photographs was made by Pierluigi Castellani for the Associazione Modellismo Storico on an extraordinary "Walkaround" session by special permission on 29 September 2004. For further web reading, I gladly refer to webpages by Sebastiano Tringali and the Smithsonian.

My Little Caproni Trilogy Part III

2005-11-29T15:59:00.000+01:00

To complete the series of posts on Caproni, I shall add some information which I think is indicative of the large extent to which the Caproni factory was involved in the development of the jet airplane. We have already seen that the weird looking "Stipa" should be seen in the experimental light of future developments. It now turns out - because I am posting things as I go along, which is great fun even if it will appear to be rather frivolous to most readers - that Caproni would soon be involved in an even more ambitious and avantgarde experiment.

The CC2 during a flight acceptancy test (photo National Museum of Science and Technology "Leonardo Da Vinci, Milano)

From 1934 onwards, the Caproni factory at Taleido teamed up with engineer Secondo Campini in building and testing the pioneer jet which, though originally conceived by Campini, bore both their names. The first succesful flights of the Campini-Caproni (hybrid) jet aeroplane date from 1940. I gladly refer to a short history on this aeroplane written by Aldo Curti and published on the website of the National Museum of Science and Technology "Leonardo Da Vinci" in Milano.

The CC2 during a ground test (photo National Museum of Science and Technology "Leonardo Da Vinci, Milano)

I note that the machine was apparently still a hybrid rather than a jet true an proper, "using a traditional piston engine, combined with a compressor, combustion chambers and exhaust system, the power coming from an afterburner" (quoting, as if I actually understood the implacations of thyese words, Philip Stevens from his webpage on the Italian Air Force Museum at Vigna di Valle.

One of the two extant prototypes, a CC1 which actually flew apparently, is on display in the Italian Air Force Museum at Vigna di Valle (photo by Philip Stevens).

This is a beautiful machine if you ask me. But I promise you: I'll bother you with a Macchi Folgore before long because that aeroplane is simply too beautiful!

Caproni's granturismo

2005-11-29T14:24:00.000+01:00

The Caproni Ca.36 Bomber

In case you were wondering whether or not the Caproni factory also built "normal" aeroplanes, I present you with an image of a restored bomber from the First World war. Its development started in 1914 with Gianni Caproni's Ca.31 model. By 1918, it had evolved into this model which remained in service until 1929. "The Ca.36 on display was obtained by the USAF Museum in 1987. It was restored at the Museum and is on loan from the Museo Aeronautica Caproni di Taliedo in Italy." (USAF Museum).

Another Ca.3 bomber was stored in a barn in Piedmont by its decorated pilot Casimiro Buttini immediately after the First World War where it remained until 1959. It is now in the Italian Air Force Museum at Vigna di Valle (photo by Philip Stevens).

Caproni Ca.9

Caproni had already made a big name in the design and production of monoplanes. From 1911 to 1913, the Caproni factory built 16 prototypes and 55 production models. On April 22th, 1912, the Ca.12 took off from the Lido di Venezia with the first paying passenger in Italy (Museo Gianni Caproni).

The Caproni Ca. 100 Idro

The "Ca.100 Idro" would become Caproni's biggest hit. It was succesful enough to earn itself the nickname of "Caproncino" - they have added an affectionate diminuitive to a name which suggested something big resulting in a nickname much like a "little-big-goat". The aeroplane was widely used throughout the 1930s both in civil aviation for leisure, pleasure and "Gran Turismo" so to speak and in military service as a reconnaissance and meteorological survey aircraft, a target-tractor and even a light bomber. The Flight Arm of the Royal Italian Navy ("la Regia Aeronautica") still had 241 of these aircraft in service by as late as 1943. The last civil trainer retired in 1968 (Museo Gianni Caproni).

The Caproni Ca. 193 was designed by Amilcare Porro for Caproni in the late 1940s.

And here's yet another Caproni. The Caproni Ca. 193 was intended as an "air-taxi" - which to me seems to be somewhat of a return to the original function of the monoplanes. It was never taken into production however. A single machine, truly one of a kind, has been flown around by various owners in the 1950s and has long since retired to the Museum (Museo Gianni Caproni).

Shopping Cart. The Caproni Trilogy Part I.

2005-11-29T11:34:00.000+01:00

"Lynette Zuccoli in front of her 3:5 scale replica of the Stipa Caproni."

No, it is not my policy to include other people's photo's on the weblog, but I felt I had to borrow these from a site called "Legends in Our Own Lunch Times: The Stipa Caproni". The original aeroplane was designed as a "venturi duct fuselage" experiment by the engineer Luigi Stipa and built in 1932 by the Caproni factory. The 3/5-scale replica was built by Bryce Wolf for Guido and Lynette Zuccoli at Aerotec in Queensland (the scale having been chosen, incidentally, for classification purposes apparently).

"A venturi duct fuselage."

A good collection of photo's of the original, as well as a detailed discussion in Italian, can be found at this website by Giorgio Dorati.

"The original Stipa Caproni in flight."

The Stipa Caproni is often ridiculed for quite obvious reasons- some have called it the most ugly airplane ever designed - but it did apparently serve its experimental purpose of testing the thrust effect a tubular duct would have on a propellor engine. Does is not constitute an interesting precursor, then, to the turboprop?

"The De Havilland Gipsy III Engine."

Spark Flash Event. De Balie & Paradiso, Amsterdam

2005-11-24T14:33:00.000+01:00

This should be a slideshow. And you should be able to see text. If the text does not show, you're probably not using Flash Player 8.

Please check the Workstation Weblog for some posts on the Spark Flash Event. This one here is a kind of test post. Yes, I am trying to put things into practice. I'm trying to understand Actionscripting.... I may turn the image above into an xml datadriven slideshow, "Lynda willing", that is.